Υπάρχουν λέξεις που μοιάζουν να μεταφέρουν μια μικρή αναταραχή μέσα τους, ακόμη και όταν περιγράφουν μια απλή ανθρώπινη αίσθηση. Η «ζάλη» ανήκει σε αυτές τις περιπτώσεις: σήμερα τη χρησιμοποιούμε κυρίως για να εκφράσουμε μια πρόσκαιρη απώλεια ισορροπίας, όμως το παρελθόν της συνδέεται άμεσα με άγρια καιρικά φαινόμενα και φουρτούνες.
Σήμερα λέμε «με έπιασε ζάλη» όταν νιώθουμε για λίγο ότι χάνουμε την ισορροπία μας. Στα αρχαία ελληνικά, όμως, η ζάλη σήμαινε «καταιγίδα». Στα μεσαιωνικά χρόνια η λέξη δήλωνε τόσο την τρικυμία όσο και τη σκοτοδίνη. Στην ίδια λέξη χώρεσαν έτσι η θάλασσα που αναταράζεται και η αίσθηση πως όλα γύρω μας γυρίζουν.
Παράδειγμα: «Στις τελευταίες στροφές με έπιασε ζάλη και άνοιξα λίγο το παράθυρο».