Η από-γνωση ενός Εκπαιδευτικού
Όπως επισημαίνει ο Καθηγητής Φυσικής Αγωγής Γιώργος Παπαποστόλης, έχει ξεκινήσει καθιστική διαμαρτυρία έξω από το υπουργείο Παιδείας από την Δευτέρα 11 Νοεμβρίου και από αύριο, Πέμπτη 14/11, ξεκινά απεργία πείνας

Οι μισθοί πείνας που ο κλάδος μας στα χρόνια της κρίσης έχει αποδεχθεί, μας εξάντλησαν και μας έκαναν να σκεφτόμαστε λύσεις επιβίωσης. Να βλέπουμε το λειτούργημα του παιδαγωγού σαν ευκαιρία για ανάπαυλα από το καθημερινό μας τρέξιμο. Να ψάχνουμε ευκαιρίες για κάποιο  «προνόμιο» που θα αλλάξει το γκρι χρώμα της ζωής μας.

Μέσα σ’ αυτή την δύσκολη κατάσταση, έρχεται για μένα να προστεθεί η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου να παίξει παιχνίδια εξουσίας με αυτή μας την ανυποληψία και να δείξει ποιος κάνει «κουμάντο». Παίρνει απόφαση να μην κάνει β΄ φάση αποσπάσεων και να μην εξετάσει την αγωνία μας για επιβίωση μέσα σε αυτή τη χρονική συγκυρία. Στέλνει στη συνέχεια αναπληρωτές συναδέλφους στις θέσεις που δηλώνουμε για απόσπαση και όχι για μια φορά αλλά για τρεις συνεχόμενες σειρές αναπληρωτών. Παίρνει απόφαση να παίξει στα ζάρια την υπόσταση του κάθε εκπαιδευτικού που ψάχνει την συνένωση- απόσπαση με την οικογένειά του, καθώς και την επιβίωση της οικογένειας αυτής που ακροβατεί στις καθημερινές υποχρεώσεις. Επιχαίρει, βάσει δημοσιεύσεων που η ίδια αυτή ηγεσία δεν διαψεύδει, για την εξώθησή μας  στον Καιάδα της άνευ αποδοχών άδειας. Καλά το ακούσατε. Αφού θα προσλάβει λέει με τα λεφτά αυτά (που θα χαρίσουμε) περισσότερους εκπαιδευτικούς μειωμένου ωραρίου και αναπληρωτές. Τελικά, θα προκύψει και όφελος για το κοινωνικό σύνολο, μέσα από τον «θάνατο» μερικών εκεί, που δεν θέλουν να εργαστούν όπως αυτοί προστάζουν.

Ταινία μήπως από άλλες εποχές; Δε νομίζω. Η εποχές της φάμπρικας και του εργασιακού μεσαίωνα είναι εδώ. Δηλώνουμε όλοι τον εργασιακό μας αριθμό λες και δεν έχουμε υπόσταση, παρά μόνο περιεχόμενο ενός κελιού excel σε μια λίστα μελλοθάνατων. Στο ερώτημά μου γιατί στείλανε εκπαιδευτικούς αναπληρωτές εκεί που εγώ εργαζόμουν κάθε χρόνο και την «σκαπούλαρα», η απάντηση είναι μία. Πολιτική απόφαση!

 Δηλαδή η «εξορία» που με στέλνουν είναι Πολιτική απόφαση;

Η φυλακή στην οποία με σπρώχνουν είναι Πολιτική απόφαση;

Η ανυποληψία και η πείνα που μου επιβάλουν είναι Πολιτική απόφαση;

Αυτό στα μαθητικά μου χρόνια το έλεγαν Χούντα και Δικτατορία. Το έλεγαν Πολιτική δίωξη εμού και της οικογένειάς μου. Αν σε όλα αυτά συνυπολογιστεί πως η επιθυμία μου επανειλημμένα να μιλήσω με Πολιτικά υπεύθυνο, κατέστη αδύνατη και ότι  θα έπρεπε να συμβιβασθώ με τις δικαιολογίες των αυλικών ε! τότε μιλάμε για καθεστώς αναπτυγμένο σε όλη την δομή και κυρίαρχο ανά την επικράτεια. Αυτή μάλιστα την διάδοση της καθεστωτικής νοοτροπίας μου την υπενθύμισε κάποιος συγγενής μου που όπως λέει θέλει το «καλό μου», λέγοντάς μου πως, «πάλι καλά να λες που δουλεύεις»!

