Για μια σημαντική δικαστική εξέλιξη που αφορά την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση κάνουν λόγο οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Αθηνά» και «Αριστοτέλης», μετά την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών να ακυρώσει τις καθαιρέσεις προϊσταμένων Νηπιαγωγείων.
Σύμφωνα με την κοινή ανακοίνωση, η απόφαση αποτελεί δικαίωση των εκπαιδευτικών που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και ενισχύει, όπως υποστηρίζουν, τον αγώνα για την προάσπιση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και του δημόσιου σχολείου.
Ολόκληρη η ανακοίνωση:
Μετά τη μεγάλη νίκη απέναντι στις διώξεις και τα πειθαρχικά για την αξιολόγηση, με την απαλλαγή των συναδέλφων σε Ανατ. Μακεδονία-Θράκη-Λακωνία, άλλη μια ήττα για την Κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ και άλλη μια νίκη για το εκπαιδευτικό κίνημα που απέδειξε ότι ούτε οι απειλές, ούτε οι καθαιρέσεις, ούτε τα πειθαρχικά μπορούν να λυγίσουν τους εκπαιδευτικούς όταν αγωνίζονται συλλογικά!
Η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, που ακυρώνει τις καθαιρέσεις από τη Διευθύντρια Εκπαίδευσης Α΄Αθήνας των προϊσταμένων νηπιαγωγείων των Συλλόγων Π.Ε. «Αθηνά» και «Αριστοτέλης», οι οποίες συμμετείχαν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση και γι’ αυτό δεν αξιολόγησαν ούτε αξιολογήθηκαν, αποτελεί μια ακόμη μεγάλη και σημαντική νίκη απέναντι στην κυβερνητική επιχείρηση ποινικοποίησης της απεργίας. Προστίθεται στις πρόσφατες απαλλακτικές αποφάσεις των πειθαρχικών συμβουλίων και επιβεβαιώνει ότι η άθλια πολιτική του εκφοβισμού και της καταστολής δεν είναι ανίκητη. Η απεργία δεν τιμωρείται, νικά! Η νέα σημερινή πληροφόρηση πως δικαιώνονται επίσης και οι δύο άλλες συναδέλφισσες προϊσταμένες νηπιαγωγοί από τον Ά Σύλλογο Αθηνών και τον σύλλογο «Ρόζα Ιμβριώτη», που είχαν καθαιρεθεί με την ίδια διαδικασία, δείχνει το μέγεθος της νίκης αυτής.
Αυτή η δικαίωση αφορά άμεσα τις συναδέλφισσές των συλλόγων μας, Άντα, Βανέσσα, Κική, Βούλα και Βασιλική, όπως και τις άλλες δύο των γειτονικών συλλόγων που δικαιώνονται. Πολιτικά όμως αφορά κάθε εκπαιδευτικό που στάθηκε όρθιος απέναντι στην αξιολόγηση, κάθε συνάδελφο που αρνήθηκε να αποδεχθεί ότι η συμμετοχή σε μια νόμιμα προκηρυγμένη απεργία μπορεί να μετατραπεί σε λόγο καθαίρεσης, πειθαρχικής δίωξης ή επαγγελματικής εξόντωσης. Αφορά όλους και όλες, όσοι υπερασπίστηκαν στην πράξη ότι το δικαίωμα στην απεργία δεν παραχωρείται από καμία κυβέρνηση και δεν ανακαλείται με εγκυκλίους, διοικητικές πράξεις και αυταρχικές εντολές.
Από την πρώτη στιγμή είπαμε ότι οι καθαιρέσεις δεν ήταν μια απλή διοικητική πράξη. Ήταν μια βαθιά πολιτική επιλογή. Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα επικίνδυνο προηγούμενο, δηλαδή να μετατρέψουν τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή σε λόγο απομάκρυνσης από θέση ευθύνης. Να στείλουν το μήνυμα ότι όποιος αντιστέκεται θα τιμωρείται, όποιος υπερασπίζεται τις συλλογικές αποφάσεις των σωματείων θα παραδειγματίζεται και όποιος αρνείται να υποταχθεί θα πληρώνει το τίμημα. Δεν τους πέρασε.
Οι καθαιρέσεις δεν στόχευαν μόνο τις πέντε προϊστάμενες των συλλόγων μας ούτε των άλλων συναδελφισσών-ων στην Α΄Αθήνας και σε ολόκληρη τη χώρα που επέδειξαν αντίστοιχη στάση. Στόχευαν κάθε εκπαιδευτικό που συμμετέχει στην απεργία-αποχή. Ήταν μια προσπάθεια να σπάσει η συλλογική αντίσταση, να κυριαρχήσει ο φόβος στα σχολεία, να εμπεδωθεί η αντίληψη ότι η διοίκηση μπορεί να καταργεί στην πράξη συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα όταν αυτά συγκρούονται με τις κυβερνητικές επιλογές. Ήταν ένας κρίκος στην ευρύτερη επιχείρηση επιβολής της αξιολόγησης με αυταρχισμό, εκβιασμούς και διώξεις.
