Alfavita Newsroom Επιστολή - απάντηση στο συντάκτη του alfavita.gr Χρήστο Κάτσικα έστειλε ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας Ιωάννης Κουμέντος για άρθρο του με τίτλο «Ποιος Διευθυντής Εκπαίδευσης που έχει καταγγελθεί πολλές φορές από τους εκπαιδευτικούς φορείς ήταν υποψήφιος στις εκλογές αντιπροσώπων του ΠΑΣΟΚ;»
Παρακάτω δημοσιεύουμε την απάντηση του συντάκτη μας καθώς και την επιστολή του κ. Ιωάννη Κουμέντου
Απάντηση του Χρήστου Κάτσικα στον κ. Ιωάννη Κουμέντο
1553 λέξεις έγραψε ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας Ιωάννης Κουμέντος για να απαντήσει στο άρθρο μας «Ποιος Διευθυντής Εκπαίδευσης που έχει καταγγελθεί πολλές φορές από τους εκπαιδευτικούς φορείς ήταν υποψήφιος στις εκλογές αντιπροσώπων του ΠΑΣΟΚ;»
Στην επιστολή του που δημοσιεύουμε παρακάτω επιχειρεί να αναστρέψει το πλαίσιο της συζήτησης: από τον έλεγχο της εξουσίας προς την αμφισβήτηση της ίδιας της δημοσιογραφίας. Πρόκειται για μια γνώριμη τακτική, που αξίζει να απαντηθεί με νηφαλιότητα και τεκμηρίωση.
Καταρχάς, το επιχείρημα περί «υποκρισίας» μιας εκπαιδευτικής ιστοσελίδας λόγω διαφημίσεων δεν συνιστά απάντηση επί της ουσίας. Όχι μόνο γιατί ο συντάκτης είναι απλά εργαζόμενος στο ΜΜΕ αλλά και γιατί τα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν εντός ενός συγκεκριμένου οικονομικού πλαισίου – αυτό δεν ακυρώνει αυτομάτως το περιεχόμενό τους. Αντίθετα, το κρίσιμο ερώτημα είναι αν τα δημοσιεύματα βασίζονται σε στοιχεία, αν αναδεικνύουν υπαρκτές αντιπαραθέσεις και αν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Σε ό,τι αφορά την κατηγορία περί «κατασκευής γεγονότων», αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοσιογραφία δεν λειτουργεί σε κενό. Οι ανακοινώσεις συλλογικοτήτων, συνδικαλιστικών οργάνων ή ενώσεων γονέων αποτελούν μέρος της δημόσιας σφαίρας και, ως τέτοιες, είναι αντικείμενο δημοσιογραφικού ελέγχου και ανάδειξης. Το να παρουσιάζονται συλλήβδην ως «μηχανισμοί προπαγάνδας» ακυρώνει κάθε έννοια κοινωνικού ελέγχου και πολυφωνίας. Αντίθετα, η κριτική σε αυτές οφείλει να γίνεται με συγκεκριμένα στοιχεία και όχι με γενικεύσεις.
Η επιστολή του Ιωάννη Κουμέντου επιχειρεί επίσης να μετατοπίσει τη συζήτηση από τις συγκεκριμένες καταγγελίες σε μια συνολική απονομιμοποίηση όσων τις διατυπώνουν. Όμως, το ερώτημα παραμένει: υπήρξαν ή όχι περιστατικά που προκάλεσαν αντιδράσεις στην εκπαιδευτική κοινότητα; Υπήρξαν ή όχι διοικητικές ενέργειες που κρίθηκαν από μερίδα εκπαιδευτικών ως αυταρχικές; Η απάντηση σε αυτά δεν μπορεί να δοθεί με χαρακτηρισμούς, αλλά με διαφάνεια και διάλογο.
Ιδιαίτερα στο ζήτημα της εκπαιδευτικού και της ανάρτησης πανό, η προσέγγισή του εστιάζει αποκλειστικά στη νομιμότητα, παραβλέποντας τη βασική παιδαγωγική διάσταση. Το σχολείο δεν είναι ένας ουδέτερος διοικητικός χώρος· είναι πεδίο διαμόρφωσης πολιτών. Το όριο ανάμεσα στην πολιτική έκφραση και την παιδαγωγική ελευθερία είναι πράγματι λεπτό – γι’ αυτό και απαιτείται προσεκτική στάθμιση, όχι μονοσήμαντη επίκληση κανονισμών.
