Ολοι γνωρίζουμε, πάνω-κάτω, τα -συχνά τραγικά- αποτελέσματα της νευρικής ανορεξίας στους ανθρώπους. Οπου άτομα σαν την καλή χαρά καταλήγουν κινούμενοι σκελετοί. Συμβαίνει, άραγε, το ίδιο και με τους σκύλους; Κινδυνεύουν κι αυτοί όταν αρνούνται να φάνε επί δυο και τρεις μέρες;
Τα ερωτήματα αυτά με έχουν απασχολήσει πολλές φορές, βλέποντας τα σκυλιά μου κάποιες φορές να αφήνουν απείραχτο το φαΐ στα μπολάκια τους.
Εψαξα, λοιπόν, και έμαθα ότι, ευτυχώς, τα σκυλιά δεν κινδυνεύουν όπως εμείς. Και αυτό διότι:
● Για λόγους που έχουν να κάνουν με τον μεταβολισμό της τροφής, που είναι πιο αργός απ' ό,τι στον άνθρωπο, ο σκύλος αντέχει περισσότερο χωρίς τροφή, πριν αρχίσουν τα προβλήματα με τα νεφρά και τα άλλα όργανα.
● Οι πρόγονοι του σκύλου, οι λύκοι, βρίσκουν κάποιο ελάφι ή καριμπού για να τραφούν κάθε 4-5 μέρες, όπως έχει υπολογιστεί. Χωρίς αυτό να μειώνει την ενεργητικότητά τους ή να απειλεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την υγεία τους.
● Η φυλή των Ινουΐτ, στον Καναδά και την Αλάσκα, ταΐζουν τα «σκυλιά εργασίας» -που σέρνουν τα έλκηθρα- κάθε 4 μέρες, διατηρώντας τα πάντα σε καλή φόρμα.
Αλλά κι ένας φίλος, που κι αυτός έχει ολόκληρη αγέλη στον κήπο του (επτά!), με είχε πληροφορήσει ότι μια φορά τη βδομάδα δεν τα τάιζε καθόλου.
Κι όμως ήταν όλα μια χαρά, υγιέστατα και γεμάτα ενέργεια. Ετσι λοιπόν, άρχιζα κι εγώ να ανησυχώ μόνο εφόσον έβλεπα να μην έχουν διάθεση για φαΐ τα σκυλιά μου για πάνω από μια-δυο μέρες.
Και ηρεμούσα όταν την τρίτη μέρα έτρωγαν με φοβερή όρεξη. Αλλιώς, γραμμή στον γιατρό.
Πηγή: Παναγιώτης Διαμαντής - Εφημερίδα των Συντακτών
