Χρήστος Κάτσικας Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης εξέδωσαν ανακοίνωση για τον θάνατο της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου, εκφράζοντας τη βαθιά συγκίνηση της εκπαιδευτικής κοινότητας και θέτοντας ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου και τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών.
Παράλληλα, καλούν σε συμμετοχή στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που διοργανώνουν οι ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης τη Δευτέρα 16 Μαρτίου στις 13:30, έξω από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
«Ο θάνατος ανέδειξε τα αδιέξοδα του δημόσιου σχολείου»
Στην ανακοίνωση τονίζεται ότι ο τραγικός θάνατος της εκπαιδευτικού ανέδειξε με δραματικό τρόπο τις δυσκολίες της καθημερινότητας στο σχολείο, τόσο για τους μαθητές όσο και για τους εκπαιδευτικούς.
Όπως αναφέρεται, η συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από τη συμπεριφορά μαθητών και εκπαιδευτικών συχνά περιορίζεται στην απόδοση ευθυνών είτε στη μία είτε στην άλλη πλευρά.
Ωστόσο, σύμφωνα με τις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις, η σχολική πραγματικότητα δεν μπορεί να εξεταστεί αποκομμένη από το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο.
«Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί δεν λειτουργούν σε κενό. Το σχολείο αποτελεί καθρέφτη της κοινωνίας και επηρεάζεται από την εκπαιδευτική πολιτική που ασκείται».
Οι κοινωνικές πιέσεις που επηρεάζουν τη σχολική ζωή
Η ανακοίνωση επισημαίνει ότι οι σημερινοί μαθητές μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που έχει επηρεαστεί από:
την οικονομική κρίση
την υγειονομική κρίση της πανδημίας
την αποδυνάμωση κοινωνικών δεσμών
Οι μαθητές χαρακτηρίζονται ως «παιδιά της καραντίνας και της τηλεκπαίδευσης», που μεγαλώνουν μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας, έντασης και ανταγωνισμού.
Σύμφωνα με τις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις, το σχολείο των συνεχών εξετάσεων και της πίεσης βιώνεται από πολλούς μαθητές ως αποξενωμένο από τις πραγματικές ανάγκες τους.
Πιέσεις και στοχοποίηση των εκπαιδευτικών
Στην ανακοίνωση γίνεται εκτενής αναφορά και στις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών.
Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις υποστηρίζουν ότι οι εκπαιδευτικοί:
στοχοποιούνται και ενοχοποιούνται για προβλήματα του σχολείου
αντιμετωπίζουν διοικητικές και πειθαρχικές διώξεις
εργάζονται χωρίς επαρκή ψυχοκοινωνική υποστήριξη στα σχολεία
Παράλληλα επισημαίνεται ότι συχνά καλούνται να καλύψουν πολλαπλές ανάγκες του σχολείου, ενώ πολλοί εκπαιδευτικοί εργάζονται σε πολλά διαφορετικά σχολεία λόγω ελλείψεων προσωπικού.
Κριτική στην εκπαιδευτική πολιτική
Η ανακοίνωση ασκεί κριτική στην πολιτική του Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, υποστηρίζοντας ότι προωθείται ένα μοντέλο σχολείου με αυξημένο έλεγχο και διοικητική επιτήρηση.
Σύμφωνα με τις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις, πρακτικές όπως:
οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες καταγγελιών
η ενίσχυση πειθαρχικών διαδικασιών
η αξιολόγηση με διοικητικούς όρους
ενισχύουν ένα κλίμα πίεσης για τους εκπαιδευτικούς.
Επιπλέον γίνεται αναφορά σε ελλείψεις βασικών υποστηρικτικών δομών, όπως:
τμήματα ένταξης
παράλληλη στήριξη
ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες στα σχολεία.
Ζητούν πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης
Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις ζητούν να διερευνηθούν πλήρως οι συνθήκες που οδήγησαν στον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου.
