Τις δομικές αδυναμίες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος στη διαχείριση μαθητών με ιδιαίτερα υψηλές πνευματικές δυνατότητες αναδεικνύει η ιστορία ενός μαθητή γυμνασίου στην Αττική.
Παρά το γεγονός ότι ο ανήλικος διαθέτει πιστοποιημένα υψηλό δείκτη ευφυΐας βάσει του εξειδικευμένου τεστ WISC-V (με εξαιρετικές επιδόσεις στην ταχύτητα επεξεργασίας και τον ρέοντα συλλογισμό), ενώ παράλληλα έχει διαγνωστεί από το ΚΕΔΑΣΥ με ήπιες μαθησιακές δυσκολίες, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα προσαρμογής στο συμβατικό σχολικό περιβάλλον.
Η έλλειψη κινήτρων, η μονοτονία της διδασκαλίας και η εμμονή στην τυπική κάλυψη της ύλης έχουν οδηγήσει τον μαθητή σε απογοήτευση, χαμηλές επιδόσεις και πληθώρα ωριαίων αποβολών, φέρνοντάς τον ακόμη και αντιμέτωπο με τον κίνδυνο απόρριψης λόγω απουσιών έπειτα από επικείμενη συνεδρίαση του συλλόγου διδασκόντων.
Όπως καταγγέλλει η μητέρα του αλλά και επισημαίνει εκπαιδευτικός του, το δημόσιο σχολείο τείνει να επιβραβεύει αποκλειστικά το πρότυπο του «διαβαστερού» και ήσυχου μαθητή, αντιμετωπίζοντας συχνά με τιμωρητικές μεθόδους (όπως οι αποβολές) τον μη συμβατικό τρόπο σκέψης.
Αντί να προσφέρονται ευκαιρίες αξιοποίησης των ιδιαίτερων ταλέντων και της αναλυτικής ικανότητας του παιδιού, η απουσία εξατομικευμένης διδασκαλίας καλλιεργεί ενοχικά συναισθήματα και έλλειμμα αυτοπεποίθησης.
Το συγκεκριμένο περιστατικό αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστικές προσαρμογές στην εκπαιδευτική πολιτική, προκειμένου η χώρα να μην αδρανοποιεί υψηλού επιπέδου μυαλά που είναι απαραίτητα για τομείς υψηλής ειδίκευσης στην ανατέλλουσα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.
