Με διπλωματικά ευέλικτη γλώσσα που αποκρύπτει επιμελώς -με τις περίτεχνες διατυπώσεις της- την αλήθεια, παρουσιάζονται ως… φυσικές αναγκαιότητες οι καθαρά οικονομικές επιλογές που διαμορφώνουν τα σχέδια της κυβέρνησης για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ωστόσο όσοι -από εμπειρία- μπορούν και διαβάζουν πίσω από το «ειδικό λεξιλόγιο» των δηλώσεων των κυβερνητικών παραγόντων, κατανοούν τις πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Παιδείας Ανδρέα Λοβέρδου για τα Πανεπιστήμια ως ένα εγχειρίδιο μάρκετινγκ για μαθητευόμενους πωλητές.
Το τέλειο έγκλημα
Στον κεντρικό πυρήνα τους, αυτές οι παρεμβάσεις αντιμετωπίζουν το εκπαιδευτικό πεδίο ως λεία, ως εμπόρευμα (και ως τέτοιο πρέπει να υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς»), τους φοιτητές ως πελάτες που αγοράζουν αυτό το εμπόρευμα και τους φορείς που το παράγουν ως επιχειρήσεις.
Πλήθος προτάσεις από επίσημα χείλη, του τύπου «η συμβολή των φοιτητών να πάρει τη μορφή τελών εγγραφής», καθώς και «πληρωμή διδάκτρων από φοιτητές που καθυστερούν τις σπουδές τους», βολιδοσκοπούν την κοινή γνώμη και λειαίνουν το έδαφος της αποδοχής. Η σταδιακή είσοδος διδάκτρων στην ανώτατη εκπαίδευση είναι μια τακτική που μοιάζει με το μαγείρεμα ενός αστακού. Η εισαγωγή διδάκτρων συμβαίνει αργά, αλλά σταθερά έτσι ώστε, όταν θα παρατηρήσουμε ότι το νερό βράζει, θα είμαστε ήδη μαγειρεμένοι!
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ
