Όταν το Hλιακό Σύστημα ήταν μια… χιονόμπαλα

 

Οι ερευνητές επικέντρωσαν την προσοχή τους στη ζώνη αστεροειδών που βρίσκεται ανάμεσα στον Αρη και τον Δία και η οποία περιέχει εκατομμύρια μικρούς, μεσαίους και πολύ μεγάλους αστεροειδείς. Η ζώνη αυτή είναι η μεγαλύτερη ζώνη αστεροειδών του ηλιακού μας συστήματος -  για αυτόν τον λόγο και ονομάζεται επίσης «κύρια ζώνη αστεροειδών». Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η συγκεκριμένη ζώνη περιέχει κοσμικά συστατικά από όλο το εύρος του ηλιακού μας συστήματος. Αυτό οδήγησε τους ερευνητές να αναζητήσουν την καταγωγή των συστατικών αλλά και να βρουν απαντήσεις σχετικά με το πώς βρέθηκαν εκεί.

 

 

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το ηλιακό μας σύστημα στη βρεφική του ηλικία είχε εντελώς διαφορετική δομή από τη σημερινή. Αρχικά όλοι οι πλανήτες ήταν συγκεντρωμένοι κοντά στον Ηλιο. Ο Δίας, παραδείγματος χάριν, ήταν εξίσου κοντά στο μητρικό μας άστρο με τον Αρη. Λίγο μετά οι πλανήτες (κυρίως οι μεγαλύτεροι όπως ο Δίας, ο Κρόνος και ο Ποσειδώνας) άρχισαν να κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα στο ηλιακό μας σύστημα κινούμενοι πότε προς το εσωτερικό του και πότε προς τις εξωτερικές του περιοχές.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι κάποια στιγμή οι μεγάλοι πλανήτες συγκεντρώθηκαν στην κύρια ζώνη αστεροειδών προκαλώντας κυριολεκτικά χάος στο ηλιακό μας σύστημα. «Διαπιστώσαμε ότι το ηλιακό μας σύστημα σε εκείνη τη φάση ήταν κάτι ανάλογο με μια γυάλινη χιονόμπαλα με τους πλανήτες να χτυπούν τους αστεροειδείς κάνοντάς τους να μοιάζουν με τις νιφάδες χιονιού μέσα στη χιονόμπαλα» αναφέρει χαρακτηριστικά η Φρανσέσκα Ντε Μέο, επικεφαλής των ερευνητών. Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι η παρουσία των πλανητών κυριολεκτικά εκτόξευε δεκάδες χιλιάδες αστεροειδείς προς κάθε κατεύθυνση του ηλιακού μας συστήματος. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

 

 

Αν τα πράγματα είναι έτσι όπως τα περιγράφουν οι ερευνητές, τότε είναι βέβαιο ότι μεγάλο πλήθος από τους αστεροειδείς της κύριας ζώνης ταξίδεψε και έπεσε πάνω στην πρώιμη Γη. Αν παράλληλα ισχύει η θεωρία ότι οι αστεροειδείς έφεραν στη Γη το νερό και τα δομικά υλικά της ζωής (όπως τα αμινοξέα), τότε έχουμε πλέον μπροστά μας τον κοσμικό μηχανισμό που έκανε τον πλανήτη μας φιλόξενο για τη ζωή.