1. Ορθή κρίνεται η πρόσφατη παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ για απόσυρση τού ως άνω βιβλίου, πλην όμως αυτή έγινε για λάθος αιτία. Η αιτιολογία της πρότασης απόσυρσης εστιάζει στο έλασσον (δηλ. στο «δέντρο») όπου, συμμορφούμενη με τις επιταγές του τρέχοντος δικαιωματισμού, αποδίδει μομφή για την αναπαραγωγή έμφυλων στερεοτύπων και την εν γένει παρουσίαση της γυναίκας στο εν λόγω βιβλίο. Όμως, παραβλέπει το μείζον (δηλ. το «δάσος»), ήτοι το σχολικό εγχειρίδιο ΩΣ ΟΛΟΝ. Ακόμη και από ένα γρήγορο ξεφύλλισμά του στην πλατφόρμα «Μελίσπη», αυτοθρόως προκύπτει ότι αυτό βοά από το πλήθος «μαργαριταριών» τα οποία περιέχονται σε κάθε σελίδα του. Πρόκειται για ένα βιβλίο εξόχως χαριτωμένο, πλην όμως ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟ σοβαρής ΚΡΙΤΙΚΗΣ και απολύτως ακατάλληλο για σχολικό εγχειρίδιο. Δηλαδή οι επίμαχες περικοπές, που ορθώς αναδείχθηκαν και καταδικάστηκαν, δεν συνιστούν την εξαίρεση αλλά εμφανίζονται απολύτως συνεπείς με το συνολικό περιεχόμενο του βιβλίου.
2. Ο λόγος του βιβλίου όχι μόνο δεν είναι επιστημονικός αλλά, σε πάμπολλα σημεία του, ομοιάζει με τον λόγο ενός «σοφού γέροντα» που απευθύνει νουθεσίες και συμβουλές προς το εγγονάκι του (π.χ. σ.15: «δεν μπορώ δεν υπάρχει, δεν θέλω υπάρχει. Άρα: αν το θέλω, το μπορώ»). Αλλού προβαίνει σε αξιωματικού χαρακτήρα αποφάνσεις, προφανώς κατόπιν εμβριθούς ανάλυσης των πορισμάτων τής Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας του Δικαίου, της μορφής «Ο νόμος … προστατεύει όλους. Και ωφελεί περισσότερο τους αδύνατους παρά τους δυνατούς» (σ.84). Σε άλλα σημεία το κείμενο χαρακτηρίζεται από γραφικότητες, είτε καταφεύγοντας σε ανούσιες κοινοτοπίες (σ.59: «η εξουσία χρειάζεται τουλάχιστον δύο άτομα. Αυτόν που επιτάσσει και αυτόν που υπακούει») είτε αναδεικνύοντας και το λογοτεχνικό τάλαντο του συντάκτη του (σ.59: «η πολιτεία (ο θεσμός των θεσμών)» και σ.73: «αλίμονο στην πολιτεία που δεν επιτρέπει να ανθίσουν όλα τα λουλούδια»). Παρέκβαση: αυτό το «ο θεσμός των θεσμών» μού θύμισε συνειρμικά το «Βασιλεύς βασιλέων», της Αποκάλυψης του Ιωάννη!
3. Δεν είναι μόνο ο λόγος και το ύφος του βιβλίου αλλά και το περιεχόμενο που στερείται επιστημοσύνης. Επί παραδείγματι, στο γνωστικό πεδίο της Κοινωνιολογίας αναφέρεται (σ.58): «η παιδεία έχει … ως μη φανερή λειτουργία (της) την κοινωνική άνοδο». Με τη γλωσσική αυτή διατύπωση διαγράφεται όλη η θεωρητική, επί αυτού του εριζομένου θέματος, συζήτηση (π.χ. υποστηρίχτηκαν ως κρυφές λειτουργίες της εκπαίδευσης, μεταξύ άλλων, η επιλεκτική, η αναπαραγωγική, η κοινωνικοποιητική, η λειτουργία της πειθάρχησης κ.τ.λ) και προβάλλει ως μόνη ορθή αλήθεια, κατόπιν και πάλι θεσφατικής απόφανσης, η προσωπική κρίση του συγγραφέα ο οποίος, κατ’ εικαζόμενη βούληση, ίσως με τη λέξη «άνοδο» επιχειρεί, έστω ανεπιτυχώς, να αναφερθεί στην κοινωνική κινητικότητα και τον καταμερισμό εργασίας.
Έτερο παράδειγμα σταχυολογώ από το γνωστικό πεδίο του Δικαίου. Υποτίθεται ότι το μάθημα θεραπεύει την πολιτική κοινωνικοποίηση ώστε ελάχιστο προσδοκώμενο αποτέλεσμα να είναι η συμμετοχή του πολίτη στην πολιτική, έστω και μόνον ως εκλογέα, όπως ενδεχομένως κληθεί να γίνει ο μαθητής ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο. Πουθενά δεν γίνεται καμία αναφορά στην ελάχιστη ηλικία που απαιτείται να έχει ο εκλογέας ούτε αναφέρονται οι τακτικές εκλογικές διαδικασίες στις οποίες αυτός δύναται να μετέχει (εκλογές βουλευτικές, αυτοδιοικητικές και ευρωεκλογές). Όμως, αν κληθεί να ψηφίσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές, στο βιβλίο θα προστρέξει για χρηστική πληροφόρηση σχετικά με το τι συνιστά πρώτο βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στο βιβλίο αναγράφεται επί λέξει: «οι δήμοι και οι κοινότητες αποτελούν τον πρώτο βαθμό αυτοδιοίκησης. Κάθε Έλληνας πολίτης είναι δημότης ενός μόνου δήμου ή (σ.σ. διαζευκτικώς) μιας μόνο κοινότητας» (σ.61).
Όμως, ατυχώς για το συγγραφέα, μόλις προ δεκαπενταετίας - με το νόμο 3852/2010 - καταργήθηκε κάθε εναπομείνασα Κοινότητα και πλέον ο πρώτος βαθμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης περιλαμβάνει αποκλειστικά και μόνον τους Δήμους. Παρέκβαση: διευκρινίζεται ότι η αναφορά που γίνεται σήμερα σε τοπικές ή δημοτικές κοινότητες αφορά υποδιαιρέσεις του Δήμου και σε καμία περίπτωση αυτά τα μορφώματα δεν έχουν νομική προσωπικότητα, όπως είχαν οι καταργηθείσες Κοινότητες.
4. Το πρόβλημα είναι ότι για το συγκεκριμένο μάθημα, στο πλαίσιο του λεγόμενου πολλαπλού βιβλίου, μόνο το συγκεκριμένο βιβλίο έχει εγκριθεί(!!!), συνεπώς αν αυτό αποσυρθεί δεν υπάρχει άλλο βιβλίο διαθέσιμο για την υποστήριξη της διδασκαλίας. Άρα, δεδομένης της ακαταλληλότητας του εγχειριδίου, η Κυβέρνηση έχει δύο επιλογές: ή να λάβει την ρηξικέλευθη, για τα ελληνικά εκπαιδευτικά δεδομένα, απόφαση της διδασκαλίας του μαθήματος χωρίς σχολικό εγχειρίδιο (για όσο χρόνο τούτο απαιτηθεί) ή να εμμείνει στη χρήση τού εν λόγω. Στη δεύτερη των περιπτώσεων, εύχομαι ολόψυχα στους μαθητές «καλή διασκέδαση» και, βεβαίως βεβαίως, «καλή …πρόοδο».
