Όταν μιλάμε για λέξεις που μοιάζουν φωνολογικά, μορφολογικά ή σημασιολογικά μεταξύ τους, τότε τα κάνουμε συνήθως μαντάρα, καθώς οι διαφοροποιήσεις μεταξύ τους είναι λεπτές και εξόχως… φιλολογικές.
Οδηγός μας θα είναι το εξαιρετικό πόνημα «Το λέμε σωστά; Το γράφουμε σωστά;» των Ίνας Αναγνωστοπούλου και Λίας Μπουσούνη-Γκέσουρα, φιλολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
Από τα λάθη της φωνολογικής απόδοσης των λέξεων, ξεχωρίζουν τα:
- κοινοτοπία και όχι κοινοτυπία
- κομπλιμέντο και όχι κοπλιμέντο
- μεγέθυνση και όχι μεγένθυση
- συνονθύλευμα και όχι συνοθύλευμα
- υποθηκοφυλακείο και όχι υποθηκοφυλάκιο
- η ψήφος και όχι ο ψήφος
- γενεαλογικός και όχι γενεολογικός
- γενετικό (υλικό) και όχι γεννητικό (υλικό) αλλά προγεννητικός και όχι προγενετικός
- ενεργός/ή/ό και όχι ενεργής/ής/ές
- επίμονος και όχι επίμων (αλλά πείσμων)
- του μεγάλου και όχι του μέγα
- προπετής και όχι προπέτης
- υποβολιμαίος και όχι υποβολιμιαίος
- αποτάθηκα και όχι αποτάνθηκα
- εξοκέλλω και όχι εξοκείλλω
- επιστώ αλλά να/θα επιστήσω (και όχι εφιστήσω)
- παρεισφρέω και όχι παρεισφρύω
- περιθάλπω και όχι περιθάλπτω
- προοιωνίζεται και όχι προοιωνίζει
- σιωπώ/άς/ά και όχι σιωπείς/εί/εί
- τίθενται (γ’ πληθ.) και όχι τίθονται
- παρεμπιπτόντως και όχι παρεπιπτόντως
