Στην Ελλάδα, το επάγγελμα του εκπαιδευτικού χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αντίφαση. Από τη μια πλευρά, η διδασκαλία παρουσιάζεται ως «λειτούργημα», ως μια αποστολή ιδιαίτερης κοινωνικής σημασίας. Από την άλλη, οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν χαμηλές αποδοχές, περιορισμένη επαγγελματική αυτονομία και συχνά απαξιωτικά σχόλια στον δημόσιο διάλογο.
Η κοινωνία αναγνωρίζει τη σημασία της εκπαίδευσης, αλλά αυτή η αναγνώριση δεν μεταφράζεται πάντοτε σε αντίστοιχο σεβασμό προς τους ανθρώπους που την υπηρετούν. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να μορφώνουν, να κοινωνικοποιούν, να διαχειρίζονται συγκρούσεις και να αντιμετωπίζουν προβλήματα που παράγονται έξω από το σχολείο. Όταν, όμως, διεκδικούν καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας, επανέρχονται τα γνωστά στερεότυπα για τις διακοπές, το ωράριο και την υποτιθέμενη ευκολία του επαγγέλματος.
Μια δεύτερη αντίφαση αφορά την επαγγελματική τους αυτονομία. Παρότι διαθέτουν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, συχνά μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές και πολυετή εμπειρία, έχουν περιορισμένη συμμετοχή στις αποφάσεις που καθορίζουν την εργασία τους. Τα προγράμματα σπουδών, η διδακτέα ύλη και οι βασικοί κανόνες λειτουργίας των σχολείων καθορίζονται κυρίως από την κεντρική διοίκηση. Έτσι, ο εκπαιδευτικός αναγνωρίζεται ως επιστήμονας, αλλά αντιμετωπίζεται συχνά ως απλός εκτελεστής αποφάσεων άλλων.
Η επίκληση του «λειτουργήματος» μπορεί, τελικά, να λειτουργήσει ως ιδεολογικό άλλοθι για την οικονομική και επαγγελματική υποτίμηση της διδασκαλίας. Η αγάπη για τα παιδιά και η κοινωνική προσφορά δεν καταργούν την ιδιότητα του εργαζομένου ούτε τις ανάγκες του.