Απέναντι σε αυτή την επίθεση οι εκπαιδευτικοί δεν υποχώρησαν. Οι Σύλλογοι «Αθηνά» και «Αριστοτέλης» δεν αντιμετώπισαν ποτέ τις καθαιρέσεις ως ατομική υπόθεση πέντε συναδελφισσών. Από την πρώτη στιγμή τις θεωρήσαμε επίθεση απέναντι σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό κίνημα. Εκδώσαμε ανακοινώσεις, οργανώσαμε κινητοποιήσεις συντονιζόμενοι με τα υπόλοιπα εκπαιδευτικά σωματεία, παραστάσεις διαμαρτυρίας, ενημερώσεις στα σχολεία, συγκεντρώσεις στη ΔΙΠΕ Α΄ Αθήνας, εξασφαλίσαμε πλήρη νομική και οικονομική στήριξη και προχωρήσαμε από κοινού στην κατάθεση των αιτήσεων ακύρωσης στο Διοικητικό Εφετείο. Δεσμευτήκαμε ότι καμία συναδέλφισσα δεν θα μείνει μόνη της απέναντι στην αυθαιρεσία της Διοίκησης. Και αυτή η δέσμευση τηρήθηκε μέχρι τέλους.
Υπήρξε όμως και μια στιγμή που συμπύκνωσε όλο το ήθος του αγώνα μας. Όταν η ΔΙΠΕ Α΄ Αθήνας έσπευσε να προκηρύξει τις θέσεις των καθαιρεμένων προϊσταμένων, αναζητώντας πρόθυμους και πρόθυμες αντικαταστάτριες με εθελούσια επιλογή, πίστεψε ότι θα μετατρέψει την τρομοκρατία σε κανονικότητα. Πίστεψε ότι θα βρεθούν εκπαιδευτικοί να πατήσουν πάνω στις διώξεις συναδέλφων για μια θέση ευθύνης. Διαψεύστηκε. Εκεί που επένδυε στον ατομικό δρόμο, συνάντησε συλλογικότητα. Εκεί που επένδυε στον φόβο, συνάντησε αξιοπρέπεια.
Είχαμε πει από την πρώτη στιγμή πως οι καθαιρέσεις δεν ήταν ούτε νόμιμες ούτε ανίκητες. Δεν θα τις αποδεχόμασταν ως τετελεσμένο. Δεν θα νομιμοποιούσαμε πολιτικά την αυθαιρεσία. Επιλέξαμε τον δύσκολο δρόμο της συλλογικής αντίστασης, των κινητοποιήσεων, της αλληλεγγύης και της δικαστικής διεκδίκησης. Σήμερα αποδεικνύεται ότι αυτή ήταν η μόνη στάση που άξιζε στα σωματεία μας και στον κλάδο, παρά που η πλειοψηφία στην Ομοσπονδία εδώ και καιρό μας τραβάει το χαλί ενισχύοντας την κινδυνολογία και το κλίμα εκφοβισμού.
Δεν έχουμε όμως καμία αυταπάτη. Η απόφαση δεν είναι προϊόν κάποιας ξαφνικής ευαισθησίας των θεσμών απέναντι στα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Αν οι εκπαιδευτικοί είχαν λυγίσει, αν οι απεργοί είχαν εγκαταλειφθεί, αν τα πρωτοβάθμια σωματεία είχαν επιλέξει τον συμβιβασμό, καμία δικαστική δικαίωση δεν θα είχε υπάρξει. Οι νίκες δεν χαρίζονται. Το δίκιο δεν απονέμεται. Κατακτιέται μέσα από τη συλλογική δράση, την επιμονή και την αλληλεγγύη.
Η απόφαση είναι καθαρή! Ακυρώνει τις αντίστοιχες διαπιστωτικές πράξεις της Διευθύντριας Εκπαίδευσης της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΙ.Π.Ε.) Α’ Αθήνας, που αφορούν αντιστοίχως τις αιτούσες και αναπέμπει την υπόθεση στη Διοίκηση για να προβεί στις νόμιμες ενέργειες.
Η απόφαση αναφέρει καθαρά ότι η Διοίκηση παρέλειψε τον ουσιώδες τύπο της διαδικασίας και, επομένως, πρέπει να ακυρωθούν για τον λόγο αυτό, και επειδή είναι ουσιώδης δεν προχωρά στην εξέταση των άλλων λόγων.
Η διοίκηση οφείλει να επαναφέρει τις προϊσταμένες στις θέσεις τους και να τους αποδώσει ότι τους οφείλει και τους στέρησε με την καθαίρεση.
