Η νέα σχολική χρονιά πλησιάζει, οι διαδικασίες μεταθέσεων και αποσπάσεων ολοκληρώνονται, όμως ένα χρόνιο αίτημα χιλιάδων εκπαιδευτικών παραμένει άλυτο: το δικαίωμα της συνυπηρέτησης των ζευγαριών εκπαιδευτικών.
Πρόκειται για ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο υπηρεσιακές μεταβολές και διοικητικές ρυθμίσεις. Αφορά ανθρώπινες ζωές, οικογένειες, παιδιά και την ίδια την ποιότητα ζωής των εκπαιδευτικών που καλούνται να υπηρετήσουν το δημόσιο σχολείο.
Κάθε χρόνο εκατοντάδες ζευγάρια εκπαιδευτικών βρίσκονται αντιμέτωπα με μια παράδοξη πραγματικότητα. Ενώ εργάζονται στον ίδιο εργοδότη, το ελληνικό Δημόσιο, είναι αναγκασμένα να ζουν σε διαφορετικές πόλεις, διαφορετικούς νομούς ή ακόμη και διαφορετικά νησιά, χωρίς να διαθέτουν ουσιαστικό θεσμικό δικαίωμα να υπηρετούν στον ίδιο τόπο.
Οικογένειες σε μόνιμη αναμονή
Πίσω από τους αριθμούς κρύβονται ιστορίες ανθρώπων. Ζευγάρια που βλέπονται μόνο τα Σαββατοκύριακα. Γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους ουσιαστικά μόνοι τους για μήνες. Εκπαιδευτικοί που πληρώνουν δύο ενοίκια, δύο σπίτια και αμέτρητα ακτοπλοϊκά ή οδικά εισιτήρια προκειμένου να κρατήσουν ζωντανή την οικογενειακή τους ζωή.
Σε μια εποχή όπου το δημογραφικό πρόβλημα αναγνωρίζεται ως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της χώρας, η πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει χιλιάδες εκπαιδευτικούς σαν να μην έχουν οικογένεια, συζύγους ή παιδιά.
«Δεν ζητάμε προνόμιο, ζητάμε το αυτονόητο»
Το αίτημα των εκπαιδευτικών δεν είναι καινούργιο.
Οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών το επαναφέρουν εδώ και χρόνια, επισημαίνοντας ότι η συνυπηρέτηση αποτελεί δικαίωμα που αναγνωρίζεται σε πολλές κατηγορίες εργαζομένων του Δημοσίου.
Όπως τονίζουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί:
«Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση. Ζητάμε να μπορούμε να ζούμε με τις οικογένειές μας. Ζητάμε να μην αναγκαζόμαστε να περνάμε χρόνια χωρισμένοι από τον άνθρωπό μας και τα παιδιά μας».
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για τους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι υποχρεώνονται να παραμείνουν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα στην περιοχή διορισμού τους, ακόμη και όταν ο ή η σύζυγός τους υπηρετεί εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Το οικονομικό κόστος είναι τεράστιο
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο συναισθηματικό. Είναι και βαθιά οικονομικό.
Ένας εκπαιδευτικός με καθαρό μισθό που συχνά δεν ξεπερνά τα 1.000-1.100 ευρώ καλείται να συντηρεί δύο νοικοκυριά.
Ενοίκια, λογαριασμοί, μετακινήσεις, καύσιμα, ακτοπλοϊκά εισιτήρια και έξοδα διαβίωσης μετατρέπουν την καθημερινότητα σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης.
Πολλά ζευγάρια αναγκάζονται να αναβάλουν τη δημιουργία οικογένειας ή την απόκτηση παιδιών, καθώς η απόσταση και το οικονομικό βάρος καθιστούν οποιονδήποτε προγραμματισμό εξαιρετικά δύσκολο.
Το παράδοξο του δημόσιου σχολείου
Η ελληνική εκπαίδευση στηρίζεται εδώ και χρόνια στην αυταπάρνηση χιλιάδων εκπαιδευτικών που μετακινούνται συνεχώς για να καλύψουν τις ανάγκες των σχολείων.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το κράτος αδυνατεί να διαμορφώσει ένα αποτελεσματικό πλαίσιο που να προστατεύει στοιχειωδώς την οικογενειακή τους ζωή.
Το αποτέλεσμα είναι εκπαιδευτικοί εξαντλημένοι οικονομικά και ψυχολογικά, οι οποίοι καλούνται να προσφέρουν το καλύτερο δυνατό έργο στις σχολικές αίθουσες ενώ βιώνουν προσωπικές δυσκολίες που συχνά παραμένουν αόρατες.
Ώρα για αποφάσεις
Το ερώτημα πλέον τίθεται αμείλικτα:
Πόσο ακόμη θα περιμένουν οι εκπαιδευτικοί για τη θεσμοθέτηση της συνυπηρέτησης;
Πόσες ακόμη οικογένειες θα αναγκαστούν να ζουν χωριστά;
Πόσοι ακόμη νέοι εκπαιδευτικοί θα αναβάλουν τη δημιουργία οικογένειας εξαιτίας ενός προβλήματος που θα μπορούσε να έχει λυθεί εδώ και χρόνια;
Η αναγνώριση του δικαιώματος συνυπηρέτησης των ζευγαριών εκπαιδευτικών δεν αποτελεί προνόμιο. Αποτελεί στοιχειώδη πράξη δικαιοσύνης και σεβασμού προς ανθρώπους που στηρίζουν καθημερινά το δημόσιο σχολείο.
Η νέα σχολική χρονιά πλησιάζει. Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που ζουν μακριά από τις οικογένειές τους δεν χρειάζονται άλλες υποσχέσεις, επιτροπές ή μελλοντικές εξαγγελίες.
Χρειάζονται μια πολιτική απόφαση. Εδώ και τώρα.
