Βαρύ πένθος στα Ιωάννινα από την είδηση ότι έφυγε από τη ζωή μόλις 16 ετών η Νικολέτα, μαθήτρια του Γενικού Λυκείου Κατσικά.
Η απώλειά της βύθισε στη θλίψη την οικογένειά της, τους φίλους, τους συμμαθητές και τους εκπαιδευτικούς της, με τη Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ιωαννίνων, Σταματούλα Λογοθέτη, να εκφράζει τη βαθιά του οδύνη
Όπως αναφέρεται στο συλλυπητήριο μήνυμα «η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές όλων μας».
Λίγες ημέρες μετά την τραγική είδηση, το 1ο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο ΖΠΑ Ιωαννίνων αποχαιρέτησε τη Νικολέτα με ένα συγκινητικό κείμενο. Η διεύθυνση και ο Σύλλογος Διδασκόντων επέλεξαν να μη μιλήσουν για τη θλίψη της απώλειας, αλλά για το χαμόγελο, το θάρρος και τη δύναμη που τους μετέδιδε. Μάλιστα, την ημέρα της τελετής, σεβόμενοι την επιθυμία της μητέρας της, δεν φόρεσαν μαύρα. Όπως χαρακτηριστικά γράφουν, η Νικολέτα ήταν και θα παραμείνει φως.
Η ανακοίνωση του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου ΖΠΑ Ιωαννίνων
«ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΜΑΣ, ΕΙΣΑΙ ΦΩΣ!»
Το 1ο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο ΖΠΑ αποχαιρετά ένα ξεχωριστό κορίτσι, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις καρδιές όλων μας.
Πέρασε μία εβδομάδα από την ημέρα που το σχολείο μας αποχαιρέτησε τη Νικολέτα μας. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν απομακρύνονται από την καθημερινότητά μας, παραμένουν ζωντανοί μέσα στις σκέψεις, στις αναμνήσεις και κυρίως, στις καρδιές μας.
Η Νικολέτα δεν ήταν απλώς ένα κορίτσι που αγαπήσαμε. Ήταν ένα κορίτσι που μας έμαθε πολλά, χωρίς ίσως η ίδια να το είχε συνειδητοποιήσει. Το χαρούμενο κορίτσι με το φωτεινό χαμόγελο, το θαρραλέο κορίτσι με το ανεξάρτητο πνεύμα, που ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές έβρισκε τη δύναμη να χαμογελά, να προχωρά και να δίνει κουράγιο στους ανθρώπους γύρω του.
Η Νικολέτα μας δεν ήταν μόνο αποδέκτης αγάπης και δύναμης. Ήταν και η ίδια πηγή δύναμης για τους άλλους.
Η στάση της απέναντι στις δυσκολίες αποτελεί για όλους μας ένα σπουδαίο μάθημα θάρρους, αξιοπρέπειας και ψυχικής δύναμης. Μας δίδαξε πως γενναιότητα δεν σημαίνει να μην υπάρχουν δυσκολίες, αλλά να βρίσκεις τη δύναμη να τις αντιμετωπίζεις και ακόμη και μέσα από αυτές, να εμπνέεις τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου.
Την ημέρα της τελετής, δεν φορέσαμε μαύρα, όπως μας είχε ζητήσει η μαμά της. Γιατί η Νικολέτα μας είναι χρώμα! Είναι φως! Είναι χαμόγελο! Είναι ζωή! Και έτσι θέλουμε να τη θυμόμαστε: με τα χρώματα της αγάπης, της αισιοδοξίας και της ελπίδας που η ίδια σκόρπισε γύρω της.
Μία εβδομάδα μετά, τα λόγια ίσως να μην αρκούν για να εκφράσουν όσα νιώθουμε. Μένουν, όμως, η αγάπη, ο θαυμασμός, η περηφάνια και οι πολύτιμες στιγμές που μοιραστήκαμε μαζί της.