Όπως σημειώνεται, μετά τον θάνατο της εκπαιδευτικού διατάχθηκε υπηρεσιακή έρευνα από το Υπουργείο Παιδείας και εισαγγελική διερεύνηση.
Παράλληλα τίθενται ερωτήματα για το εάν τα προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον είχαν εντοπιστεί νωρίτερα και ποιες ενέργειες έγιναν από τις αρμόδιες αρχές.
Κάλεσμα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας
Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις δηλώνουν ότι στηρίζουν τις κινητοποιήσεις των ΕΛΜΕ και καλούν τους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας:
Δευτέρα 16 Μαρτίου, 13:30 στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, βασικό αίτημα των κινητοποιήσεων είναι:
η διερεύνηση της υπόθεσης χωρίς συγκάλυψη
η ενίσχυση του δημόσιου σχολείου
η αναγνώριση και στήριξη του ρόλου των εκπαιδευτικών.
Τα βασικά αιτήματα των εκπαιδευτικών
Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις θέτουν ως βασικούς άξονες διεκδίκησης:
ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης
βελτίωση των συνθηκών εργασίας των εκπαιδευτικών
ενίσχυση υποστηρικτικών δομών στα σχολεία
σεβασμό στο παιδαγωγικό έργο των εκπαιδευτικών
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Θεσσαλονίκης
Με αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου
Να γίνουν αποδεκτές οι διεκδικήσεις του κλάδου
ενίσχυσης του δημόσιου σχολείου και του ρόλου του εκπαιδευτικού
Στηρίζουμε τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των ΕΛΜΕ Δευτέρα 16/3, 1.30μμ, ΔΔΕ Αν. Θεσ/νίκης
Ο τραγικός θάνατος της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη συγκλόνισε βαθιά την εκπαιδευτική κοινότητα. Κι αυτό γιατί φέρνει στην επιφάνεια την αβάσταχτη σχολική καθημερινότητα για εκπαιδευτικούς και μαθητές, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα που συσσωρεύονται στο δημόσιο σχολείο που ασφυκτιά.
Στην τεράστια συζήτηση που έχει ανοίξει για τη συμπεριφορά μαθητών και εκπαιδευτικών μέσα στο σχολείο και για τις ευθύνες τους στο παιδαγωγικό κλίμα και στην εκπαιδευτική διαδικασία, όχι μόνο σήμερα, αλλά διαχρονικά, το συνηθέστερο είναι η ευθύνη να μεταβιβάζεται πότε στους μαθητές και πότε στους εκπαιδευτικούς. Όμως, οι δύο αυτοί παράγοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας δε λειτουργούν σε κενό, αλλά μέσα στην κοινωνία της οποίας καθρέφτης είναι το σχολείο, ενώ υπάρχει ένας τρίτος παράγοντας που την καθορίζει και δεν είναι άλλος από την ασκούμενη εκπαιδευτική πολιτική η οποία καθορίζει τη σχολική ζωή, αλλά και την ίδια τη ζωή μαθητών και εκπαιδευτικών.
Η κατάσταση είναι περίπλοκη και βαθιά σύνθετη. Όταν η κοινωνία βιώνει κρίση, ανισότητες, απαξίωση των συλλογικών αξιών και βαθιά απογοήτευση για το μέλλον, το σχολείο δεν μπορεί παρά να αντανακλά όλα αυτά.