Αντίστοιχα, η συζήτηση για την αξιολόγηση και τη λειτουργία των σχολείων δεν εξαντλείται στο αν δόθηκαν γραπτές ή προφορικές οδηγίες. Το κρίσιμο ζήτημα είναι πώς βιώνεται αυτή η διαδικασία από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς και αν ενισχύει ή υπονομεύει το παιδαγωγικό τους έργο. Η ύπαρξη αντιδράσεων –είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι– δεν μπορεί να αποδίδεται απλώς σε «άρνηση ανάγνωσης» ή σε σκοπιμότητα.
Η επίκληση της νομιμότητας ως απόλυτου κριτηρίου ενέχει έναν κίνδυνο: να συγχέεται το «νόμιμο» με το «ορθό». Η ιστορία της εκπαίδευσης –και της δημοκρατίας γενικότερα– δείχνει ότι η πρόοδος συχνά προκύπτει μέσα από την αμφισβήτηση υφιστάμενων πλαισίων, όχι από την άκριτη εφαρμογή τους.
Αναμφίβολα, η δημόσια συζήτηση υποφέρει συχνά από υπερβολές, απλουστεύσεις και ιδεολογικές αγκυλώσεις. Όμως η λύση δεν είναι η απαξίωση του διαλόγου ή η απόδοση κακών προθέσεων σε κάθε διαφωνία. Αντίθετα, αυτό που απαιτείται είναι περισσότερη διαφάνεια, τεκμηρίωση και διάθεση για ουσιαστική αντιπαράθεση επιχειρημάτων.
Η δημοκρατία ζει μέσα από τον διάλογο, το θάρρος και τη λογική. Αυτό ισχύει όμως για όλους: για τη διοίκηση, για τους εκπαιδευτικούς, για τα συνδικάτα, αλλά και για τα μέσα ενημέρωσης. Κανείς δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια – και ακριβώς γι’ αυτό η δημόσια κριτική δεν είναι απειλή, αλλά αναγκαία προϋπόθεση μιας ζωντανής δημοκρατίας.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί, ωστόσο, και η εμφανής αντίφαση ανάμεσα στο ύφος της επιστολής και τις αναφορές του συντάκτη της σε θεωρητικά και ιδεολογικά σχήματα. Ένας δημόσιος λειτουργός που έχει επανειλημμένα καταγγελθεί από εκπαιδευτικές ομοσπονδίες και συλλόγους για αυταρχικές πρακτικές, δεν μπορεί πειστικά να επικαλείται τον μαρξισμό ή τον παιδαγωγικό ανθρωπισμό του Paulo Freire. Η σκέψη του Freire δεν περιορίζεται σε αποσπασματικές ρήσεις, αλλά εδράζεται στη χειραφετική εκπαίδευση, στον διάλογο επί ίσοις όροις και στην αποδόμηση των ιεραρχικών μορφών εξουσίας. Όταν αυτές οι αρχές αντιστρατεύονται στην πράξη από διοικητικές συμπεριφορές που καταγγέλλονται ως πιεστικές ή τιμωρητικές, τότε η επίκλησή τους δεν λειτουργεί ως επιχείρημα, αλλά ως ένδειξη ιδεολογικής ασυνέπειας. Η επίκληση προοδευτικών στοχαστών δεν μπορεί να λειτουργεί ως ρητορικό καταφύγιο, όταν η καθημερινή πρακτική φαίνεται να τους διαψεύδει.
