Alfavita Newsroom 
«Δεν μας λείπουν όνειρα. Μας λείπει χώρος να τα ζήσουμε»
Με αφορμή την έναρξη των Πανελληνίων και ως υποψήφια, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω σκέψεις που ,πιστεύω, πρέπει επιτέλους να ακουστούν.
Τα φετινά θέματα στα Νέα Ελληνικά για τα ΕΠΑΛ και τα ΓΕΛ άγγιξαν δύο κρίσιμα ζητήματα της εποχής μας. Ως μαθήτρια ΕΠΑΛ θα σταθώ στα δικά μας. Το κείμενο που μας δόθηκε παραλλήλιζε το μπάσκετ με έναν τρόπο ζωής που θα έπρεπε να ακολουθούμε, ενώ η έκθεση ζητούσε να γράψουμε για τα «εφόδια που χρειάζεται ένας νέος άνθρωπος για να εκπληρώσει τα όνειρά του σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο».
Και αναρωτιέμαι: δεν είναι ειρωνικό να πέφτει ένα τέτοιο θέμα σε μια χώρα που, δυστυχώς, αποδεικνύει ξανά και ξανά ότι δεν στηρίζει τους νέους της;
Από τη μία, ακούμε καθηγητές και υπουργούς να λένε «για εσάς είναι η ζωή», «τα παιδιά είναι το μέλλον», «είμαστε εδώ για εσάς».
Από την άλλη όμως, οι ίδιοι άνθρωποι χαρακτηρίζουν τους νέους «τεμπέληδες», «κακομαθημένους», «αδιάφορους για την πολιτική», ενώ σχολιάζουν πως «φεύγουν στο εξωτερικό γιατί δεν αντέχουν την πίεση». Αυτές οι αντιφάσεις δεν περνούν απαρατήρητες. Και σίγουρα δεν βοηθούν. Ως παιδιά θέλουμε να έχουμε μια σταθερότητα, η οποία πλέον δύσκολα βρίσκεται.
Μεγαλώσαμε σε σπίτια γεμάτα άγχος. Γονείς που έτρεχαν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να φέρουν τα απαραίτητα, παιδιά που μεγάλωσαν πιο γρήγορα απ’ όσο έπρεπε. Μια γενιά που έμαθε από μικρή τι σημαίνει ευθύνη, ανασφάλεια, οικονομική πίεση. Μια γενιά που χαρακτηρίζεται «ανήσυχο πνεύμα», ενώ στην πραγματικότητα είναι παιδιά με περισσότερες ανησυχίες και περισσότερη ωριμότητα από το φυσιολογικό της ηλικίας τους.
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι συνεντεύξεις των υποψηφίων είναι αμέτρητες. Όμως ποτέ δεν γίνονται οι σωστές ερωτήσεις. Κανείς δεν ρωτάει για τα ξενύχτια, τα πρησμένα μάτια, τα ψυχοσωματικά, τα κρυφά κλάματα στα μηνύματα μεταξύ φίλων, την εξάντληση που δεν φαίνεται στις κάμερες. Εμείς βλέπουμε ο ένας στα μάτια του άλλου την κούραση, τον φόβο, την πίεση. Αυτή είναι η πραγματικότητα των Πανελληνίων, αυτή είναι η πραγματικότητά μας. Όχι τα χαμόγελα των 10 δευτερολέπτων μπροστά σε ένα μικρόφωνο.
Και μέσα σε όλα αυτά, μας ζητούν να γράψουμε για «τα εφόδια που χρειάζεται ένας νέος για να ακολουθήσει τα όνειρά του». Ποια όνειρα; Σε μια χώρα όπου η σταθερότητα μοιάζει άπιαστη; Σε μια χώρα όπου οι νέοι παλεύουν να επιβιώσουν πριν καν προλάβουν να ονειρευτούν;
Πώς να ανθίσει ένα όνειρο μέσα σε ένα μυαλό κουρασμένο, φοβισμένο, χωρίς καθοδήγηση; Πώς να πιστέψει ένας νέος στον εαυτό του όταν το ίδιο το σύστημα του κόβει την αυτοπεποίθηση από το δημοτικό; Πώς να ονειρευτεί όταν το σχολείο τον γεμίζει άγχος αντί για γνώση;
Και μέσα σε όλα αυτά, ας σταθούμε σε κάτι που δεν συζητιέται όσο πρέπει: Μόνο στους πρώτους πέντε μήνες του 2026, εννέα νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Εννέα παιδιά. Πού ήταν η «στήριξη» όταν αυτοί οι νέοι ένιωσαν ότι η ζωή δεν αξίζει;
Οι νέοι σήμερα έχουν άλλα όνειρα: να ζήσουν μέχρι τα 30, να βρουν μια δουλειά, να αποκτήσουν ένα σπίτι, να κάνουν οικογένεια. Τα λέω «όνειρα» και όχι «στόχους», γιατί για πολλούς μοιάζουν άπιαστα.
Φτάσαμε στο σημείο όπου τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα : η αξιοπρέπεια, η ασφάλεια, η προοπτική, θεωρούνται πολυτέλεια. Και η λογική «θα μπορούσαμε να είμαστε και χειρότερα» δεν είναι παρηγοριά και σίγουρα δεν θα μας πάει μπροστά.
Ως μαθήτρια που μου έμαθαν να έχω προτεραιότητα τα όνειρα, και τίποτα σε σχέση με το σχολείο, δεν αντέχω να βλέπω παιδιά να καταρρέουν πάνω από βιβλία. Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να γκρινιάξω. Το γράφω για να ακουστεί η φωνή μιας γενιάς που κουράστηκε να σωπαίνει. Μιας γενιάς που δεν συγχωρεί πια. Μιας γενιάς που, αν δεν αλλάξει κάτι, θα φύγει…όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Διότι η ίδια η χώρα που μας έκανε επαναστάτες, δεν μπορεί να το στηρίξει.
Και ίσως μια μέρα να γυρίσουμε πίσω. Στην πατρίδα μας. Στο σπίτι μας. Γιατί τίποτα δεν το αντικαθιστά. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να μπορούμε να ζήσουμε εδώ. Να ζήσουμε, όχι απλώς να επιβιώσουμε.
------
Σε όλους τους νέους που διαβάζουν αυτό το κείμενο: Ονειρευτείτε. Μην περπατάτε στον δρόμο που στρώθηκε πριν από εσάς. Πιστέψτε στον εαυτό σας. Έχετε όλα τα εφόδια για να φτιάξετε μια καλύτερη ζωή. Η ευτυχία υπάρχει. Και αν δεν τη βλέπετε τώρα, ίσως απλώς βρίσκεστε στο λάθος μέρος. Οι πανελλήνιες δεν είναι μονόδρομος.
Δ. μαθήτρια της Γ’ Λυκείου
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