Οι σημερινοί μαθητές κουβαλούν την ένταση και τα αδιέξοδα μιας κοινωνίας που έχει σημαδευτεί βαθιά από την οικονομική κρίση, την υγειονομική κρίση και την αποδιάρθρωση των κοινωνικών δεσμών. Μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, κοινωνικής πίεσης και έλλειψης προοπτικής. Είναι τα παιδιά του εγκλεισμού της καραντίνας, της τηλεκπαίδευσης, του κινητού και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που αναπαράγουν διαρκώς τα πρότυπα και τις αξίες του κυρίαρχου ανταγωνιστικού συστήματος, καλλιεργώντας την απομόνωση, την ατομικότητα, τη βία και την επιθετικότητα αντί της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Το σχολείο των συνεχών εξετάσεων, του ανταγωνισμού, της πίεσης, της διάψευσης προσδοκιών, βιώνεται από πολλούς μαθητές ως ξένο, εχθρικό και αδιάφορο για τις πραγματικές τους ανάγκες. Την ίδια στιγμή κάθε αγωνιστικό σκίρτημα και διεκδίκηση για ένα καλύτερο σχολείο, που σηματοδοτεί και την επαφή με τις αξίες της συλλογικής διεκδίκησης και της αλληλεγγύης, μια στάση κοινωνικής ευθύνης, θεωρείται παραβατική συμπεριφορά.
Από την άλλη πλευρά, οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί βάλλονται από παντού. Στοχοποιούνται. Ενοχοποιούνται. Και όλο και συχνότερα διώκονται διοικητικά και πειθαρχικά. Χωρίς ουσιαστική στήριξη από το Υπουργείο Παιδείας. Χωρίς επαρκείς δομές ψυχοκοινωνικής υποστήριξης στα σχολεία. Χωρίς την αναγνώριση που αξίζει στο εκπαιδευτικό τους έργο. Καλούνται να σταθούν μόνοι, συχνά φοβισμένοι, μέσα σε ένα σχολείο όπου το οξυγόνο λιγοστεύει –και για τους μαθητές και για τους ίδιους. Απαξιώνονται και λοιδορούνται στα μέσα ενημέρωσης, οδηγούνται με χειροπέδες στο αυτόφωρο μετά από μια καταγγελία.
Το Υπουργείο Παιδείας και η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, μετατρέπουν την παιδαγωγική πράξη σε μηχανισμούς επιτήρησης, με την ποινικοποίηση της μαθητικής ζωής και τον πολύπλευρη αμφισβήτηση των εκπαιδευτικών. Αντί να ενισχύσει τη δημόσια εκπαίδευση, να καλύψει τις πραγματικές μορφωτικές ανάγκες των μαθητών, να ενισχύσει τους εκπαιδευτικούς, προωθεί την κατηγοριοποίηση και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, υποχρηματοδοτεί τα σχολεία, ενισχύει τους ταξικούς φραγμούς, αυξάνει τις εξετάσεις. Ταυτόχρονα, υπονομεύονται συστηματικά βασικές δομές στήριξης του δημόσιου σχολείου. Τμήματα ένταξης υπολειτουργούν ή δεν στελεχώνονται, η παράλληλη στήριξη δεν καλύπτει τις ανάγκες των μαθητών και η ψυχοκοινωνική υποστήριξη παραμένει δραματικά ανεπαρκής. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να καλύψουν τεράστια κενά, μετακινούμενοι συχνά σε τέσσερα ή πέντε σχολεία, δεν επαρκούν και τα κενά δεν καλύπτονται, ενώ οι αναπληρωτές αναγκάζονται πολλές φορές να «αναπληρώνουν τον εαυτό τους» μέσα σε ένα καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας.
Παράλληλα, οικοδομείται σταδιακά ένα καθεστώς διοικητικής επιτήρησης των εκπαιδευτικών. Οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες καταγγελιών, οι διαρκείς απειλές πειθαρχικών διώξεων και η επιβολή ενός ασφυκτικού πλαισίου αξιολόγησης μετατρέπουν τον εκπαιδευτικό από παιδαγωγό σε πειθήνιο όργανο.
