Alfavita Newsroom Υπάρχουν πολιτικοί που διαφωνούν.
Υπάρχουν πολιτικοί που προκαλούν.
Και υπάρχουν πολιτικοί που επενδύουν συστηματικά στη χλεύη, όχι ως μέσο επιχειρηματολογίας, αλλά ως ταυτότητα.
Ο Θάνος Τζήμερος ανήκει ξεκάθαρα στην τρίτη κατηγορία.
Η επίθεσή του στους εκπαιδευτικούς και συνολικά στους δημόσιους υπαλλήλους δεν είναι ούτε καινούργια ούτε τυχαία. Είναι επαναλαμβανόμενη, εμμονική και ολοένα πιο επιθετική.
Κάθε κοινωνική δυσλειτουργία, κάθε οικονομικό αδιέξοδο, κάθε συλλογικό πρόβλημα μοιάζει –στα μάτια του– να έχει την ίδια, βολική αιτία: «το Δημόσιο» και όσους εργάζονται σε αυτό.
Και τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τη διεκδίκηση του 13ου και 14ου μισθού και τη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ, πήρε ξανά τη μορφή ωμής απαξίωσης:
«Αν δεν σας φτάνουν τα λεφτά, να παραιτηθείτε από το Δημόσιο».
Για τον ίδιο, αυτό λέγεται «αξιοπρέπεια».
Για χιλιάδες εκπαιδευτικούς, όμως, ακούγεται ως κοινωνικός κυνισμός χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης.
Από την κριτική στη στοχοποίηση
Κανείς δεν απαγορεύει την κριτική στην εκπαίδευση.
Κανείς δεν απαγορεύει τις ιδεολογικές διαφωνίες.
Αυτό που σοκάρει, όμως, δεν είναι η άποψη. Είναι ο τρόπος.
Όταν οι εκπαιδευτικοί βαφτίζονται «σκουπίδια».
Όταν οι σχολικές γιορτές χαρακτηρίζονται «χωματερή».
Όταν άνθρωποι στοχοποιούνται με ονόματα και φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα, επειδή τόλμησαν να κάνουν ένα πολιτιστικό πρόγραμμα ή να τιμήσουν το Πολυτεχνείο.
Εκεί, η πολιτική παύει να είναι λόγος και γίνεται ηθική βία.
Το σχολείο ως “εχθρός”
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θάνος Τζήμερος συγκρούεται τόσο συχνά με τον κόσμο της εκπαίδευσης.
Το σχολείο, όταν λειτουργεί σωστά, διδάσκει ακριβώς όσα τον ενοχλούν:
ιστορική μνήμη,
δημοκρατία,
συλλογικότητα,
κοινωνική ευθύνη,
κριτική σκέψη.
Γι’ αυτό και στο λόγο του δεν υπάρχει ποτέ ο εκπαιδευτικός ως άνθρωπος.
Δεν υπάρχει ο δάσκαλος που παλεύει με τάξεις των 25 παιδιών.
Δεν υπάρχει ο καθηγητής που δουλεύει με ελλείψεις, πίεση, γραφειοκρατία και μισθούς που δεν ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής.
Υπάρχει μόνο μια καρικατούρα: ο «βολεμένος δημόσιος υπάλληλος» που πρέπει να τιμωρηθεί.
Όταν η “αξιοπρέπεια” γίνεται απειλή
Το να λες σε έναν εργαζόμενο «φύγε αν δεν σου αρέσει» δεν είναι ελευθερία.
Είναι εκβιασμός.
Και όταν αυτό λέγεται για χιλιάδες ανθρώπους που:
κράτησαν όρθια τα σχολεία σε πανδημία,
στήριξαν παιδιά χωρίς υποδομές,
πλήρωσαν από την τσέπη τους υλικά,
τότε δεν μιλάμε απλώς για νεοφιλελευθερισμό. Μιλάμε για απανθρωπιά.
Η κοινωνία δεν λειτουργεί σαν startup.
Και η Παιδεία δεν είναι επιχείρηση που “απολύει τους μισούς για να πάει μπροστά”.
Η ιστορική μνήμη στο στόχαστρο
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι οι επιθέσεις αυτές δεν περιορίζονται στο παρόν, αλλά αγγίζουν και τον τρόπο που θυμόμαστε την Ιστορία.
Η στοχοποίηση εκπαιδευτικών για εκδηλώσεις μνήμης, η απαξίωση του Πολυτεχνείου, η ανοχή ή η κολακεία ακροδεξιών αφηγημάτων δεν είναι “προκλητική άποψη”. Είναι επικίνδυνη κανονικοποίηση.
Και εδώ το σχολείο γίνεται ξανά εμπόδιο. Γιατί θυμίζει. Και όποιος θέλει τη λήθη, ενοχλείται από όσους διδάσκουν.
Ένα απλό, ανθρώπινο ερώτημα
Αν οι εκπαιδευτικοί είναι «σκουπίδια»,
αν το Δημόσιο είναι «χωματερή»,
αν η Ιστορία είναι βάρος,
τότε ποιοι μένουν τελικά ως άξιοι πολίτες σε αυτό το όραμα κοινωνίας;
Η αλήθεια είναι απλή και γι’ αυτό δύσκολη:
μια κοινωνία που χτίζεται πάνω στην περιφρόνηση των δασκάλων της, δεν έχει μέλλον.
Και μια πολιτική που ζει από τον θυμό, δεν γεννά λύσεις – γεννά μόνο περισσότερο θυμό.
Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητούν χειροκρότημα.
Ζητούν σεβασμό.
Και αυτό δεν είναι ιδεολογία. Είναι ανθρωπιά.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750€: Βγήκε το ΤΕΛΙΚΟ Μητρώο Ωφελουμένων - ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΟ GOLEARN
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