Το σχολείο σου, οι δάσκαλοί σου, η κ. Σοφία, η κ. Ελευθερία, η κ. Ρένα, η κ. Κάτια, ο κ. Γιώργος, ο κ. Μάριος, η κ. Αγγελική, η κ. Μαρία και όλοι όσοι είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε, υποκλινόμαστε στο θάρρος σου και στη δύναμή σου.
Νικολέτα μας, θα έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της σχολικής μας κοινότητας.
Καλό ταξίδι στο φως, Νικολέτα μας…
Γιατί εσύ ήσουν και θα είσαι ΦΩΣ!
Στη Νικολέτα μας… Ένας αποχαιρετισμός γεμάτος αγάπη»
Το μήνυμα του Γενικού Λυκείου Κατσικά Ιωαννίνων «Μαρούλειο»
«Καλό ταξίδι, Νικολέτα…
Με βαθιά θλίψη και συγκίνηση, ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Διδασκόντων του Ημερήσιου ΓΕΛ Κατσικά «Μαρούλειο» αποχαιρετούμε τη μαθήτριά μας, Νικολέτα, που έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή, ύστερα από έναν δύσκολο αγώνα.
Η δύναμη με την οποία πάλεψε και η απώλειά της μας υπενθυμίζουν πόσο πολύτιμη, αλλά και πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στεκόμαστε με αγάπη και συμπαράσταση δίπλα στους δικούς της ανθρώπους.
Ακολουθεί ο συγκινητικός αποχαιρετιστήριος λόγος που συνέταξε και εκφωνήθηκε στην σημερινή πρωινή μας σχολική συγκέντρωση από την εκπαιδευτικό του σχολείου μας κα. Χόινα Άννα.
“Στη μαθήτριά μας που δεν γνωρίσαμε…
Αγαπητή μας Νικολέτα,
Είμαι μία από τους καθηγητές σου και είσαι η μαθήτριά μας που δεν γνωρίσαμε ποτέ.
Δεν σε είδαμε να κάθεσαι στο θρανίο σου, να μιλάς με τις φίλες σου, να κάνεις ό,τι κάνουν όλοι οι συνομήλικοί σου. Ποτέ δεν σου κάναμε μάθημα.
Δεν ήσουν σαν όλους τους άλλους εφήβους. Για σένα η ζωή έτρεξε πολύ γρήγορα, προσπέρασε πολλά στάδια κι έφτασε γρήγορα εκεί που θα συναντηθούμε κάποτε…
Μόνο, παιδί μου, να, με πιάνει ένα μεγάλο παράπονο — μου επιτρέπεις να σε λέω παιδί μου;
Δεν προλάβαμε να σου κάνουμε μάθημα. Να μας βαρεθείς, να σε ‘νευριάσουμε’ ή να μας αγαπήσεις έστω λίγο…
Βιάστηκες, αγαπητή μας Νικολέττα, και δεν προλάβαμε να σου πούμε ό,τι λέμε σε όλους τους μαθητές μας: Μην τρέχεις!
Εσύ ήσουν για άλλους ουρανούς. Για άλλους τόπους. Κάποιος σε διάλεξε να τρέξεις γρήγορα στη ζωή, να φτάσεις ψηλά, και δεν προφτάσαμε να σε πιάσουμε.
Κι έτσι έφυγες. Πέταξες γι’ αλλού.
Κι από εκεί που είσαι, μας κάνεις μάθημα τώρα, Νικολέτα.
Είμαστε εδώ μαζεμένοι, όσοι σ’ αγαπούν: οι συγγενείς σου, οι φίλοι σου, οι συμμαθητές σου, οι καθηγητές σου.
Και εσύ, ένα αγγελούδι 16 χρονών, στέκεσαι πάνω από μας και μας κάνεις το πιο σπουδαίο μάθημα:
Να μην γκρινιάζουμε για ασήμαντα, να εκτιμάμε όσα έχουν αξία, να μην ξοδεύουμε άσκοπα τη ζωή.
Αγαπητή μας Νικολέττα, θα φροντίσουμε, το μάθημα που μας έδωσες με όλη σου τη ζωή να μην το ξεχάσουμε ποτέ.
Αιωνία σου η μνήμη.”
