Υπάρχουν στιγμές που η ελληνική πραγματικότητα ξεπερνά κάθε όριο αηδίας, αποκαλύπτοντας με τον πιο κυνικό τρόπο τα σάπια θεμέλια πάνω στα οποία πατάει ολόκληρο το σύστημα. Η δημόσια, πανηγυρική υποδοχή του καταδικασμένου ναζιστή εγκληματία Ηλία Κασιδιάρη από τον Σταμάτη Γονίδη σε νυχτερινό κέντρο δεν είναι απλώς μια ακόμα αηδιαστική εικόνα της εγχώριας showbiz. Είναι το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει εθιστεί στη σήψη, μιας πραγματικότητας όπου ο φασισμός πασάρεται πια ως «lifestyle» και η εγκληματική δράση ως... παρεξηγημένη «προσωπική άποψη».
Είναι εξοργιστικό να βλέπεις ανθρώπους που διαθέτουν βήμα, μικρόφωνο και μαζική απήχηση να μετατρέπουν τη σκηνή σε πλυντήριο εγκληματιών. Με τον νεοναζί να καμαρώνει προκλητικά στο πρώτο τραπέζι, ο τραγουδιστής δεν δίστασε να τον ευχαριστήσει δημόσια επειδή «επέλεξε εμένα για να γιορτάσει την αποφυλάκισή του». Ποια αποφυλάκιση; Του ανθρώπου που υπήρξε βασικό στέλεχος μιας ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, η οποία δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα και τον Σαχζάτ Λουκμάν, επιτέθηκε σε μετανάστες, αλιεργάτες και συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, και έχτισε την ύπαρξή της στο μίσος, στον τρόμο και στο αίμα. Και όμως, σήμερα, αυτό το μόρφωμα αντιμετωπίζεται από πολλούς σαν να πρόκειται για έναν απλό... καλεσμένο που ήρθε να ακούσει τραγούδια.
Το πιο εξωφρενικό, όμως, δεν είναι μόνο η πράξη καθαυτή, αλλά η μόνιμη, ύπουλη καραμέλα που τη συνοδεύει. Η επίκληση της «ελευθερίας του λόγου» και της «δημοκρατίας» κάθε φορά που κάποιος ξεπλένει τα φασιστικά κατακάθια. Μας ζητούν, στον βωμό μιας δήθεν αντικειμενικότητας, να παραμένουμε σιωπηλοί, να μην αντιδρούμε, να καταπίνουμε την αηδία μας για να μην «περιορίσουμε τα δικαιώματα κανενός». Και το χειρότερο; Όλο αυτό το συστημικό θIάσο τον βλέπουμε να γυρίζει μπούμερανγκ: οι ίδιοι οι υμνητές του φασισμού και οι απολογητές τους βγαίνουν από πάνω, μας κουνάνε το δάχτυλο και μας κατηγορούν ότι «στερούμε το δικαίωμα της γνώμης» σε όσους διαφωνούν.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι μια για πάντα, χωρίς περιστροφές και αστερίσκους. Ο φασισμός δεν είναι άποψη. Δεν είναι «μια διαφορετική πολιτική οπτική», ούτε μια εναλλακτική ιδεολογία που δικαιούται σεβασμό σε τραπέζια διασκέδασης και τηλεοπτικά πάνελ. Ο φασισμός είναι η πιο σκοτεινή, σάπια και απάνθρωπη πλευρά του ίδιου του συστήματος. Είναι η οργανωμένη βία, η μισαλλοδοξία, το μίσος προς τον αδύναμο και η απόλυτη ισοπέδωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Το σύστημα που τον γεννάει είναι το ίδιο σύστημα που τον προστατεύει, είτε αφήνοντάς τον να αλωνίζει ανενόχλητος, είτε προσφέροντάς του άλλοθι «νομιμότητας» και κοινωνικής αποδοχής.
Δεν πρόκειται να ανεχτούμε άλλο αυτό το παιχνίδι συγκάλυψης. Η ιστορία έχει γράψει με αίμα τι σημαίνει να κλείνεις τα μάτια στον φασισμό, να του δίνεις χώρο, να τον χαϊδεύεις στα μπουζούκια και να τον κανονικοποιείς στα σαλόνια. Όπως αντίστοιχα έχει γράψει με αίμα, πως ο φασισμός τσακίζεται και πρέπει να τσακίζεται κάθε μέρα παντού.
Κανένας καλλιτέχνης, καμία δημόσια προσωπικότητα και κανένα στημένο αφήγημα «ανεκτικότητας» δεν μπορεί να ξεπλύνει τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής και των συνεχιστών της. Η σιωπή απέναντι σε αυτά τα αίσχη δεν είναι ένδειξη πολιτισμού, είναι συνενοχή. Και η απάντηση της κοινωνίας απέναντι σε όσους προμοτάρουν το σκοτάδι πρέπει να είναι αμείλικτη. Ο φασισμός δεν έχει θέση ούτε στις πίστες, ούτε στις ζωές μας, ούτε πουθενά.
