Γλυκό μου μωρέλι, καλημέρα!
Σε είδα το πρωί στην τηλεόραση. Εσύ δε με είδες. Κοιμόσουν κάτω απ’ το χώμα. « Άγνοστο νήπιο, 8-11-2015», έγραφε η ανορθόγραφη πινακίδα˙ από σπασμένο κομμάτι κόντρα πλακέ. Ένα γαρίφαλο μαραμένο σου κρατούσε συντροφιά. Είδα και τη μαμά σου στου Πειραιά το λιμάνι. Στα χέρια της μια φωτογραφία σου απ’ το νηπιαγωγείο, στη Δαμασκό. Της χαμογέλασα και της είπα ότι σε βρήκα, να μην ανησυχεί.
Περίμενέ με. Δε θ’ αργήσω. Να σκουπίσω μόνο τα δάκρυα. Αυτά που δε λένε να κυλήσουν και με πνίγουν. Καλύτερα..… Να μην τα δεις και με ρωτήσουν τα ματάκια σου «γιατί».… Να, φοράω τα φτερά μου. Θα πετάξω πάνω απ’ το Αιγαίο σαν τον Ίκαρο. Θα ‘ρθω εκεί, στη Λέσβο που κοιμάσαι. Θα σε ξυπνήσω με την πρωινή δροσιά, να χαϊδέψουμε τα κυκλάμινα. Ξέρεις, αυτά τα ροζ αγριολούλουδα που γέρνουν ντροπαλά τα κεφαλάκια τους όταν τα κοιτάζεις. Κι ύστερα θα ξυπνήσουμε όλα τα μωρέλια που κοιμούνται κάτω απ’ τις ελιές, να δούμε παρέα τον ήλιο τον κόκκινο να βγαίνει μέσ’ απ’ τη θάλασσα.
Με τον ήλιο και τις ελιές θα μεγαλώσετε γρήγορα. Και τότε όλα τα χεράκια θα γίνουν γροθιές ατσαλένιες, να τσακίσουν τα σιδερένια πουλιά που φτύνουν φωτιά στα χωριά σας. Και θα φυλακίσουν για πάντα, βαθιά μέσα στη γη, τους αχόρταγους που φτιάχνουν όπλα αντί για παιχνίδια. Κι ύστερα θα καθόμαστε στις πλαγιές, να χαιρετάμε τα φλαμίνγκο καθώς χορεύουν την αγάπη τους στης Καλλονής τον κόλπο.
Καλημέρα μωρέλι μου.
Ραφήνα, 8-11-2015
Κώστας Παπαγεωργίου
Δάσκαλος Ειδικής Αγωγής, 1ο Δημοτικό Σχολείο Αρτέμιδας
