Με μια μακροσκελή παρέμβαση, ο βουλευτής Αχαΐας του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ, κ. Σπυρίδων Τσιρώνης, τοποθετείται δημόσια απέναντι στην τρέχουσα συζήτηση για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων.
Η τοποθέτηση του κ. Τσιρώνη έρχεται ως ευθεία απάντηση στο άρθρο του κ. Κωστή Παπαϊωάννου με τίτλο «Τα σχολικά βιβλία και η “κανονική” οικογένεια», το οποίο φιλοξενήθηκε στο alfavita.gr.
Στο κείμενό του, ο βουλευτής της ΝΙΚΗ κάνει λόγο για απόπειρα επιβολής μιας «ξενόφερτης πολιτικής ορθότητας» και μιας «woke ατζέντας» στα σχολεία, ενώ παράλληλα υπεραμύνεται του μοντέλου της παραδοσιακής οικογένειας ως του θεμελιώδους κυττάρου του ελληνικού έθνους. Απορρίπτοντας τους χαρακτηρισμούς περί «σκοταδισμού» ή «ακροδεξιάς», ο κ. Τσιρώνης κατηγορεί τον αρθρογράφο για «βιομηχανία ηθικών πανικών» και για προσπάθεια μετατροπής της εκπαίδευσης σε εργαστήριο κοινωνικής μηχανικής.
Το alfavita.gr, δημοσιεύει αυτούσια την απάντηση του κ. Σπυρίδωνα Τσιρώνη:
«ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Απάντηση στον κ. Κωστή Παπαϊωάννου
Διάβασα το άρθρο του κ. Παπαϊωάννου με τίτλο «Τα σχολικά βιβλία και η “κανονική” οικογένεια», το οποίο αναδημοσιεύσατε και νιώθω την ανάγκη να απαντήσω, όχι για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, αλλά κυρίως για να μεταδώσω το θάρρος σε όλους εκείνους(εκπαιδευτικούς και γονείς) που νιώθουν καταπιεσμένοι , εκφοβιζόμενοι από την ξενόφερτη και -με πολλούς τρόπους- επιβαλλόμενη "πολιτική ορθότητα".
Η πολιτική ορθότητα και η δήθεν «προοδευτική» διανόηση έχουν ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: στερούνται πρωτοτυπίας και ξεχειλίζουν θράσους, γι’ αυτό και επιστρατεύουν πάντα τις ίδιες, χιλιοειπωμένες ταμπέλες. Παρατηρώ, μάλιστα, ότι ο κ. Παπαϊωάννου αποφεύγει επιμελώς να αναφέρει το όνομά μου, φοβούμενος μηνύσεις. Ας μην ανησυχεί, όμως, και κυρίως να μην φοβάται: δεν πρόκειται να του κάνω μήνυση. Στη δική μας ιδεολογική σχολή, οι διαφορές λύνονται στο φως της δημόσιας αντιπαράθεσης και όχι στις δικαστικές αίθουσες, τις οποίες τόσο συχνά επισκέπτονται οι επαγγελματίες της «ευαισθησίας» όταν στερεύουν από επιχειρήματα.
Όταν, λοιπόν, κάποιος τολμά να αγγίξει το ιδεολογικό τους φέουδο και να αναδείξει την κρυφή τους ατζέντα στα σχολικά βιβλία, η αντίδρασή τους είναι αυτοματοποιημένη. Με κατηγορεί, με μια δόση μελοδραματικής υπερβολής, ότι εκπροσωπώ την κακόγουστη συνέχεια της ακροδεξιάς μέσα στο χρόνο, την αλυσίδα των ηθικών πανικών. Ονομάζουν «ηθικό πανικό» την εύλογη και απόλυτα υγιή αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην απόπειρα βίαιης αναδιαμόρφωσης της παιδικής ψυχολογίας. Όταν δεν έχεις επιχειρήματα για να εξηγήσεις γιατί ένα παιδί της Δημοτικού πρέπει να διδάσκεται ότι η μάνα και ο πατέρας είναι προαιρετικά αξεσουάρ, τότε βαφτίζεις τον αντίλογο «ακροδεξιά». Είναι η εύκολη λύση για όσους έχουν μάθει να κινούνται στα σκοτεινά υπόγεια των ΜΚΟ και των επιδοτούμενων εκδοτικών οίκων.
Οφείλω να παρατηρήσω ότι ο αρθρογράφος, αντί να απαντήσει στις πραγματικές θέσεις που διατύπωσα δημόσια, επιλέγει να κατασκευάσει έναν φανταστικό συνομιλητή και στη συνέχεια να αντιπαρατεθεί μαζί του σε ένα φανταστικό γήπεδο, το οποίο προφανώς θεωρεί εντός έδρας.
Η θέση μου όμως, υπέρ της παραδοσιακής οικογένειας είναι σαφής, δημόσια και διαχρονική. Θεωρώ ότι η οικογένεια που συγκροτείται από πατέρα, μητέρα και παιδιά αποτελεί το θεμελιώδες κύτταρο της κοινωνίας μας, έναν θεσμό που διαμόρφωσε τον πολιτισμό, την ιστορία και τη συνοχή του ελληνικού έθνους ενώ εξασφαλίζει και τη συνέχειά του. Αν η πίστη στις αξίες, ο σεβασμός στη φύση και η προστασία της αθωότητας των παιδιών μας βαφτίζεται «γραφικότητα» από τους εγχώριους αποδομητές, τότε τη φοράω σαν παράσημο.
Από αυτή τη θέση, όμως, ο αρθρογράφος πραγματοποιεί μια σειρά από νοηματικά άλματα, αποδίδοντάς μου υποθετικές απόψεις και συμπεριφορές για ζητήματα με τα οποία δεν ασχολήθηκα στην τοποθέτησή μου.
Με παρουσιάζει να υπερασπίζομαι την προίκα, και να αντιδρώ σχεόν για κάθε κοινωνική αντιπαράθεση των τελευταίων δεκαετιών. Πρόκειται για καθαρή κατασκευή. Δεν αντικρούει όσα είπα. Αντιθέτως, επινοεί όσα θα ήθελε να είχα πει, ώστε να τα καταγγείλει ευκολότερα. Γνωστή γκεμπελική μέθοδος.
Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό: Πρέπει ή όχι η εκπαίδευση να διατηρεί την αναφορά στις πολιτισμικές, ιστορικές και ανθρωπολογικές σταθερές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ελληνική κοινωνία;
Ο κ. Παπαϊωάννου θεωρεί ότι κάθε επιφύλαξη απέναντι σε αυτές τις επιλογές αποτελεί «σκοταδισμό». Εγώ θεωρώ ότι σε μια δημοκρατία οι πολίτες έχουν δικαίωμα να εκφράζουν ανησυχίες για το περιεχόμενο της εκπαίδευσης χωρίς να στιγματίζονται ως «ακροδεξιοί», «σκοταδιστές» ή «φοβικοί».
Ακόμη πιο προβληματικό είναι ότι ο αρθρογράφος παρουσιάζει ως αυτονόητη πρόοδο μια συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση, η οποία τα τελευταία χρόνια προωθήθηκε διεθνώς με τεράστιους οικονομικούς και θεσμικούς πόρους. Είναι πλέον γνωστό ότι οργανισμοί, ΙΜΚΟ και προγράμματα που χρηματοδοτήθηκαν επί χρόνια από την USAID και άλλους διεθνείς φορείς υποστήριξαν δράσεις σχετικές με ζητήματα ταυτότητας φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού και αναδιαμόρφωσης εκπαιδευτικού υλικού σε πολλές χώρες του κόσμου. Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας αλλά για δημόσια καταγεγραμμένες χρηματοδοτήσεις και προγράμματα.
Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και σε μεγάλα ιδρύματα, πανεπιστήμια, πολυεθνικές επιχειρήσεις και οργανισμούς που προώθησαν πολιτικές υποχρεωτικής ιδεολογικής συμμόρφωσης υπό το πρίσμα της λεγόμενης «woke» κουλτούρας. Σε πολλές περιπτώσεις, όποιος διατύπωνε διαφορετική άποψη αντιμετωπιζόταν ως ηθικά ελαττωματικός ή κοινωνικά επικίνδυνος.
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν συζητούμε πλέον για ανεκτικότητα. Συζητούμε για την επιβολή μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής ορθότητας που απαιτεί όχι απλώς σεβασμό προς τον άλλον, αλλά αποδοχή συγκεκριμένων δογμάτων ως αδιαμφισβήτητων αληθειών.
Η δική μου θέση παραμένει σταθερή. Ο σεβασμός προς κάθε άνθρωπο είναι αδιαπραγμάτευτος. Όμως άλλο πράγμα ο σεβασμός προς τα πρόσωπα και άλλο η υποχρέωση της κοινωνίας να εγκαταλείψει κάθε έννοια πολιτισμικής συνέχειας, ιστορικής μνήμης και ανθρωπολογικής αναφοράς.
Ο κ. Παπαϊωάννου φαίνεται να αντιμετωπίζει τη συντήρηση ως φόβητρο. Ίσως όμως θα έπρεπε να αναλογιστεί ότι «αυτός που φοβάται τη συντήρηση σίγουρα έχει χάσει κάθε ικανότητα να αντιλαμβάνεται την αλλοίωση».
Διότι η συντήρηση δεν είναι άρνηση της προόδου. Είναι η φροντίδα όσων αξίζει να διατηρηθούν. Είναι η υπεράσπιση θεσμών, αξιών και παραδόσεων που δοκιμάστηκαν στον χρόνο και απέδειξαν την κοινωνική τους χρησιμότητα και αλήθεια.
