Τα μαθητικά συσσίτια στην Ελλάδα δεν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Κατοχή. Οι οργανωμένες προσπάθειες σχολικής σίτισης είχαν αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του 1920.
Το σχολικό έτος 1927–1928 καταγράφεται συμμετοχή 525 μαθητών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, επί υπουργίας Γεωργίου Παπανδρέου, η κρατική υποστήριξη ενισχύθηκε και η σίτιση επεκτάθηκε σε δεκάδες χιλιάδες παιδιά.
Η προσπάθεια στηριζόταν σε κρατικούς πόρους, τοπικές συνεισφορές, εράνους και δωρεές. Σχολικές εφορείες, εκπαιδευτικοί και οργανώσεις συμμετείχαν στην εξασφάλιση και διανομή των τροφίμων.
Από τον Σεπτέμβριο του 1931 καταγράφεται και η διανομή σταφιδόψωμου στα σχολεία.
Η εγκύκλιος της 1ης Σεπτεμβρίου 1934 έδινε προτεραιότητα στους ασθενικούς και υποσιτισμένους μαθητές που αντιμετώπιζαν οικονομικές ή οικογενειακές δυσκολίες.
Το 1939, με τον Αναγκαστικό Νόμο 1787, συγκροτήθηκε η Κεντρική Επιτροπή Μαθητικών Συσσιτίων, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας.
Το σχολικό έτος 1939–1940 τα συσσίτια λειτουργούσαν σε 2.484 δημοτικά σχολεία και εξυπηρετούσαν 97.134 μαθητές.
Η ανάπτυξή τους αποτυπώνει μια σημαντική μεταβολή: η διατροφή των παιδιών άρχισε να αντιμετωπίζεται ως μέρος της ευθύνης της οργανωμένης σχολικής εκπαίδευσης και ως προϋπόθεση για την υγεία και τη μάθηση.
