Το υπουργείο παιδείας αποφάσισε να κάνει, υποτίθεται, μια καινοτομία προωθώντας την ιδέα του πολλαπλού βιβλίου.
Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αποφασίσουν εσπευσμένα ανάμεσα σε διάφορα βιβλία που έχουν εκδοθεί ηλεκτρονικά και να επιλέξουν το, κατά τη γνώμη τους, καταλληλότερο για τις επόμενες χρονιές. Για παράδειγμα, στην Α΄ Λυκείου όσον αφορά την Άλγεβρα πρέπει μέχρι τις 29 του μηνός, να αποφασίσουν ποιο είναι το καλύτερο βιβλίο ανάμεσα σε τέσσερα (!), πράγμα απολύτως αδύνατο αφού η επιλογή εκείνου ή του άλλου βιβλίου προϋποθέτει όχι απλώς τη μελέτη του (π.χ. να λυθούν όλες οι ασκήσεις), αλλά για να είμαστε σοβαροί τη διδασκαλία τους στην πράξη.
Αρκετά από τα βιβλία έχουν γραφτεί από φροντιστηριακούς ομίλους. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι διαφημίζονται φροντιστήρια και τα φροντιστήρια ειδικά αυτά των οποίων το βιβλίο θα επιλεγεί θα έχουν μια πρόσθετη πελατεία. Επιπλέον, θα διοχετευτούν χρήματα από τον κρατικό κορβανά σε αυτά.
Υπάρχουν ακόμη μαθήματα όπως η Βιολογία στα οποία προτείνεται μόνο ένα βιβλίο γραμμένο από φροντιστηριακό όμιλο. Αυτό αποτελεί άλλου είδους πρόβλημα: λειτουργεί εντελώς προνομιακά για το συγκεκριμένο φροντιστήριο.
Χρειάζεται αλλαγή των βιβλίων στο σήμερα; Ασφαλώς και ναι είναι η κατηγορηματική απάντηση. Αλλά γιατί πρέπει να γίνει με αυτόν τον τρόπο; Γιατί πρέπει να ευνοηθούν οικονομικά μεγάλα φροντιστήρια; Γιατί μια υπόθεση του κράτους ανατίθεται σε ιδιώτες;
Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να πραγματοποιηθεί μια ανανέωση των βιβλίων; Πρώτα από όλα να συγκεντρωθούν οι προτάσεις συντεταγμένα για τη δομή και το περιεχόμενο των νέων βιβλίων από τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς. Δεύτερον, να ανατεθεί η συγγραφή του βιβλίου σε έμπειρους και καταξιωμένους εκπαιδευτικούς. Τρίτον, το βιβλίο να «επιστρέψει» στους εκπαιδευτικούς και να γίνουν παρατηρήσεις για βελτιώσεις, τροποποιήσεις, προσθαφαιρέσεις. Άρα θα επρόκειτο για μια δημοκρατική διαδικασία και ως τέτοια θα εξασφάλιζε την αρτιότητα του βιβλίου. Και θα την εξασφάλιζε γιατί θα γινόταν με τη συμβολή των μαχόμενων εκπαιδευτικών που κοπιάζουν καθημερινά στον πίνακα.
Επιπλέον, ανακύπτει και άλλο ένα πρόβλημα. Αν τα βιβλία δεν είναι απολύτως ίδια στη μορφή τους και υπάρχει διαφοροποίηση στο ασκησιολόγιο, πώς θα κριθούν με ένα ενιαίο κριτήριο οι μαθητές που θα δίνουν εξετάσεις; Όταν μάλιστα η κυβέρνηση θέλει να επεκτείνει μια μορφή πανελλαδικών σε όλο το λύκειο; (το ρητορικό ερώτημα τίθεται όχι γιατί συμφωνεί ο εκπαιδευτικός κόσμος με την επέκταση αυτή αλλά για να αναδειχθούν οι αντιφάσεις της κυβέρνησης).
Αν οι εκπαιδευτικοί έμπαιναν στη διαδικασία επιλογής είναι προφανές ότι δεν θα επέλεγαν όλοι το ίδιο βιβλίο. Ο καθένας θα έχει τα δικά του κριτήρια για την επιλογή του άλφα ή του βήτα βιβλίου. Επομένως, το υπουργείο μπαίνει σε μια διαδικασία κατά την οποία υπάρχει ένας παραλογισμός: αποδέχεται ότι τα βιβλία δεν θα είναι το ίδιο καλά αλλά ότι δεν θα υπάρχει πρόβλημα να διδάσκονται.
Στόχος δεν είναι μόνο μια μορφή ιδιωτικοποίησης της παιδείας μέσω της ενίσχυσης των φροντιστηρίων και της απαξίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και το να επιτευχθεί η περιβόητη αυτονομία της σχολικής μονάδας η οποία στο βάθος προσβλέπει την εξεύρεση χρηματοδότησης των δημοσίων σχολείων από ιδιώτες.
Οι εκπαιδευτικοί καλούνται από το υπουργείο να συμβάλλουν στην περεταίρω υποβάθμιση του έργου τους. Καλούνται, όμως, από τη συνείδησή τους και τα συνδικαλιστικά τους όργανα να αρνηθούν αυτή τη διαδικασία.
