Κάτι παράξενο συνέβαινε χθες βράδυ στην Καλλιθέα… Όσο πιο πολύ κρύο είχε, τόσο περισσότερο ζεστή ήταν η ατμόσφαιρα!
Νομίζω πως δεν θα μπορούσαμε να βρούμε καλύτερο τρόπο να γιορτάσουμε το ανοιχτό σχολείο από τη χθεσινή συναυλία με την Ανοιχτή Ορχήστρα! Η εκδήλωση ήταν ενταγμένη σε ένα συνολικό πλαίσιο δράσεων της ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης, Καλλιθέας και Μοσχάτου και των ΣΕΠΕ Νέας Σμύρνης και Καλλιθέας, Μοσχάτου οι οποίες εκτείνονται σε όλο τον μήνα Μάρτιο. Η εκπαιδευτική κοινότητα των τριών δήμων όρισε τον Μάρτιο ως μήνα υπεράσπισης του δημόσιου, χωρίς κατηγοριοποιήσεις και χωρίς αποκλεισμούς, σχολείου με διάφορες δράσεις που περιλαμβάνουν ενημερώσεις, προβολή ντοκιμαντέρ, συζήτηση και τη χθεσινή συναυλία με την Ανοιχτή Ορχήστρα στην πλατεία Δαβάκη, στην Καλλιθέα.
Πριν τη συναυλία προηγήθηκαν χαιρετισμοί και τοποθετήσεις από εκπαιδευτικούς φορείς, τις Ενώσεις Γονέων και από τις δημοτικές παρατάξεις που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση. Κοινός τόπος σε όλες τις τοποθετήσεις ήταν ο πόλεμος τον οποίο δέχεται τα τελευταία χρόνια συνολικά η δημόσια εκπαίδευση. Γιατί μόνο ως πόλεμος μπορούν να περιγραφούν τα 2500 πειθαρχικά εις βάρος των εκπαιδευτικών για συνδικαλιστικούς λόγους. Πόλεμος όχι μόνο ενάντια στην Εκπαίδευση, αλλά και ενάντια στη Δημοκρατία. Η Χρύσα Χοτζόγλου παραμένει σε καθεστώς δυνητικής αργίας επί ένα χρόνο τώρα, ενώ τη Δευτέρα εκδικάζεται η δίκη τεσσάρων συνδικαλιστών (του Ακρίτα Καλούση, του Ηλία Πατίδη, του Παναγιώτη Χουντή και του Μάρκου Μπεκρή) επειδή διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική, τα κενά, την υποχρηματοδότηση και την προώθηση της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης. Η Εκπαίδευση ξαναζεί μέρες του 1968 – τότε που καταγράφηκαν οι τελευταίες απολύσεις εκπαιδευτικών για συνδικαλιστικούς και πολιτικούς λόγους. Και όλοι μας θυμόμαστε τι Καθεστώς υπήρχε τω καιρώ εκείνω… Ανάμεσα στους διοργανωτές εξάλλου των δράσεων αυτών είναι και ο ΣΕΠΕ Νέας Σμύρνης, του οποίου η Πρόεδρος Σοφία Καραμπά και ο Αντιπρόεδρος Κώστας Μητρομάρας στοχοποιήθηκαν πρόσφατα και διώκονται για διαμαρτυρία τους στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Σμύρνης.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν θα μπορούσαν να μην αναδειχθούν και τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά το δημόσιο σχολείο. Χιλιάδες θέσεις εκπαιδευτικών παραμένουν ακόμη ακάλυπτες, παρότι η σχολική χρονιά οδεύει προς την ολοκλήρωσή της, ενώ οι υπεράριθμες τάξεις –με 27 και 28 μαθητές– έχουν πάψει να αποτελούν εξαίρεση και τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Η χρόνια υποχρηματοδότηση και η ελλιπής στελέχωση δεν είναι τυχαία φαινόμενα, αλλά συνειδητές επιλογές που απαξιώνουν το δημόσιο σχολείο, ανοίγοντας τον δρόμο σε λογικές «αγοράς» και ιδιωτικοποίησης.