Όλα αυτά, και άλλα πολλά, τα βιώνουμε οι εκπαιδευτικοί, είναι η κοινή μας εμπειρία. Αποκτούν όμως άλλη διάσταση από την αυταρχική διοικητική αντίληψη που εφαρμόζεται από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης. Μια αντίληψη που έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονου διοικητισμού, πιέσεων, ελέγχου, φόβου, τρομοκρατίας. Συνάδελφοι που τοποθετούνται σε πολλά σχολεία και τρέχουν από τη μια άκρη της Δυτικής Θεσ/νίκης ως την άλλη της Ανατολικής, αυθαίρετες μετακινήσεις όποτε αποφασίσει η Διεύθυνση, οδηγίες για καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, συνδικαλιστικά δικαιώματα που αντιμετωπίζονται με διώξεις και πειθαρχικά, απαγόρευση συμμετοχής συναδέλφων σε εκδρομές, οδηγίες για περικοπή αδειών, ακόμη και αναρρωτικών, απαξίωση και αυταρχισμός προς τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών, ΜΑΤ και αστυνομία αντί για διάλογο και συζήτηση των προβλημάτων.
Οι Διευθύνσεις εκπαίδευσης όμως πρέπει να διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία των σχολείων, να παρεμβαίνουν άμεσα και εγκαίρως σε καταστάσεις που διαταράσσουν το παιδαγωγικό κλίμα, να διασφαλίζουν την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών.
Το Υπουργείο, αδιάφορο για τις συνέπειες των επιλογών του, διέταξε κατόπιν εορτής υπηρεσιακή έρευνα και υπήρξε εισαγγελική εντολή διερεύνησης μετά το θάνατο της συναδέλφου Σοφίας Χρηστίδου. Τα ζητήματα έχουν ήδη τεθεί στο δημόσιο διάλογο και ζητούν απάντηση. Από πότε ήταν γνωστά τα προβλήματα και η διατάραξη του παιδαγωγικού κλίματος στα σχολεία; Ποιες ήταν οι ενέργειες που έγιναν από τη Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης για να μην οξυνθούν περαιτέρω και πάρουν ακραία μορφή;
Η Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης σε αυτό το πλαίσιο αντιμετωπίζει κάθε πρόβλημα που γεννιέται από την πολιτική του υπουργείου στη σχολική ζωή σαν ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών, υπαλληλική ασυνέπεια και παράπτωμα. Έτσι επέλεξε ως μέσο επίλυσης της κατάστασης μία πρωτοφανή πρακτική, την παραπομπή της συναδέλφου σε υγειονομική επιτροπή όπου θα κρίνονταν η ικανότητα προς εργασία, η δουλειά της δηλαδή. Δεν ξέρουμε αν αυτό έχει ξανασυμβεί σε παρόμοια περίπτωση, σίγουρα όμως πρόκειται για ένα πολύ σκληρό μέτρο που στέλνει και τα ανάλογα μηνύματα.
Τα σχολεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν με αποφασίζομεν και διατάσσομεν, με τον φόβο και την ανασφάλεια που φέρνει η αξιολόγηση και η αντίληψη ότι για κάθε πρόβλημα η λύση είναι μια πλατφόρμα και οι ποινές. Απαιτούμε λοιπόν να διερευνηθούν όλα τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο τη Σοφία Χρηστίδου χωρίς καμία συγκάλυψη και μετάθεση ευθυνών.
Οι εκπαιδευτικοί απαιτούμε σεβασμό πρώτα από την πολιτεία. Αναγνώριση του ρόλου και του έργου του εκπαιδευτικού, ικανοποίηση των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος, ενίσχυση του δημόσιου σχολείου. Στηρίζουμε ο ένας τον άλλον με αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση, λέμε όχι στον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, την αδιαφορία. Συσπειρωνόμαστε στα σωματεία μας. Στηρίζουμε τον εαυτό μας, τους συναδέλφους, τους μαθητές μας, τη ζωή μας.
Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις των ΕΛΜΕ και καλούμε τους συναδέλφους στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 16/3 στις 1.30μμ στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Market Pass 2026: Πώς θα πάρετε το επίδομα για σούπερ μάρκετ
