Αύριο 8 και 20΄ ακριβώς, δεν θα είμαι εκεί.
Γιατί το σχολείο μου είναι γκρίζο, στενόχωρο, μελαγχολικό.
Γιατί θέλω πίσω το χαμόγελο, που κάποιοι βίαια ξερίζωσαν από τα χείλη μου και από τα χείλη των μαθητών μου.
Θέλω πίσω την λάμψη, που κάποιοιέκλεψαν από τα αθώα μάτια τους.
Θέλω πίσω το χρώμα, που κάποιοι έσβησαν από το πρόσωπο μου και τα πρόσωπα των μαθητών μου.
Θέλω πίσω τα όνειρά μου, τα όνειρα τους, το μέλλον μας, το μέλλον του σχολείου.
Θα λείπω και στις 10 και 20’ ακριβώς.
Γιατί η πραγματικότητα του σχολείου μου, είναι ίδια και απαράλλαχτη μεαυτή που ξεχειλίζει στο παρακάτω βίντεο και το οποίο δημιουργήθηκε σ’ ένα ξέσπασμα οργής.
Γιατί η ζωή μου στενεύει , τα περιθώρια στενεύουν, η καθημερινότητα μου με πνίγει.
Αύριο θα λείπω.
Θα λείπουμε όλοι.
Και μεθαύριο……….
Θα μας βρεις στο δρόμο.