Την ίδια στιγμή που γίνεται λόγος για «ευκαιρίες», προωθείται στην πράξη ένα σχολείο πολλών ταχυτήτων: από τη μία, σχολικές μονάδες με επάρκεια προσωπικού και καλύτερες συνθήκες για λίγους, και από την άλλη, σχολεία με ελλείψεις και ασφυκτικά τμήματα για τους πολλούς. Μια τέτοια κατηγοριοποίηση όχι μόνο βαθαίνει τις ανισότητες, αλλά αλλοιώνει και τον ίδιο τον χαρακτήρα της εκπαίδευσης – και είναι σαφές πως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.
Ωστόσο, η χθεσινή βραδιά θύμισε και κάτι ακόμη: ότι τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Μόλις πριν λίγους μήνες, τον Δεκέμβριο, στην ίδια πόλη, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές βρέθηκαν μαζί σε έναν μεγάλο συλλογικό αγώνα και κατάφεραν να υπερασπιστούν τα σχολεία της γειτονιάς. Να αποτρέψουν την παραχώρηση σχολικών χώρων και να κρατήσουν ζωντανό τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Μια νίκη που δεν ήρθε τυχαία, αλλά ως αποτέλεσμα επιμονής, ενότητας και κοινής δράσης – και που δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο για τη συνέχεια.
Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ποιο σχολείο έχουμε ανάγκη. Όχι ένα σχολείο εξαντλητικό και ανταγωνιστικό, εγκλωβισμένο στη λογική των εξετάσεων και της διαρκούς πίεσης, που μαθαίνει τα παιδιά να προσαρμόζονται σε μια πραγματικότητα χωρίς δικαιώματα. Αλλά ένα σχολείο που καλλιεργεί τη σκέψη, τη δημιουργικότητα και την αλληλεγγύη· που μορφώνει ολόπλευρα και αγκαλιάζει όλα τα παιδιά, χωρίς διακρίσεις. Ένα σχολείο που συμβάλλει στη διαμόρφωση ελεύθερων ανθρώπων και μιας πιο δίκαιης κοινωνίας.
Σε αυτήν ακριβώς την προοπτική, η παρουσία της Ανοιχτής Ορχήστρας απέκτησε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Μια συλλογικότητα ανοιχτή, συμμετοχική, χωρίς αποκλεισμούς – ένα ζωντανό παράδειγμα του κόσμου και της εκπαίδευσης που διεκδικούμε. Τους ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή και την προσφορά τους σε αυτή τη γιορτή.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η συναυλία πραγματοποιήθηκε την ημέρα που είναι αφιερωμένη στην ποίηση. Σε μια εποχή που δοκιμάζονται βασικές κοινωνικές κατακτήσεις, η τέχνη –και ιδιαίτερα η ποίηση– υπενθυμίζει τη δύναμη της έκφρασης, της συλλογικότητας και της ελπίδας. Χθες, στην πλατεία Δαβάκη, η μουσική και οι στίχοι έγιναν ένα με τα αιτήματα και τις αγωνίες της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Κρατάμε, λοιπόν, τη χαρά και τη ζεστασιά αυτής της βραδιάς, αλλά δεν μένουμε μόνο σε αυτήν. Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά τον αγώνα για το σχολείο που έχουμε ανάγκη και αξίζουμε.
Και δίνουμε ραντεβού το επόμενο Σάββατο στη μεγάλη εκδήλωση – συζήτηση που θα γίνει στο Δημαρχείο της πόλης μας στις 18.30, για να μιλήσουμε ακόμη πιο συγκεκριμένα για το ποιο σχολείο θέλουμε και πώς μπορούμε, συλλογικά, να το κάνουμε πράξη.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750€: Βγήκε το Μητρώο Ωφελουμένων - Μάθετε αν είστε μέσα και ξεκινήστε
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