Τα σωματεία μας θα προχωρήσουν σε όλες τις κινηματικές και νομικές ενέργειες για την ικανοποίηση των παραπάνω.
Θα κοινοποιήσουν και στην Ομοσπονδία για να προστεθεί και αυτή η νίκη στον συνολικό αγώνα του κλάδου ενάντια στην αξιολόγηση, για τη συνέχιση και τη μαζικοποίησή του, όπως οφείλουν να χρησιμοποιηθούν οι απαλλακτικές αποφάσεις των πειθαρχικών καθώς και η προηγούμενη δικαίωση από το διοικητικό εφετείο των διευθυντών/προϊσταμένων των σωματείων που έχουν κηρύξει Απεργία Αποχή από την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας.
Η απόφαση αυτή αποτελεί ακόμη ένα ισχυρό πλήγμα στην κυβερνητική στρατηγική. Δεν σημαίνει ότι η σύγκρουση τελείωσε. Η κυβέρνηση θα επιμείνει. Θα αναζητήσει νέους τρόπους επιβολής της ίδιας πολιτικής. Θα επιστρατεύσει νέες εγκυκλίους, νέες απειλές, νέους εκβιασμούς. Το γνωρίζουμε. Όταν δεν μπορεί να πείσει, επιχειρεί να επιβάλει. Όταν δεν μπορεί να κερδίσει πολιτικά, προσπαθεί να επιβληθεί διοικητικά.
Προειδοποιούμε τη διεύθυνση ΠΕ Α’ Αθήνας να μην καθυστερήσει στην αποκατάσταση των συναδελφισσών ούτε να προχωρήσει σε νέες αντίστοιχου χαρακτήρα ενέργειες.
Θα μας βρίσκουν απέναντί της. Με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μετά τις αλλεπάλληλες νίκες του κινήματος. Με ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη δύναμη των πρωτοβάθμιων σωματείων, των γενικών συνελεύσεων και της συλλογικής δράσης. Με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα να μην αφήσουμε κανέναν και καμία μόνο απέναντι στις διώξεις .Η καλύτερη απάντηση στη σημερινή δικαίωση είναι να δυναμώσει ακόμη περισσότερο η απεργία-αποχή, να απομονωθούν οι λογικές της υποταγής και του φόβου, να συνεχίσουμε μέχρι να καταπέσουν όλες οι διώξεις, να αποκατασταθούν όλοι οι διωκόμενοι συνάδελφοι, να ηττηθεί συνολικά η πολιτική της αξιολόγησης, της κατηγοριοποίησης της εμπορευματοποίησης του δημόσιου σχολείου και να ανατραπεί η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας.
Η κυβέρνηση επιχείρησε να εμφανίσει την αξιολόγηση ως μια ουδέτερη παιδαγωγική διαδικασία και όσους αντιστέκονται ως «αρνητές» της βελτίωσης του σχολείου. Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη. Η αξιολόγηση αποτελεί τον βασικό μηχανισμό αναδιάρθρωσης του δημόσιου σχολείου σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι το εργαλείο για την κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών, για τη σύνδεση της χρηματοδότησης με δείκτες «απόδοσης», για την ένταση των ταξικών φραγμών στη μόρφωση και για τη μετατροπή του εκπαιδευτικού σε πειθήνιο εκτελεστή στόχων και δεικτών.
Γι' αυτό και η απεργία-αποχή δεν ήταν ποτέ μια συντεχνιακή επιλογή. Ήταν και παραμένει ένας αγώνας υπεράσπισης του δημόσιου σχολείου, των μορφωτικών δικαιωμάτων των παιδιών και των δημοκρατικών ελευθεριών στους χώρους εργασίας. Όποιος υπερασπίζεται την απεργία υπερασπίζεται το δικαίωμα των εργαζομένων να αντιστέκονται. Όποιος ποινικοποιεί την απεργία ανοίγει τον δρόμο για την περιστολή κάθε συλλογικού δικαιώματος.
Η νίκη ανήκει στις συναδέλφισσες που συνέχισαν με αποφασιστικότητα τον αγώνα. Ανήκει και σε όλους τις/τους εκπαιδευτικούς που στάθηκαν δίπλα τους. Ανήκει σε όσες/ους απέδειξαν ότι η αλληλεγγύη είναι πιο δυνατή από τον φόβο και ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να νικούν ακόμη και όταν απέναντί τους έχουν ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Η απεργία δεν διώκεται. Η απεργία δεν καθαιρείται. Οι συλλογικοί αγώνες νικούν. Από τον Σεπτέμβρη, υλοποιώντας την απόφαση της 95ης ΓΣ της ΔΟΕ, καλούμε σε μαζικές ΓΣ για την οργάνωση απεργιακής αγωνιστικής αντεπίθεσης. Συνεχίζουμε πιο δυναμικά. Μέχρι τη νίκη!