Η Επιστολή του κ. Ιωάννη Κουμέντου
Σε άρθρο σας στην ιστοσελίδα Alfavita στις 16.03.2026, αναφερθήκατε εκτενώς στο πρόσωπό μου και οφείλω να σας απαντήσω. Επειδή βλέπω ότι σας αρέσουν τα λογοπαίγνια και τα ερωτήματα, θα αντιπαραθέσω το δικό μου ερώτημα-λογοπαίγνιο ως τίτλο: «Ποια εκπαιδευτική ιστοσελίδα "πουλάει" αριστεροσύνη και επανάσταση, ενώ την ίδια στιγμή είναι γεμάτη διαφημίσεις για αμειβόμενα προγράμματα από ιδιώτες, φορείς, κολέγια και ιδρύματα;»
Υπότιτλος: Αλήθεια, με τέτοιες πρακτικές θα έρθει η πολιτική αλλαγή;
Αντιλαμβάνομαι ότι ζούμε στον καπιταλισμό και ότι επιδιώκετε την οικονομική εκμετάλλευση των «ρωγμών» του συστήματος. Από τη δική σας σκοπιά καλά κάνετε, αν και εγώ διαφωνώ. Αντιλαμβάνομαι επίσης την ανάγκη να δημιουργείται ένα πελατειακό κοινό, το οποίο ακολουθεί και αναπαράγει κάθε είδηση ή πληροφορία χωρίς να εξετάζει την αλήθεια της. Παραφράζοντας τον McLuhan, η ίδια η ιστοσελίδα (το Μέσο) είναι το μήνυμα: κατέχει την απόλυτη αλήθεια και καθοδηγεί!
Παρόλα αυτά, κανείς σήμερα δεν νομιμοποιείται να μοιράζει «Πιστοποιητικά Εθνικών (ή Πολιτικών) Φρονημάτων». Ούτε μπορεί να ψέξει κάποιον πολίτη επειδή ασχολείται με τις πολιτικές και κομματικές διεργασίες. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που κατακτήσαμε στη Μεταπολίτευση.
Προσωπικά, η διαδρομή μου στην πολιτική κινείται πάντα με γνώμονα τη μεγιστοποίηση της προσφοράς προς την κοινωνία και την πατρίδα. Διαθέτω βιωματική ανθεκτικότητα στις πολιτικές αντιπαραθέσεις, καθώς η συμμετοχή μου στα κοινά με σφυρηλάτησε μέσα από τον διάλογο και τη σύγκρουση. Γνωρίζω καλά τις τακτικές της «οικοδόμησης» προσωπικών επιθέσεων, δεν με επηρεάζουν, αντίθετα με δυναμώνουν.
Ο πρόσφατα αποδημήσας φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας, της μαρξιστικής Σχολής της Φρανκφούρτης, είχε πει πως «Η Δημοκρατία ζει μέσα από τον Διάλογο, το Θάρρος και τη Λογική». Έχω την εδραιωμένη πεποίθηση ότι αυτή ακριβώς η προσέγγιση απουσιάζει σήμερα από τη δημόσια σφαίρα, τα ΜΜΕ, τα κοινωνικά δίκτυα και, δυστυχώς, και από τον χώρο της εκπαίδευσης στην Ελλάδα.
Η έννοια του διαλόγου προϋποθέτει, πάνω από όλα, σεβασμό στη διαφορετική άποψη. Το θάρρος σημαίνει να υποστηρίζεις και να προωθείς τις θέσεις σου, ενώ η λογική απαιτεί η προσέγγιση των εξελίξεων να εδράζεται στην πραγματικότητα και σε συγκεκριμένες βελτιωτικές-μεταρρυθμιστικές προτάσεις.
Η τακτική του λεγόμενου «επαναστατικού χώρου», της αμφισβήτησης ή της κατ' επίφαση αριστεράς, είναι πλέον γνωστή. Η «κατασκευή γεγονότων» γίνεται από συλλογικότητες, παρατάξεις ή από «φίλα» προσκείμενες πλειοψηφίες συνδικαλιστικών οργάνων. Αυτή η κατασκευασμένη «αλήθεια» διοχετεύεται στη συνέχεια στα ΜΜΕ και στα κοινωνικά δίκτυα. Εκεί, δημοσιογράφοι και διαμορφωτές της κοινής γνώμης αναπαράγουν την είδηση εκ του ασφαλούς, βασιζόμενοι αποκλειστικά στις πηγές αυτών των συλλογικοτήτων. Οι ίδιοι προφανώς δεν έχουν πρόβλημα, αφού τη δουλειά τους κάνουν, λειτουργώντας όμως ως υποκείμενα προπαγάνδας. Έτσι διαμορφώνεται ένα κλίμα που βασίζεται στο ψέμα και στην άσκηση πίεσης – μια πρακτική που οι δυνάμεις της παραδοσιακής αριστεράς (της ορθόδοξης ή των παρακλαδιών της) έχουν αποδεχθεί ως ιδεολογικά ορθή και πρακτικά χρήσιμη.
