Έχουν εκνευριστεί. Βρίσκονται σε μόνιμη αναταραχή. Βλέπουν κινδύνους από δεξιά τους. Το ίδιο και εντός της δεξιάς οικογένειάς τους λόγω Αντώνη Σαμαρά. Βλέπουν να καταρρέουν στον λεγόμενο κεντρώο χώρο, που δεν συμβιβάζεται με τον αντιθεσμικό και άκρως αντιδημοκρατικό ρόλο της κυβέρνησης και τον περισσό αυταρχισμό και τη χωρίς όρια αλαζονεία του κ. Μητσοτάκη.
Δεν μπορούν να φανταστούν το κόμμα τους και τα πρόσωπά τους εκτός εξουσίας. Νομίζουν ότι η εξουσία είναι μόνο δική τους υπόθεση. Δημοκρατία γι’ αυτούς σημαίνει να αναπαράγεται η διακυβέρνησή τους, η λεία του κράτους, η αλληλοστήριξη με την ολιγαρχία. Προσπαθούν να φοβίσουν τον κόσμο, για αβεβαιότητες και για αστάθειες. Ταυτίζουν τον εαυτό της με τις έννοιες της σταθερότητας. Θα θέλουν να αλλάξουμε και τα λεξικά.
Προσπαθούν να φοβίσουν, γιατί είναι ο δικός τους φόβος υπαρκτός και ...οσονούπω οριστικός. Είναι ο φόβος τους να βρεθούν στην αντιπολίτευση. Γιατί τότε όλα θα αλλάξουν. Θα πρέπει να απολογηθούν για τόσα και τόσα αντιθεσμικά ζητήματα που έχουν διαπράξει. Θα απολογηθούν για τα Τέμπη, για τις Υποκλοπές, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για το πλιάτσικο των αναθέσεων του Ταμείου Ανάκαμψης, για την εύνοια και σύμπραξή τους στη δημιουργία των καρτέλ στην ενέργεια, στα τρόφιμα, για τα υπερκέρδη των τραπεζών…
Βομβαρδίζουν τους πολίτες και τον λαό με τις δημοσκοπήσεις. Έχει όμως εξαντληθεί η φτηνή πλέον προπαγάνδα τους. Ξέρουν ότι είναι χαμένοι. Προσπαθούν να βρουν διεξόδους. Δύο λύσεις έχουν και τις προετοιμάζουν. Μία να υπάρξει έστω σκιά στα εθνικά μας ζητήματα, να τεθούν πιο προωθημένα πράγματα στο Αιγαίο. Οξύνουν τη ρητορική τους. Θυμούνται την παλιά συνταγή της αποκλειστικότητας του “έθνους”. Τα “ντου από τους απέναντι” έρχονται να ταιριάξουν με τις ακραίες αντιλήψεις των Τούρκων πολιτικών. Και τον Ερντογάν συμφέρει μια μίνι κρίση στο Αιγαίο. Και οι δικοί μας θα εμφανιστούν ως πατριώτες και θα επιχειρήσουν να μιλήσουν για “εθνική ενότητα” κλπ με τη δική τους σφραγίδα. Φυσικά το ότι είναι ήδη σε διαρκή υποχώρηση απέναντι στην Τουρκία προσπαθούν να το συγκαλύψουν “τη βοηθεία” των ΜΜΕ.
Δεύτερη λύση είναι η συμμετοχή τους σε οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα. Να μην είναι εκτός. Να δεσμεύουν με τη συμμετοχή της οτιδήποτε έχει σχέση με τις παράνομες κυβερνητικές επιλογές τους. Δύσκολα θα ζητήσει σύμπραξη στο ακροδεξιό φάσμα του πολιτικού συστήματος. Δεν θα βγαίνουν και οι αριθμοί. Άλλωστε είναι και το ευρωπαϊκό προφίλ της, που ήδη έχει τρωθεί καθοριστικά.
Η βασική προσπάθειά της είναι να πλήξει το ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ. Να είναι αδύνατο στις εκλογές και ως τέτοιο να συμπράξει μαζί της. Θα τα δώσει όλα. Ακόμα και το πρόσωπο του πρωθυπουργού να είναι από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ - αρκεί να μη βρεθεί στην αντιπολίτευση. Ξεχνά και μάλλον θέλει να ξεχνά γνωστές όψεις του ...θέματός μας.
Το ΠΑΣΟΚ έχει πληρώσει πολύ ακριβά την παλιότερη σύμπραξή του με τη ΝΔ. Δεν υπάρχει καν υποψία μιας νέας τέτοιας εξέλιξης. Όσοι ενδεχομένως το ζητήσουν θα βρεθούν “εκτός πληρώματος”. Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη κάνει ως έναν βασικό άξονα της αντιπολιτευτικής πολιτικής του - εκτός από εκείνον του προγράμματός του - την εκλογική ήττα της ΝΔ με τον πιο απόλυτο τρόπο. Δεν υπάρχει περιθώριο ούτε καν για κουβέντα.
Είναι και οι Υποκλοπές πολλών δημόσιων προσώπων και φυσικά εκείνη του Προέδρου μας, Νίκου Ανδρουλάκη. Από μόνο του αυτό το στοιχείο έχει δημιουργήσει τοίχο. Επιτέλους θα απολογηθούν. Ζούμε σε ευρωπαϊκή, δημοκρατική χώρα.
Τέλος, υπάρχει η λύση της ΕΛ.Α.Σ. Πρόκειται για ένα σχήμα, που ξέκοψε από τις αριστερές καταβολές του, ένα σχήμα - ένα πρόσωπο. Αυτοθεωρείται χαρισματικός, αν και υπήρξε μέγας δημαγωγός. Είναι δημιούργημα κορυφής με γενναία στήριξη ολιγαρχών. Ο στόχος του κ. Τσίπρα είναι ένας. Να γίνει αναμπουμπούλα, να μην προκύπτει κυβερνητικό σχήμα. Και η όλη υπόθεση να μετασχηματιστεί σε παιχνίδι τακτικής, που θεωρεί ότι είναι καλός. Άλλωστε, έχει χάσει κατ’ επανάληψη, τι κακό για άλλη μια φορά;
Οι προσεχείς εκλογές θα κρίνουν πολλά. Οι πολίτες ξέρουν πόσο επηρεάζεται η ζωή τους και το μέλλον τους απ’ αυτό το πολιτικό γεγονός. Και αυτό αρκεί… Ξέρουν ποιο κόμμα μπορεί να φέρει την αλλαγή.
