Οταν ξεκίνησε το έτος 2002 η περιπέτεια του Κώστα Κορδάτου, κανένας δεν είχε πιστέψει τα όσα μεθόδευσαν σε βάρος της λογικής και της αλήθειας οι τοπικοί «αξιωματούχοι» της εκπαίδευσης. Ολοι θεώρησαν ότι θα είναι μια από τις πολλές περιπτώσεις, όπως γίνεται κάθε φορά που κάποιος «δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις». Διαψεύστηκαν όλοι. Οι συνάδελφοί του καθηγητές, η τοπική κοινωνία, το εκπαιδευτικό σωματείο. Η «δίωξη νέου τύπου» ήταν γεγονός!

Η δαιμονοποίηση ενός προσώπου, ενός θεσμού, υπήρξε, αιώνες τώρα, ένα διαχρονικά «χρήσιμο» και αποτελεσματικό εργαλείο προπαγάνδας και εκφοβισμού των πολιτών. Και ο Κώστας Κορδάτος ήταν γνωστός και διεκδικητικός από τα πρώτα χρόνια της εκπαιδευτικής του πορείας.

Κινήθηκαν σε βάρος του μια «δράκα» κομματικά εντεταλμένοι κρατικών υπηρεσιών, που κίνησαν γη και ουρανό προκειμένου να αποκαταστήσουν τον «δυστυχή» προμηθευτή του Δημοσίου, τον οποίο δεν «εξυπηρέτησε» ο Κώστας Κορδάτος ως διευθυντής του σχολείου. Κοντολογίς, επειδή δεν ενέδωσε στις υπέρογκες απαιτήσεις ιδιώτη εμπόρου για προμήθεια εργαστηριακού κ.λπ. εξοπλισμού. Και τον «τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί», που λέγανε και οι παλιότεροι, σε μια πρωτόγνωρη δίωξη με κατασκευάσματα σκευωριών, συκοφαντιών, ακόμα και απαξίωση της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης.

 

 Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