Ο νυν Πρύτανης του Πολυτεχνείου αποφάσισε ως οσφυοκάμπτης της εξουσίας να κλειδώσει τις αίθουσες του ιστορικού κτηρίου επί της Πατησίων στο όνομα μελλούμενων ταραχών στους τριήμερους εορτασμούς της εξέγερσης. Ακόμη ο αθεόφοβος δεν παραχωρεί αίθουσες για να αναρτηθεί το ιστορικό υλικό του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, γνωστοί «μπαχαλάκηδες» γέροντες πλέον με άσπρα μαλλιά, όπως επίσης και αίθουσα με το φωτογραφικό αρχείο και υλικό του πρώτου αντιστασιακού της Χούντας του Αλέξανδρου Παναγούλη. Με αμετροέπεια και ειρωνική διάθεση δήλωσε ότι οι εκθέσεις θα λειτουργήσουν στον αύλειο χώρο του Πολυτεχνείου, και αν βρέχει θα τους δώσει και μερικές «τέντες».
Φαίνεται ότι ο «Νοέμβρης» παραμένει αγκάθι για τις δυνάμεις του συστήματος. Γι’ αυτό, και η προσπάθεια απαξίωσης και υπονόμευσης της εξέγερσης είναι διαρκής και διαχρονική. Μην ξεχνάμε τις περίφημες δηλώσεις για τη «Γενιά του Πολυτεχνείου» που βολεύτηκε σε πολιτικά οφίτσια, ως να καθορίζουν οι 15 – 20 βολεμένοι τις μερικές χιλιάδες παιδιών της εξέγερσης .
Φαίνεται ότι τους ενοχλεί η διαρκής υπενθύμιση στο τι μπορεί να πετύχουν οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες του λαού και ειδικά της νεολαίας. Φαίνεται να ενοχλεί η διαρκής ώσμωση και υπενθύμιση των αγώνων στη χώρα των λωτοφάγων, του «κονέ», του προσωπικού τυχοδιωκτισμού. Φαίνεται να ενοχλούν τα ονόματα όπως Διομήδης Κομνηνός και λοιποί, (Πόρισμα Εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά -1974 - 34 θύματα, Λεωνίδας Καλλιβρετάκης / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών 40 θύματα).
Ας υπενθυμίσουμε μερικά ιστορικά γεγονότα που προηγήθηκαν της εξέγερσης και πως αστοί Ακαδημαϊκοί Δάσκαλοι, με ανάστημα συμπεριφέρθηκαν ενάντια στη χούντα.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1973, η Σύγκλητος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), υπό τον πρύτανη Αντώνιο Λοΐζο, υπέβαλε ομόφωνα την παραίτησή της σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πρώτη βίαιη παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου από τις αστυνομικές δυνάμεις της δικτατορίας.
Δύο ημέρες νωρίτερα, στις 12 Φεβρουαρίου, η χούντα είχε εκδώσει το Νομοθετικό Διάταγμα 1347. Αυτό επέτρεπε στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας να διακόπτει την αναβολή στράτευσης όσων φοιτητών ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση. Το μεσημέρι της 14ης Φεβρουαρίου 1973 χίλιοι πεντακόσιοι φοιτητές ήταν συγκεντρωμένοι μέσα στο προαύλιο του ΕΜΠ, φωνάζοντας συνθήματα κατά των νέων μέτρων του καθεστώτος – ενώ η Σύγκλητος αποφάσιζε διακοπή των μαθημάτων (14.02.73), για να μην τεκμαίρεται αποχή σπουδαστών και θα θυροκολλούσε ανακοίνωση συμπαράστασης προς τα φοιτητικά αιτήματα. Σημειωτέον, δε, ότι η διορισμένη πρυτανεία πρωτοστατούσε σ’ αυτές τις φιλελεύθερες θέσεις!!! Ενώ υπήρχε διαβούλευση μεταξύ Πρυτανικών Αρχών και αστυνομίας για τον τρόπο αποχώρησης των φοιτητών , η αστυνομία «μπούκαρε» τους σάπισε στο ξύλο και συνέλαβε πολλούς .
