Η επιλογή του υπουργείου παιδείας να προχωρήσει σε αξιολόγηση των εκπαιδευτικών σίγουρα μπορεί να τεθεί υπό κρίση - διαβούλευση, κυρίως για τον τρόπο και την διαδικασία που μια τέτοιας βαρύτητας και έκτασης ενέργεια πρόκειται να λάβει χώρα στα Ελληνικά σχολεία και ειδικά όταν ο κύριος αποδέκτης του αποτελέσματος θα είναι οι ανυπεράσπιστοι μαθητές πρώτης και δεύτερης εκπαιδευτικής βαθμίδας.
Οι αντιμαχόμενες πλευρές, υπουργείο από την μια και συνδικαλιστικές οργανώσεις (Δ.Ο.Ε και ΟΛΜΕ) από την άλλη, έχουν λάβει θέσεις και κάθε μια από την πλευρά της δημοσιοποιεί επιχειρήματα για την ανάγκη εφαρμογής ή μη της αξιολόγησης. Οι εκπαιδευτικοί, δια των εκπροσώπων τους, αμφισβητούν κυρίως τον τρόπο, τους συντελεστές και τις μεταβλητές που θα παράξουν ένα ασφαλές αποτέλεσμα εκφράζοντας τις ανησυχίες τους για την μελλοντική εφαρμογή που πιθανόν να στηρίζεται στην κομματική ή την όποια άλλη μορφή υποταγής και που θα οδηγεί σε επιλεκτική δίωξη των μη αρεστών και όχι σε επιβράβευση των αρίστων.
Η παρατεταμένη δημόσια συζήτηση για το θέμα αυτό είναι προφανές ότι λειτουργεί ευνοϊκά για το υπουργείο καθώς τελικά στα μάτια της κοινωνίας αναδεικνύει μια συνολική άρνηση των εκπαιδευτικών για αξιολόγηση, όταν κύριο εργαλείο των εκπαιδευτικών είναι ακριβώς αυτό , η αξιολόγηση των μαθητών.
Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μη προσφέροντας ένα πλήρες εναλλακτικό σχέδιο προς διαβούλευση και επιμένοντας απλά στην άρνηση, εκθέτουν τους συναδέλφους τους στα μάτια της κοινωνίας, τους καθιστά ώριμο φρούτο και έτσι ρίχνουν νερό στο μύλο των επιδιώξεων του υπουργείου.
Απειλές εφαρμογής του νόμου με κυρώσεις κατά όσων αρνηθούν εκτοξεύει το υπουργείο. Με απεργίες απαντούν οι εκπαιδευτικοί που δεν συμφωνούν με την αξιολόγηση.
‘Ετσι, μαίνεται για μήνες η απειλή αξιολόγησης από την μια και το δικαίωμα ΕΡΓΑΣΙΑΚΉς αυτοάμυνας από την άλλη. Πρόσφατα το υπουργείο αποφάσισε να ρίξει <<τροχιοδεικτικά πυρά>> προκειμένου εν τέλει να υπάρξει αφετηρία.
Επειδή είναι προφανές ότι στις τάξεις των εκπαιδευτικών υπάρχουν βαθμίδες, κατηγορίες , ειδικότητες και διαφορετικές ταχύτητες λόγω του εργασιακού βίου, το υπουργείο επέλεξε να <<επιτεθεί >> στην πιο εύθραυστη και ευάλωτη ομάδα που δεν είναι άλλη από τους νέο -νεοδιόριστους, ούτε καν αυτούς που έχουν υπηρετήσει τουλάχιστον μία εκπαιδευτική χρονιά, οι οποίοι βρίσκονται σε κατάσταση δόκιμου και ακόμα προσπαθούν να αποκτήσουν έναν κοινωνικό και επαγγελματικό προσανατολισμό, στο νέο και συνήθως μακριά από τις εστίες τους περιβάλλον και που φυσικά είναι μονόδρομος να κριθούν, όχι με την ιδιότητα του μονίμου υπαλλήλου την οποία μόλις πριν τρεις μήνες απόκτησαν, αλλά με την ιδιότητα που κατείχαν τα προηγούμενα χρόνια, αυτή του περιστασιακού αναπληρωτή.
Οι νέο- νεοδιόριστοι λοιπόν καλούνται να κάνουν το πειραματόζωο που θα ανοίξει επίσημα την κερκόπορτα για αξιολόγηση καθώς βρίσκονται, ως δόκιμοι, << όμηροι>> στα χέρια του υπουργείου, αλλά καλούνται και από τους συναδέλφους τους να κάνουν την ανθρώπινη ασπίδα στις βολές του υπουργείου, να αρνηθούν την αξιολόγηση, να θέσουν σε κίνδυνο την επαγγελματική τους πορεία καθώς επίσης βρίσκονται, σε κάποιες περιπτώσεις, μόνοι και ανυπεράσπιστοι σε μια ιδιότυπη ομηρία <<συναδελφικής>> πίεσης και απομόνωσης εντός σχολικών μονάδων, στις οποίες επιδιώκεται σταλινικού τύπου ομοφωνία άρνησης. Υπάρχουν και περιπτώσεις που στην επιχείρηση πίεσης για την άρνηση ενεργοποιείται και επηρεασμός των τοπικών συλλόγων γονέων. Αν οι παλιοί, έμπειροι και γνώστες της εκπαίδευσης και της διδακτικής μεθοδολογίας διακατέχονται από έντονη επιθυμία διασφάλισης των θεσμικών τους κεκτημένων σωστό θα ήταν να προστατεύουν τους νεοδιόριστους βγαίνοντας οι ίδιοι μπροστά και όχι να τους αφήνουν βορά στις επιθυμίες των υπό διαμόρφωση νέων εργασιακών δεδομένων.
Αποτέλεσμα είναι οι <<άμοιροι>> και εγκλωβισμένοι νέο- νεοδιόριστοι να βρεθούν σε ένα πόλεμο που είχε ξεκινήσει πριν καν αυτοί υπάρξουν στο πεδίο και στα διασταυρούμενα πυρά και να καλούνται να επιλέξουν συρόμενοι από την λογική κάντο <<Για μας>>.
Δέξου <<Για μας>> λέει το υπουργείο τους , αρνήσου <<Για μας>> λένε οι συνάδελφοί τους.
Λευτεριά λοιπόν στα παιδιά που συνήθως αποτελούν τα αθώα θύματα τέτοιων αντιπαραθέσεων. Λευτεριά και στους ομήρους της λογικής, <<Για μας>>.
Εξ’αλλου μην ξεχνάμε ότι η έκφραση της μειοψηφικής άποψης είναι εκείνη που αποτελεί σημάδι ελευθερίας, δημοκρατίας και ανεμπόδιστης αυτοδιάθεσης.
* Με συναδελφικούς χαιρετισμούς, πρώην αναπληρωτής.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
