Κοινωνίες χωρίς όρια. Γονείς και παιδιά χωρίς ιερό και όσιο. Διευθυντές και Σύλλογοι χωρίς ευθύνη. Υπουργεία κι ιθύνοντες κάθε λογής, χωρίς αξιοπρέπεια. Χωρίς την καβαφική "αστείαν αιδώ", όταν στην τάξη, εδώ, σηκώνει ο δάσκαλος καθημερινά τον σταυρό του αθόρυβα, μες στο θόρυβο της απόλυτης απαξίωσης των γραμμάτων. Κοινωνίες που πετάνε μπουκάλια στους δασκάλους είναι προ πολλού άνυδρες ηθικά.
Θητεύω στην εκπαίδευση 40 χρόνια φέτος και πιστεύοντας στην πνευματική συν-κίνηση του δασκάλου με τη νέα γενιά, έστρεψα και την κόρη μου στο λειτούργημά μας. Κρίμα που η συν-κίνηση κατάντησε διακίνηση στα προαύλια και υποκίνηση μπάχαλου μέσα σε τάξεις αταξίας, χρησιμοθηρίας και πλέον εκκόλαψης του εγκλήματος. Πόση αντοχή να δείξει η εκπαιδευτικός στην κατ' εξακολούθηση ανοχή των υπευθύνων για τη βία σε βάρος της; Ποια ήταν η γλώσσα τους, για να την μάθει η καθηγήτρια των επτά γλωσσών, μήπως πετύχαινε μια συνεννόηση μαζί τους;
Οι ανήλικοι που εξουθένωσαν ως το θάνατο τη δασκάλα τους, κραδαίνοντας τη μαγκιά τους ανάλγητα, είναι οι αυριανοί επικίνδυνοι ενήλικες οδηγοί, επαγγελματίες, γονείς, στις κοινωνίες της σήψης που απειλούν καιρό τώρα την ανθρωπιά μας: κοινωνίες χωρίς τη μόρφωση. Άμορφες κοινωνίες. Ή μάλλον παραμορφωμένες. Αλίμονο...
*Άννα Α. Αθανασάκη
Φιλόλογος
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Market Pass 2026: Πώς θα πάρετε το επίδομα για σούπερ μάρκετ
