"Να είσαι παιδάκι. Να μη καταλαβαίνεις καλά-καλά γιατί τριγύρω πέφτουν βόμβες και σφαίρες. Να έχεις μεγαλώσει με πτώματα σαν καθημερινό θέαμα, να έχεις δει ανθρώπους που αγαπάς να πεθαίνουν πριν καταλάβεις τι γίνεται με τη ζωή σου. Να σε έχουν πάρει οι γονείς σου μια νύχτα και να έχετε φύγει.
Να τους βλέπεις ανήσυχους, να ταλαιπωριούνται, να ταπεινώνονται, να έχεις πεινάσει, να έχεις φάει ξύλο, να έχεις αρρωστήσει στο δρόμο, να έχεις κοιμηθεί κάτω από τη βροχή. Να πονάς το σωματάκι σου και να μην καταλαβαίνεις καλά καλά γιατί. Να σε βάλουν σε μια βάρκα και μέσα στο σκοτάδι να γλιτώσεις τον πνιγμό, να φτάσεις τουρτουρίζοντας σε μια ακτή πάλι στα σκοτεινά με φωνές, ουρλιαχτά.
Να κρώνεις πάλι, να σε πάνε σε ένα κέντρο με πήχτρα τον κόσμο με φαγητό χάλια να βλέπουν τα μάτια σου χίλιες περιφρονήσεις.
Παιδάκι, αύριο στη Λέσβο θα πας σχολείο. Θα πας και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να πας. Γιατί σε αγαπάμε σαν το δικό μας μωρό και γιατί αντίθετα με το δικό μας μωρό έχεις σηκώσει σταυρό που δεν τον βάζει ανθρώπου νους..."
