Μαρία Δούση Μια επίσκεψη σε ειδικό δημοτικό σχολείο στα Σεπόλια φέρνει στην επιφάνεια μια σκληρή πραγματικότητα: παιδιά με αυτισμό και βαριά νοητική αναπηρία στεγάζονται σε κτήρια που κάποτε ήταν… βουστάσια. Όπως περιγράφει η Έλενα Φυντανίδου στο Βήμα, με μικρούς φεγγίτες με κάγκελα αντί για παράθυρα, η εικόνα του σχολείου περισσότερο θυμίζει αποθήκη ζώων παρά χώρο εκπαίδευσης.
Η μαρτυρία μητέρας που έχει παιδί στο συγκεκριμένο σχολείο είναι αποστομωτική:
«Το κτήριο ήταν βουστάσιο. Από εκεί έμπαινε ο αέρας και το φως για τα ζώα. Τώρα εκεί φοιτούν παιδιά. Κι όλα αυτά γιατί το κτήριο είναι διατηρητέο και δεν μπορούν να γίνουν σοβαρές παρεμβάσεις».
Η ίδια καταγγέλλει ότι το κράτος περιορίζεται σε «πρόχειρες λύσεις» και τσαπατσουλιές, χωρίς να φροντίζει για πραγματικά κατάλληλους χώρους, προσαρμοσμένους στις ανάγκες των μαθητών με αναπηρία.
Η καθημερινότητα των οικογενειών
Η ζωή με ένα παιδί με βαριές αναπηρίες είναι γεμάτη αγωνίες και αδιάκοπες απαιτήσεις. Όπως εξηγεί η μητέρα:
Τα παιδιά χρειάζονται 24ωρη επίβλεψη.
Η προεφηβεία και η εφηβεία φέρνουν εκρήξεις θυμού, αυτοεπιθετικότητα και κρίσεις.
Το σχολικό περιβάλλον θεωρητικά προσφέρει λογοθεραπεία και εργοθεραπεία, αλλά η υποστελέχωση ακυρώνει συχνά αυτές τις υπηρεσίες.
Οι μικρές νίκες –ένα «μαμά» που έρχεται αυθόρμητα, μια πρόταση που σχηματίζεται– αποκτούν τεράστια αξία για τις οικογένειες. Κάθε τέτοια στιγμή είναι αποτέλεσμα δουλειάς πολλών ανθρώπων: θεραπευτών, δασκάλων, γονέων.
Όμως πίσω από αυτές τις στιγμές φωτός παραμένει το πιο βασανιστικό ερώτημα:
Τι θα γίνει το παιδί όταν οι γονείς πάψουν να υπάρχουν;
Πέρα από τα μεγάλα λόγια
Η πολιτεία συχνά περιορίζεται σε όρους όπως «συμπερίληψη» και «αφομοίωση», ή σε συμβολικές κινήσεις: παγκόσμιες ημέρες, φωτισμένα κτήρια, ανακοινώσεις καλών προθέσεων.
Τα παιδιά με αναπηρία δεν είναι «παιδιά ενός κατώτερου Θεού». Η θέση τους δεν είναι σε χώρους που χτίστηκαν για ζώα, αλλά σε σχολεία που να αντανακλούν σεβασμό, φροντίδα και προοπτική.
Αν η πολιτεία θέλει πράγματι να μιλά για «εκπαίδευση για όλους», οφείλει να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια και να επενδύσει σε ουσιαστικές λύσεις. Γιατί η ευαισθησία δεν αποδεικνύεται με φώτα και λόγια, αλλά με πράξεις και σχολεία που να αγκαλιάζουν κάθε παιδί.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
