Οι σύγχρονες εξελίξεις και αλλαγές σε όλα τα επίπεδα (κοινωνικό, οικονομικό, τεχνολογικό), ανέδειξαν και αναδεικνύουν καθημερινά τις ανάγκες αλλαγών στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και το σχολείο.
Ανάγκες για αποκέντρωση αρμοδιοτήτων στις Περιφέρειες, στις Διευθύνσεις και στις σχολικές μονάδες.
Βασική κατεύθυνση πρέπει να αποτελεί η αυτονομία της σχολικής μονάδας στην αντιμετώπιση των διοικητικών και παιδαγωγικών θεμάτων που την απασχολούν. Το «Νέο Σχολείο», δεν μπορεί παρά να είναι ένας Οργανισμός που ΄΄νοιάζεται΄΄ για τα μέλη του και μια δημιουργική κοινότητα εκπαιδευτικών, μαθητών & γονέων.
Ο σχεδιασμός και ο προγραμματισμός όλων των δράσεων και των ενεργειών των εκπαιδευτικών και των στελεχών της εκπαίδευσης, θα πρέπει να έχουν ως βασικούς στόχους την ισόρροπη ανάπτυξη γνωστικών, συναισθηματικών και κοινωνικών δεξιοτήτων, αλλά και τη δημιουργία ενός κατάλληλου κλίματος που θα διευκολύνει τη μάθηση και θα προάγει την ψυχοκοινωνική προσαρμογή όλων των μελών της σχολικής κοινότητας.
Το ελληνικό ολοήμερο σχολείο πρέπει να είναι ενταξιακό με βάση τη γενικότερη αρχή ότι η εκπαίδευση απευθύνεται σε όλους τους πολίτες και στοχεύει στην αντιμετώπιση των διακρίσεων και των προσωπικών μαθησιακών προβλημάτων των μαθητών
