Η πρόταση της ΚΕΔΕ για ένταξη των νηπιαγωγείων στους Δήμους πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτη , στρέφεται εναντίον της προσχολκής αγωγής ως δημόσιο αγαθό και των νηπιαγωγείων ως αναπόσπαστο κομμάτι της δημόσιας εκπαίδευσης. Σε μια οικονομικά καταχρεωμένη τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων λογικών για αποκέντρωση της εκπαίδευσης η πρόταση αυτή οδηγεί αυτόματα στην έμεση ιδιωτικοποίηση των νηπιαγωγείων και φορτώνει με νέους φόρους και ανταποδοτικά τέλη τους γονείς των νηπίων ή τους δημότες
Τα νηπιαγωγεία προσφέρουν σημαντικό εκπαιδευτικό έργο θεμελιωμένο σε επιστημονικά-παιδαγωγικά πρότυπα και για το λόγο αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δημόσιας εκπαίδευσης. Ένα τέτοιο έργο δεν μπορεί να υλοποιηθεί με τη διάσπαση του ενιαίου αναλυτικού προγράμματος και την έμμεση ιδιωτικοποίησή τους μέσω της αποκέντρωσης. Το ισχυρό επιτελικό κράτος που μας προτείνει το συνέδριο της ΚΕΔΕ είναι το κράτος επιτελείο που σχεδιάζει και υλοποιεί τα αιτήματα και τους μακροπρόθεσμους στόχους του κεφαλαίου, έχει εγκαταλείψει κάθε έννοια κοινωνικού δικαιώματος και θεωρεί περιττή τη δημόσια εκπαίδευση ως λειτουργία του κεντρικού κράτους γι’ αυτό και την «ξεφορτώνεται» στους Δήμους, γνωρίζοντας ότι η οικονομική ασφυξία των καλλικρατικών δήμων δεν μπορεί επιφέρει τίποτε άλλο , παρά παιδαγωγική υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση. Όλα αυτά σε μια εποχή που η ίδια η επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων απειλείται από τη φοροληστεία και τη μνημονιακή λιτότητα και είναι αδύνατο για μια λαϊκή οικογένεια να πλήρώνει φόρους ή ανταποδοτικά τέλη από τα πρώτα βήματα του παιδιού της στην εκπαίδευση.
Η απόφαση της ΚΕΔΕ συνιστά επικίνδυνη εξέλιξη για την προσχολική αγωγή που θα οδηγήσει στην υποβάθμιση του παιδαγωγικού της ρόλου και το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων των συναδέλφων νηπιαγωγών. Εάν συνδυάσουμε την απόφαση της ΚΕΔΕ με τις κατευθύνσεις του Γ’ Μνημονίου για την Εκπαίδευση καθώς και το Πόρισμα της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για αυτονομία της σχολικής μονάδας , αλλά και το ‘’Πόρισμα του Εθνικού Διάλόγου για την Παιδεία» που μόνο συγκυριακά και όχι στρατηγικά – προγραμματικά απορρίπτει την αποκέντρωση της εκπαίδευσης, βλέπουμε ότι η συγκυρία στην οποία κατατίθεται δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι στην συγκυρία που η εκπαίδευση στοχοποιείται ευθέως από τις μνημονιακές πολιτικές και ανοίγεται ένας καινούργιος κύκλος επίθεσης για την επιβολή αντιεκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων.
Το «όραμα» της αποκέντρωσης δεν είναι όραμα ούτε της εκπαιδευτικής κοινότητας ούτε των γονιών των λαϊκών στρωμάτων αφού αρνείται την εκπαίδευση ως ενιαίο κοινωνικό δικαίωμα που πρέπει να δίνεται με ίδια κριτήρια και ίδιους στόχους για τα νήπια όλης της χώρας.
Το «όραμα» αυτό είναι αρκετά ξεθωρισμένο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η τότε εκσυγχρονιστική και νεοφιλελεύθερη ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας με επικεφαλής τον Γ.Παπανδρέου, μαζί με διάφορους εκπροσώπους της τοπικής Αυτοδιοίκησης προσπάθησαν με αυταρχικό τρόπο να επιβάλλουν το αποκεντρωμένο μοντέλο διοίκησης των σχολείων και τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Η τότε αποφασιστική και καθολική αντίθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας έκανε τα σχέδια αυτά να μην πραγματοποιηθούν. Το ίδιο αποφασιστική και καθολική θα είναι η αντίθεσή μας και σε όποιες τωρινές ή μελλοντικές προσπάθειες αναβίωσης σχεδίων αποκέντρωσης της εκπαίδευσης.
Πραγματική ανάγκη για τα νηπιαγωγεία είναι η θεσμοθέτηση δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής με αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα.
Να πραγματοποιηθούν μόνιμοι και μαζικοί διορισμοί νηπιαγωγών καθώς και του απαραίτητου ειδικού εκπαιδευτικού και βοηθητικού προσωπικού.
Να λειτουργήσουν δομές ειδικής αγωγής και στα νηπιαγωγεία που είναι αναγκαίες για ολόπλευρη στήριξη των νηπίων και προνηπίων.
ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