Ο κ. Παπαϊωάννου ξεπερνά κάθε όριο όταν ισχυρίζεται με περίσσια υπεροψία ότι «οι πατριδέμποροι και οι πλασιέδες των ιερών παραδόσεων κυνηγάνε τέτοιες αφορμές». Εδώ η επιστήμη της ψυχολογίας σηκώνει τα χέρια ψηλά, καθώς πρόκειται για την κλασική περίπτωση καθρέφτισματος της δικής του(ς) ενοχής.
Ποιοι είναι οι πραγματικοί πλασιέδες; Μα φυσικά αυτοί που εισάγουν ξενόφερτες κοινωνικές θεωρίες, τις πακετάρουν με εύηχους όρους όπως «συμπερίληψη» και «διαφορετικότητα» και προσπαθούν να τις πουλήσουν στο Υπουργείο Παιδείας.
Ποιοι κυνηγάνε αφορμές; Μα φυσικά εκείνοι που χρησιμοποιούν τις σχολικές αίθουσες για να κάνουν ιδεολογικό προσηλυτισμό σε ανήλικα παιδιά, κρυμμένοι πίσω από το κύρος μιας συγγραφικής ομάδας ή ενός χρηματοδοτούμενου Ιδρύματος.
Δεν χρειαζόμαστε καμία αφορμή. Η παρέμβασή μας είναι θεσμικό καθήκον απέναντι στους εκατοντάδες χιλιάδες γονείς που μας εμπιστεύτηκαν. Η αντίδρασή μας αποσκοπεί ακριβώς στο να μην νομίζουν ο συγγραφέας και οι όμοιοί του ότι θα υποτασσόμαστε στα κελεύσματα και τις υποδείξεις της woke ατζέντας. Η εποχή της σιωπηλής ανοχής απέναντι στις ιδεοληψίες τους έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Η υποκρισία του κορυφώνεται με μια δακρύβρεχτη ρητορική περί προστασίας των παιδιών. Ισχυρίζεται, με απαράμιλλο θράσος, ότι «είναι η ανάγκη να κρατήσουμε ανοιχτό τον ορίζοντα των παιδιών μας που τον σκιάζουν οι φωνές του φόβου και του μίσους κάθε πονηρού ακροδεξιού πολιτευτή».
Ας μιλήσουμε λοιπόν για το ποιος πραγματικά σκιάζει τον ορίζοντα των παιδιών. Τον σκιάζουν αυτοί που, σαν τον συγγραφέα, θέλουν να τους στερήσουν το δικαίωμα να μεγαλώνουν με σαφή πρότυπα ενδεδειγμένα για την κάθε ηλικία, αυτοί που θέλουν να μετατρέψουν το σχολείο από χώρο μάθησης σε εργαστήριο κοινωνικής μηχανικής.
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι μόνο ότι ο αρθρογράφος υιοθετεί αυτές τις αντιλήψεις. Το πρόβλημα είναι ότι τις μεταφέρει με την πένα του παντού, παρουσιάζοντάς τες ως μοναδική επιτρεπτή εκδοχή της πραγματικότητας και αντιμετωπίζοντας κάθε διαφορετική άποψη ως ηθικά κατώτερη.
Η δημοκρατία, όμως, δεν προϋποθέτει ιδεολογική ομοφωνία. Προϋποθέτει τη δυνατότητα να διαφωνούμε χωρίς να δαιμονοποιούμε τον αντίπαλό μας. Και αυτό είναι ένα μάθημα που ορισμένοι υπερασπιστές της «συμπερίληψης» φαίνεται ότι δυσκολεύονται να αποδεχθούν όταν η διαφορετική άποψη δεν συμφωνεί με τη δική τους.
Η δική μας φωνή δεν είναι φωνή μίσους· είναι η πλειοψηφική φωνή της συνείδησης. Τα πολιτικά παιχνίδια δεν τα παίζουμε εμείς. Τα παίζουν οι «πονηροί» κονδυλοφόροι της woke κουλτούρας που, αφού απέτυχαν να πείσουν την κοινωνία με τις ιδέες τους, προσπαθούν τώρα να τις επιβάλουν πλαγίως στα παιδιά μας μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια, νομίζοντας ότι θα μείνουμε απαθείς. Δεν θα τους περάσει. Η απάντηση μας θα είναι θεσμική και αδιάκοπη, μέχρι το τελευταίο woke παραλήρημα να πεταχτεί εκεί που ανήκει: στα σκουπίδια της ιστορίας.
Με εκτίμηση
Σπυρίδων Μ. Τσιρώνης
Βουλευτής ΑΧΑΪΑΣ
Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα ΝΙΚΗ»
