Η κοινωνία της Ορεστιάδας παραμένει συγκλονισμένη από τον θάνατο ενός 57χρονου εκπαιδευτικού, ενός ανθρώπου γνωστού όχι μόνο για τη δουλειά του στην εκπαίδευση αλλά και για την παρουσία του στη μουσική. Βρέθηκε νεκρός σε αποθήκη δίπλα στο σπίτι του, όπου ζούσε με τον πατέρα του. Είχε περάσει χρόνια ως αναπληρωτής, γυρίζοντας από σχολείο σε σχολείο στον Έβρο, μέχρι που κατάφερε να διοριστεί μόνιμα. Κι όμως, αυτό δεν στάθηκε αρκετό.
Κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς τον οδήγησε σε αυτή την πράξη. Και ίσως αυτό είναι το πιο οδυνηρό: ότι πίσω από τη «φυσιολογική» εικόνα ενός ανθρώπου που εργάζεται, δημιουργεί και συνεχίζει, μπορεί να κρύβεται μια βαθιά, αθέατη κόπωση.
Οι εκπαιδευτικοί στη χώρα μας κουβαλούν πολύ περισσότερα από το μάθημα. Είναι συχνά μόνοι απέναντι σε ένα σύστημα που απαιτεί πολλά αλλά προσφέρει ελάχιστη ουσιαστική στήριξη. Χρόνια αναπλήρωσης, διαρκείς μετακινήσεις, οικονομική πίεση, συναισθηματική φθορά. Και όταν έρθει ο πολυπόθητος διορισμός, συχνά δεν αρκεί για να επουλώσει όσα έχουν ήδη συσσωρευτεί.
Την ίδια στιγμή, η μέριμνα για την ψυχική υγεία των εκπαιδευτικών παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη. Δεν υπάρχουν σταθεροί μηχανισμοί υποστήριξης, ούτε πρόληψη της επαγγελματικής εξουθένωσης. Η ευαισθησία εξαντλείται σε λόγια, ενώ η καθημερινότητα συνεχίζει αμείλικτη.
Αυτή η τραγωδία δεν είναι απλώς ένα ακόμη θλιβερό γεγονός. Είναι μια υπενθύμιση πως οι άνθρωποι που στηρίζουν τα παιδιά μας χρειάζονται και οι ίδιοι στήριξη. Όχι αύριο. Τώρα.