Από τις δεκάδες προσαγωγές, η αστυνομία κράτησε 11 φοιτητές, οι οποίοι παραπέμφθηκαν σε δίκη (Δίκη των Έντεκα) στις 17 Φεβρουαρίου 1973, με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Πολλοί καθηγητές του ΕΜΠ (όπως οι Ε. Κοκκινόπουλος, Ν. Αθανασιάδης και Θ. Τάσιος) κατέθεσαν υπέρ των φοιτητών.
Σε αυτή τη δίκη για πρώτη φορά παρουσιάστηκαν κατηγορούμενοι με εμφανή σημάδια κακοποίησης (βασανιστήρια) διότι κατά δήλωση του Θεοφυλογιαννάκου (ΕΑΤ-ΕΣΑ) , έπρεπε να τρομοκρατήσουν τους φοιτητές (βλ. φωτογραφία Μπαλαούρα με πρησμένα μάτια).
Οι καταδίκες εξόργισαν τον φοιτητικό κόσμο. Μόλις δύο ημέρες μετά την έκδοση της απόφασης, στις 21 Φεβρουαρίου 1973, περίπου 4.000 φοιτητές προχώρησαν στην κατάληψη της Νομικής. Το ποτάμι της αντίστασης άρχισε να κυλά.
Μετά τις μαζικές καταλήψεις της νομικής και την άγρια καταστολή του φοιτητικού κινήματος, παραιτήθηκε αρχικά η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) στις 7 Απριλίου. Αμέσως μετά ακολούθησε η εκ νέου παραίτηση της Συγκλήτου του Πολυτεχνείου, γεγονός που οδήγησε στο προσωρινό κλείσιμο των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Να υπενθυμίσουμε ότι ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος (τότε Επίσκοπος Ανδρούσης και έκτακτος καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας) έσπασε τον αστυνομικό κλοιό της Χούντας κατά την κατάληψη για να μεταφέρει τρόφιμα και φάρμακα στους αποκλεισμένους φοιτητές. Παράλληλα, συνέβαλε και στη δική τους ασφαλή αποχώρηση και προστασία των φοιτητών. Αυτός προφανώς δεν «διάβαζε» επί Χούντας.
Τέλος κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της εξέγερσης τον Νοέμβριο του 1973, η τότε Σύγκλητος υπό τον πρύτανη Κωνσταντίνο Κονοφάγο δεν παραιτήθηκε πριν την εισβολή του στρατού, αλλά συνεδρίασε και απέκλεισε ρητά κάθε επέμβαση της αστυνομίας υπερασπιζόμενη το πανεπιστημιακό άσυλο. Μετά την αιματηρή καταστολή της 17ης Νοεμβρίου, ο πρύτανης συνελήφθη από την ΕΣΑ.
Κε πρύτανη (με π μικρό), τον τίτλο του πρύτανη τον φέρετε, αλλά έχετε απωλέσει τον τίτλο του Ακαδημαϊκού Δασκάλου (που πολλοί προκάτοχοί σας τίμησαν με υπευθυνότητα).
ΥΓ. Την Πέμπτη το απόγευμα παρουσιάστηκε το βιβλίο «Τότε και τώρα. Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα. 34 φωνές», εκδ. Τόπος. Τι πιο φυσικό να γίνει η παρουσίαση στο φυσικό τους χώρο που έδρασαν οι 34, ως Συντονιστική του Πολυτεχνείου. Ο Πρύτανης αρνήθηκε στους επικίνδυνους εαμοκομμουνιστάς των 70 και βάλε, να τους παραχωρήσει αίθουσα. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο «Φυσικείο» στη Σόλωνος. Χαιρόμαστε που ακόμη μας, τους φοβούνται!!!
Βασίλειος Παππάς - φυσικός, πρώην δ/ντης γυμνασίου