Στο άρθρο σας ακολουθείτε ακριβώς αυτή την τακτική: αναφέρεστε στο παρελθόν για ζητήματα που έχουν ήδη απαντηθεί και παρουσιάζετε επίκαιρες καταγγελίες συλλογικοτήτων, προσπαθώντας να δείξετε τη συνέχεια μιας δήθεν «αντιδραστικής» πολιτικής. Η επαναφορά αυτών των περιστατικών εντάσσεται ξεκάθαρα στο στήσιμο ενός προκατασκευασμένου σεναρίου.
Στο άρθρο-απάντησή μου με τίτλο «Η σπατάλη κοινωνικών πόρων δεν είναι αριστερή πολιτική», που δημοσιεύθηκε στο AlfaVita και στο efsyn.gr το 2016, έχω ξεκαθαρίσει πλήρως τα θέματα που επαναφέρετε σήμερα. Παρατηρώ, ωστόσο, την εμμονή σας σε ένα κεντρικό ζήτημα που αφορά την περίοδο που υπηρέτησα ως Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Αττικής (2010-13).
Πρέπει να γίνει σαφές ότι το Υπουργείο Παιδείας και η εκπαίδευση ΔΕΝ εντάχθηκαν στο πρώτο μνημόνιο, μετά από πρωτοβουλία της τότε Υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου σε συμφωνία με τον τότε Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Αυτό είναι κάτι που κάθε καλόπιστος δημοσιογράφος μπορεί εύκολα να διαπιστώσει. Υπήρξε η δέσμευση για ένα «συμμάζεμα εκ των έσω», δηλαδή για μια ορθολογική διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού και των σχολικών μονάδων. Αυτό υλοποιήθηκε παράλληλα με την προώθηση της πολιτικής του «Νέου Σχολείου» και έγινε προς όφελος της χώρας και της κοινωνίας.
Στο άρθρο σας συνεχίζετε την αναπαραγωγή διαστρεβλωμένων γεγονότων, βασιζόμενος αποκλειστικά σε ανακοινώσεις συλλογικοτήτων. Αναφέρετε χαρακτηριστικά: «Το όνομά του επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο με αφορμή ένα περιστατικό σε δημοτικό σχολείο του Ταύρου. Σύμφωνα με καταγγελία του Συλλόγου Εκπαιδευτικών "ο Παρθενώνας", δασκάλα που εργάστηκε με τους μαθητές της πάνω στο θέμα του πολέμου και της ειρήνης –με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης– βρέθηκε αντιμέτωπη με διοικητική διερεύνηση», και συνεχίζετε με καταγγελίες περί ποινικοποίησης της παιδαγωγικής διαδικασίας, πολιτικής λογοκρισίας στο σχολείο κ.λπ.
Πρόκειται για την αναπαραγωγή ενός σεναρίου που στηρίζεται στο ψέμα και στην άρνηση ανάληψης ευθύνης. Η πραγματικότητα είναι ότι έγινε καταγγελία από γονείς για την ανάρτηση πανό με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά εντός του σχολείου, χωρίς μάλιστα την άδεια του Διευθυντή.
Το περιστατικό δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης (21 Σεπτεμβρίου), η οποία είχε ήδη παρέλθει. Η ανάρτηση του πανό για την Παλαιστίνη έγινε στις 7 Οκτωβρίου, την ημέρα της πρώτης επετείου της τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς στο μουσικό φεστιβάλ Supernova στο Ισραήλ. Σύμπτωση;
Η εκπαιδευτικός κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις και της επιβλήθηκε η ποινή της γραπτής επίπληξης, καθώς παραβίασε τη νομοθεσία που απαγορεύει τη διακίνηση πολιτικών εντύπων εντός της σχολικής μονάδας. Αυτή η «μετα-αλήθεια» βαφτίστηκε κυρίαρχο θέμα στα πάνελ, κορυφώθηκε με τη δημόσια έκφραση ευγνωμοσύνης του Πρέσβη της Παλαιστίνης και κατέληξε σε μια θεωρητική συζήτηση για τα όρια της διοικητικής παρέμβασης και τον ρόλο των στελεχών της εκπαίδευσης.
