(για τον Γιώργο Μπουρίτσα)
Αντίο Γιώργο,
«Θάρθεις να μιλήσεις στο γυμνάσιο μου; Θα κάνουμε μια εκδήλωση για τα παιδιά; Ξέρεις πόσα προβλήματα έχουν; «Πρέπει οπωσδήποτε κάτι να κάνω…, δεν μπορώ να τα αφήσω έτσι…, Θα στείλω sms σε όλους τους γονείς…»
Αγωνιστής της ζωής, ιδεολόγος, και μάχιμος εκπαιδευτικός ο Γιώργος Μπουρίτσας, φυσικός-πληροφορικός-σύμβουλος σταδιοδρομίας, πάλεψε ανιδιοτελώς για τη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, για την επίλυση των όποιων προβλημάτων των μαθητών του, για την ευαισθητοποίησή τους σε κοινωνικά θέματα, για την καλυτέρευση των κοινωνικών συνθηκών στο 67ο γυμνάσιο όπου τα τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής…
Δεν υπολόγιζε προσωπικούς χρόνους και κόπο… Με προσωπικές επιστολές στους γονείς των μαθητών, με sms, μέσω της ιστοσελίδας του σχολείου, μέσα από εκπαιδευτικά blog προσπαθούσε για μια κοινωνικά δίκαιη εκπαιδευτική πραγματικότητα..., για την πραγματική ισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση…
Ο Γιώργος Μπουρίτσας πίστευε ότι «ότι πρέπει να στηρίξουμε το δημόσιο σχολείο που είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες παιδείας με εγκυρότητα και αξιοπιστία».
Αγαπημένε μου φοιτητή Γιώργο, καλέ μου συνάδελφε, μα πάνω απ’όλα καλέ μου φίλε, έφυγες γρήγορα και αδόκητα από τη ζωή, ίσως γιατί «το δημόσιο σχολείο», το σχολείο που ονειρευόσουν ότι «είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες παιδείας με εγκυρότητα και αξιοπιστία», γίνεται σιγά-σιγά παρελθόν.
Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στους συγγενείς και φίλους σου.
Ρ.Κ.