Πρέπει μάλλον και εγώ να το αποδεχθώ γιατί θα κάνω στο τέλος κακό στην οικογένειά μου. Να βγάλω των «σκασμό» όπως λέει ο λαός μας. Να μην μιλήσω για Σεβασμό και Δικαιοσύνη! Για Αξιοπρέπεια και Κοινωνική Αλληλεγγύη! Μα αυτές είναι αξίες που το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων με όρισε να είμαι θεματοφύλακας και προαγωγός τους. Πώς στα κομμάτια θα τις ξεχνώ για τον εαυτό μου και την οικογένειά μου; Μάλλον πρέπει να λέω στα παιδιά μου βιολογικά και μη, πως η αξία είναι σαν ένα πουκάμισο που φοριέται στις γιορτές και τις σχόλες, μα στις καθημερινές πρέπει να βάζουμε την στολή της εργασίας που δεν μας ανήκει και για να μην την χάσουμε υπάρχουν απαξίες που πρέπει να ακολουθούμε πιστά. Αν θέλουμε βέβαια να είμαστε μέλος αυτής, της με αξίες πλασμένης ενάρετης κοινωνίας μας. Αυτά το ξέρω δεν θα με πιστέψουν, αλλά εγώ με κάθε τρόπο θα πρέπει να τους το υπενθυμίζω και στο τέλος αν δεν τα καταφέρω να τους το επιβάλλω! Μα γιατί όχι, αφού αυτό θα πάθουν αργά ή γρήγορα στη ζωή τους. Δεν χρειάζεται καθόλου να αλληθωρίζουν σε αξίες και απαξίες. Δεν θα τους χαλάσω εγώ το ευθυτενές και καθαρό βλέμμα της «ανθρωποφαγικής» επόμενης μέρας. Δεν θα τους μπερδέψω με συλλογικές δράσεις ανθρωπισμού και αλληλεγγύης, μα κατευθείαν θα τους διδάξω ανταγωνιστικά παιχνίδια και τεχνικές επιβίωσης. Θα τους  εκπαιδεύσω σε χειριστικές τακτικές που θα τους ορίσουν αυριανούς εξουσιαστές, κυρίαρχους της ζούγκλας των «θέλω».

Μα δεν γίνεται! Δεν είναι σωστό! Η Ιστορία, μου δίδαξε πως αν κάτι έγινε ο άνθρωπος, έγινε γιατί μπόρεσε και ξεπέρασε τις ανασφάλειές του και ενώθηκε σε ανθρωπιστικές  πορείες για ιδανικά και αξίες. Μάτωσε και πόνεσε για να λέει «εμείς». Πολέμησε το φασισμό και την βία σαν να ήταν σάπιο μέλος στο κορμί του και δικαιώθηκε με εργασιακή ειρήνη και κοινωνικό κράτος. Ένωσε τις φωνές και τις πνοές του και έτσι μεγαλούργησε, αγάπησε, τίμησε, σεβάστηκε. Ύμνησε της αξίες αφού τις κουβάλησε στους ώμους του και ταυτίστηκε με αυτές. Τις έκανε ποίημα να του θυμίζουν την Ιθάκη. Τις έκανε χορό για να του δείχνουν το πάτημα της στιγμής της ένωσης. Σε καμιά στιγμή αυτής της Ιστορίας δεν δικαιώθηκε η «επιβολή του εγώ». Δεν δημιούργησε, σκότωσε. Δεν μεγάλωσε, έμεινε μικρή με παιδικές ασθένειες.

Συνάδελφοι, τίποτα σε αυτή την ζωή δεν χαρίζεται παρά μόνο κατακτιέται μέσα από καθημερινό αγώνα για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, σεβασμό, αλληλεγγύη. Οφείλουμε στον εαυτό μας μια καλύτερη εικόνα. Οφείλουμε στα παιδιά μας μια καλύτερη ζωή.

Παπαποστόλης Γιώργος Καθηγητής Φυσικής Αγωγής

ΥΓ: Έχω ξεκινήσει καθιστική διαμαρτυρία έξω από το Υπουργείο Παιδείας από την Δευτέρα 11 Νοεμβρίου και από αύριο Πέμπτη 14 απεργία πείνας.

σχετικά άρθρα