Λεωνίδας Βουρλιώτης Για χιλιάδες αποφοίτους των πρώην ΤΕΙ, η υπόθεση της ισοτιμίας των πτυχίων τους δεν είναι απλώς μια τεχνική εκκρεμότητα. Είναι ένα ανοιχτό ζήτημα αξιοπρέπειας, επαγγελματικής αναγνώρισης και δικαιοσύνης που σέρνεται εδώ και δεκαετίες. Και κάθε νέα νομοθετική εξαγγελία δημιουργεί την ίδια ελπίδα: «Ίσως τώρα να λυθεί».
Το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο «σκούπα» του Υπουργείου Παιδείας φάνηκε αρχικά να φέρνει αυτή τη λύση πιο κοντά. Προβλεπόταν ρύθμιση για την αντιστοίχιση και ισοτιμία των πτυχίων των πρώην ΤΕΙ με εκείνα των πανεπιστημίων, μια παρέμβαση που αφορά πάνω από 400.000 αποφοίτους.
Μια ρύθμιση που, όπως ειπώθηκε, θα επιχειρούσε να κλείσει «μια εκκρεμότητα δεκαετιών», βασισμένη σε ακαδημαϊκά κριτήρια όπως τα ECTS, το περιεχόμενο σπουδών και τα συναφή προσόντα.
Κι όμως, την τελευταία στιγμή, η πολυαναμενόμενη διάταξη δεν περιλαμβάνεται τελικά στο πολυνομοσχέδιο.
Σύμφωνα με πληροφορίες από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας, οι ρυθμίσεις για τα πτυχία των πρώην ΤΕΙ αποσύρθηκαν και θα ενταχθούν σε επόμενο νομοσχέδιο.
Το ζήτημα δεν είναι απλώς νομοτεχνικό. Είναι βαθιά ανθρώπινο.
Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι που εργάστηκαν, σπούδασαν, αποφοίτησαν και βρέθηκαν για χρόνια σε ένα «ενδιάμεσο καθεστώς»: ούτε πλήρως ισότιμοι με πανεπιστημιακούς αποφοίτους, ούτε όμως και χωρίς ανώτατη εκπαίδευση. Ένα παράδοξο που επηρέασε επαγγελματικές προοπτικές, μισθολογικές εξελίξεις και κοινωνική αναγνώριση.
Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη δημόσια διαβούλευση του πολυνομοσχεδίου, σχεδόν τα μισά σχόλια αφορούσαν ακριβώς αυτό το θέμα.
Η πίεση ήταν μεγάλη. Και απολύτως δικαιολογημένη.
Γιατί η ρύθμιση αποσύρθηκε;
Επισήμως, γίνεται λόγος για «πολυπλοκότητα» και ανάγκη περαιτέρω επεξεργασίας. Πράγματι, η αντιστοίχιση τίτλων σπουδών διαφορετικών εποχών, ιδρυμάτων και προγραμμάτων δεν είναι απλή υπόθεση. Απαιτεί ακαδημαϊκά κριτήρια, θεσμικές εγγυήσεις και προσοχή.
Όμως το ερώτημα παραμένει: πόσο ακόμη;
Γιατί για τους αποφοίτους των ΤΕΙ, η καθυστέρηση δεν είναι ουδέτερη. Είναι μια διαρκής εκκρεμότητα που μεταφράζεται σε χαμένες ευκαιρίες, σε άνιση μεταχείριση, σε μια αίσθηση ότι το κράτος αναγνωρίζει το πρόβλημα αλλά δεν το λύνει.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαρκή μετάθεση, υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση.
Το γεγονός ότι το θέμα επανέρχεται, ότι συγκεντρώνει τόσο έντονο ενδιαφέρον, ότι απασχολεί δημόσια τη συζήτηση, δείχνει ότι δεν έχει ξεχαστεί. Ότι παραμένει ζωντανό.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό: ότι πρόκειται για μια εκκρεμότητα που πλέον δεν μπορεί να «θαφτεί» σε κάποιο συρτάρι.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
