Υ.Δ.Α.Δ (Το ΥΠΑΙΘ, η ΔΟΕ, η Απόχη και οι Διευθυντές)
Να λοιπόν που έγινε η υπέρβαση, η οποία έφερε τη μαθηματική συνάντηση στην τομή των συνόλων ΔΟΕ-ΥΠΕΘ: στις ποινικές ευθύνες των διευθυντών.
Σαν ένας διευθυντής δημόσιου σχολείου το χαιρετίζω:
Δεν είναι δα και συχνό φαινόμενο, Δ/ντής ΥΠΑΙΘ και Πρόεδρος ΔΟΕ, να σε κυνηγούν δίπλα - δίπλα με την απόχη, ο ένας για να κάνεις, κι ο άλλος για να μην κάνεις, το ίδιο ακριβώς πράγμα.
O ΚΥΡ θα έφτιαχνε ωραίο σκίτσο μ αυτό (θα το έφτιαχνα εγώ αλλά δεν το χω στα σκίτσα. Μες την απόχη και η ενότητα των σχολείων και η ελευθερία έκφρασης που διδάσκουμε στους μαθητές μας… ).
Από την άλλη πλευρά μεταξύ αυτών που τους χωρίζουν ολοκληρωτικά, ξεχωρίζει κάτι που τους χωρίζει μόνο κατά το ήμισυ (γιατί μόνο ο ένας από τους δυο το ξέρει).
Αυτό το κάτι, αναδύεται, διαγράφοντας τον προηγούμενο μισό κοινό τόπο (είναι αυτό που λέμε δυναμική αναστοχαστική διαδραστική αλληλεπίδραση)
Αυτό που μόνο ο ένα το ξέρει είναι πως:
• οι σχετικές διατάξεις του ΥΠΕΘ είναι νομοθετικά και διοικητικά δεσμευτικές για το θήραμα, λόγω νομικής-διοικητικής αρμοδιότητας.
• οι σχετικές οδηγίες της ΔΟΕ είναι νομοθετικά και διοικητικά συμβουλευτικές για το θήραμα, λόγω συνδικαλιστικής αρμοδιότητας.
Πραγματικά, αν μπορούσα, θα έβγαζα για δείπνο τους παραπάνω δύο «δυνάμει κυνηγούς μου», αφ’ ενός για να μου εξηγήσουν το της απόχης κοινό ανεξήγητο, αφ’ ετέρου για να τους «υποχρεώσω» σωκρατικά να έλθουν για λίγο στη θέση μου.
Εκεί, νομίζω, θα τους έλεγα κι αυτό: φίλοι κυνηγοί μου, ξέρω κι εγώ να κυνηγώ. Μικρός στο χωριό έβαζα παγίδες για πουλιά.
Αντί να παίζουμε κυνηγητό σαν δεκάχρονα στο διάλειμμα, δεν κάνουμε ένα διάλειμμα στο κυνήγι, να συζητήσουμε σαν άνθρωποι κανονικοί;
Κάτι θα βγει βρε παιδί μου. Λέω…