Για να είμαι σαφής: το πλαίσιο λειτουργίας του δημόσιου σχολείου, καθώς και το καθηκοντολόγιο των εκπαιδευτικών και των στελεχών, καθορίζονται από τους ισχύοντες Νόμους, τα Προεδρικά Διατάγματα και τις Εγκυκλίους. Αυτοί οι κανόνες δεσμεύουν όλους τους εκπαιδευτικούς, μέχρι τουλάχιστον να αναθεωρηθούν από μια μελλοντική κυβέρνηση και Βουλή.
Συνεχίζετε την αναφορά στο πρόσωπό μου με τον υπότιτλο «Μπαράζ καταγγελιών (ενδεικτικά)», ο οποίος αφορά την εσωτερική αξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Για ακόμα μια φορά, το ψέμα κατασκευάζεται από τις συλλογικότητες και αναπαράγεται από τις ιστοσελίδες.
Ως παράδειγμα αναφέρετε: «Οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Δ΄ Αθήνας καταγγέλλουν τον Διευθυντή Π.Ε. της Δ΄ Αθήνας για άσκηση τρομοκρατίας, για το καθεστώς προφορικών "οδηγιών" που έχει καθιερώσει –οδηγίες που συχνά κινδυνεύουν να εκθέσουν Διευθυντές και Προϊσταμένες– και, τέλος, για τη συνεχή παρερμηνεία και απαξίωση των αποφάσεων της ΔΟΕ».
Εδώ η αναπαραγωγή του ψέματος και της διαστρέβλωσης φτάνει στο αποκορύφωμά της.
Πρώτον, η Διοίκηση έχει κάθε δικαίωμα να δίνει προφορικές και γραπτές οδηγίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπάρχουν έξι (6) γραπτές οδηγίες προς Διευθυντές/τριες και Συμβούλους Εκπαίδευσης, καθώς και πέντε (5) γραπτές απαντήσεις προς τα Δ.Σ. των Συλλόγων για την ορθή εφαρμογή της εσωτερικής αξιολόγησης. Προφανώς, κάποιοι είτε δεν ξέρουν να διαβάζουν και να μετρούν, είτε απλώς αρνούνται να το παραδεχθούν.
Δεύτερον, η ΔΟΕ και οι Σύλλογοι οφείλουν να συνδικαλίζονται και να επιδιώκουν τη μαζική συμμετοχή σε συνελεύσεις και απεργίες – κάτι που, κρίνοντας από τα ποσοστά, δεν έχουν καταφέρει. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ούτε νομοθετούν ούτε διοικούν. Οι Διευθυντές και οι Διευθύντριες δεν έχουν ως προϊστάμενη αρχή τη ΔΟΕ ή τα συνδικάτα, αλλά τις διοικητικές δομές του Υπουργείου Παιδείας.
Τρίτον, ο Σύλλογος Διδασκόντων είναι όργανο διοίκησης της σχολικής μονάδας. Βάσει του πλαισίου λειτουργίας του, οφείλει να λαμβάνει νόμιμες αποφάσεις, οι οποίες υπόκεινται σε ιεραρχικό έλεγχο από την προϊσταμένη αρχή.
Τέταρτον, πραγματική αλαζονεία και αυταρχισμό επέδειξαν ορισμένα Δ.Σ. Συλλόγων, τα οποία έφτασαν στο σημείο να καταθέτουν εξώδικα κατά Διευθυντών/τριών επειδή εφάρμοσαν τον νόμο, ή ακόμα και να τους διαγράφουν από μέλη τους. Αυτή είναι η πραγματική τρομοκρατία και την ασκούν συνδικαλιστές.
