Η αναγνώστρια Ε.Φ που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της απέστειλε ένα άρθρο για το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού που απασχολεί την δημόσια σφαίρα, μετά τα τραγικά γεγονότα που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη και κατέληξαν στην αυτοκτονία του 15χρονου μαθητή στην Αργυρούπολη.
Ακολουθεί η επιστολή:
ΑΚΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ... μην προσπερνάς τα σημάδια
Όλοι οι γονείς, λίγο ως πολύ, έχουμε έρθει σε επαφή με το φαινόμενο. Αλλά επιλέγουμε να προσπεράσουμε τα σημάδια, όσο προφανή και αν είναι.
Επιλέγουμε να πούμε βιαστικά «μην καβγαδίζεις με τα άλλα παιδιά στο σχολείο» και να κοιτάξουμε την καθημερινότητά μας. Όταν δεν λέμε μεταξύ μας πως «παιδιά είναι, θα τα βρουν μεταξύ τους».
Ή πολύ χειρότερα, όπως με έχουν «συμβουλεύσει» ως μητέρα, να μην μιλάμε πολύ γιατί «έτσι κάνουν τα αγοράκια, αν δεν ρίξουν και δεν φάνε λίγο ξύλο δεν θα γίνουν άντρες».
Γιατί υπάρχουν και τα αγόρια που θα λυγίσουν, θα κλάψουν, θα πονέσουν. Θα εγκαταλείψουν το σχολείο, το σώμα τους, τον εαυτό τους. Θα ζουν δυστυχισμένα και θα ντρέπονται για την υπόλοιπη ζωή τους.
Και τα άλλα παιδιά «θα γίνουν άντρες» μεταφέροντας τα κόμπλεξ στα παιδιά τους, χτυπώντας τη γυναίκα τους, προκαλώντας ακόμη περισσότερο πόνο στους άλλους, επειδή δεν βρέθηκε κάποιος να τους σταματήσει πριν η κακία και η μικροψυχία φωλιάσει μέσα τους για τα καλά...
Και τέλος, υπάρχουν και τα άλλα τα παιδιά. Που δεν θα τα καταφέρουν, δεν θα προλάβουν «να γίνουν άντρες». Παιδιά στον τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, σαν τον μαθητή από της Αργυρούπολη.
Γι' αυτό, σκέψου το παιδί σου. Σκέψου πως μπορεί να περνάει από μια κόλαση κάθε μέρα και να την κουβαλάει από το σχολείο στο σπίτι. Σκέψου, αντίστοιχα, πως μπορεί να πληγώνει και να συνεχίσει να πληγώνει και στη ζωή του δεν θα παίρνει καμία άλλη ευχαρίστηση, εκτός από τον πόνο των άλλων.
Σώσε το παιδί. Γιατί αν σωθεί το παιδί, υπάρχει ελπίδα.