Ως Διευθυντής Εκπαίδευσης, έχω την υποχρέωση να προασπίζομαι τόσο τη νομιμότητα στη λειτουργία των σχολείων όσο και την αξιοπρέπεια των στελεχών της εκπαίδευσης. Και αυτό ακριβώς πράττω.
Ωστόσο, ο λαϊκισμός και η «μετα-αλήθεια» συνεχίζονται με την προβολή της ανακοίνωσης της Ένωσης Γονέων Νέας Σμύρνης για την «αναίρεση απόσπασης» εκπαιδευτικού από Τμήμα Ένταξης. Η Ένωση Γονέων έχει λάβει απάντηση και γνωρίζει καλά τα δεδομένα.
Κάποιοι φαίνεται να θεωρούν τον εαυτό τους πιο ευαίσθητο από τους άλλους. Σας ενημερώνω, λοιπόν, ότι στη Διεύθυνση Δ΄ Αθήνας όλα τα Δημοτικά σχολεία διαθέτουν Τμήμα Ένταξης, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των Νηπιαγωγείων (109 στα 119). Όμως, στη στελέχωση προηγούνται πάντα τα Ειδικά Σχολεία. Όταν δημιουργήθηκε κενό στο Σχολείο Τυφλών Καλλιθέας, αυτό έπρεπε να καλυφθεί από εκπαιδευτικό που γνωρίζει το σύστημα γραφής και ανάγνωσης Braille – γι' αυτό και η συγκεκριμένη εκπαιδευτικός επέστρεψε στο σχολείο της. Λυπάμαι, αλλά «συμβόλαιο» για να μην προκύπτουν έκτακτα κενά ή ατυχήματα δεν διαθέτουμε ακόμα.
Και φτάνουμε στο απαύγασμα της διαστρέβλωσης: τα γεγονότα στο 4ο Δ.Σ. Νέας Σμύρνης. Οι συνδικαλιστές δεν έχουν το ακαταλόγιστο, δεν είναι υπεράνω του νόμου και διατηρούν την ιδιότητα του δημόσιου υπαλλήλου, την οποία οφείλουν να τιμούν, όπως και το λειτούργημα του εκπαιδευτικού. Δεν κατανοώ πώς γίνεται δύο συνδικαλιστές να έχουν πάντα δίκιο, ενώ έχουν άδικο η Διευθύντρια, οι δύο Υποδιευθυντές και είκοσι πέντε (25) εκπαιδευτικοί της μονάδας που υπερασπίζονται την αξιοπρέπειά τους. Με βάση τα συγκεκριμένα στοιχεία, ανατέθηκε η διεξαγωγή ΕΔΕ.
Αναρωτιέμαι, όμως: με ποια δεδομένα και κριτήρια ένας μηχανισμός παραγωγής ψηφισμάτων από συλλογικότητες σε όλη την Ελλάδα εκφράζει συμπαράσταση για μια δήθεν «συνδικαλιστική δίωξη» και «επίθεση ενάντια στο Σύλλογο»; Τέτοιες συμπεριφορές είναι επικίνδυνες, δεν ενισχύουν το κύρος των εκπαιδευτικών και υπονομεύουν τη δημόσια εκπαίδευση.
Εν κατακλείδι, η πολιτική της κατασκευής γεγονότων, η χρήση της «μετα-αλήθειας» και η άσκηση πίεσης δεν με αγγίζουν.
Θα κλείσω αναφέροντας ξανά το απόσπασμα του Λατινοαμερικάνου δασκάλου και αγωνιστή Paulo Freire: «...κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να αγωνιστούμε στο πλευρό των συνδικαλιστικών οργανώσεων και άλλες φορές εναντίον τους, αν η ηγεσία τους είναι σεχταριστική, είτε αριστερή είτε δεξιά. Άλλες φορές πάλι, μπορεί να πρέπει να αγωνιστούμε ως προοδευτική διοίκηση ενάντια στην οργανωμένη αντίδραση της συντήρησης που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, ενάντια στους προσηλωμένους στις παραδόσεις και ενάντια στους νεοφιλελεύθερους που βλέπουν τον εαυτό τους ως το απαύγασμα της ιστορίας...»
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750€: Βγήκε το Μητρώο Ωφελουμένων - Μάθετε αν είστε μέσα και ξεκινήστε
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
