Πάντα υπάρχει αφορμή για να γράψει κάποιος για το φασισμό. Ακόμα και σε μια ιδεώδη - αγγελικά πλασμένη - κοινωνία οι πολίτες οφείλουν να γράφουν και να μιλούν γι’ αυτήν την αποκρουστική για το δημοκρατικό άνθρωπο ιδεολογία και μάλιστα με τρόπο μανιχαϊστικό τοποθετώντας το φασισμό και τις φασίζουσες τακτικές στη θέση του απόλυτου κακού και στο μπουντρούμι της ιστορίας.
Μόνο που τις περισσότερες φορές καταφέρνει και βγαίνει από το μπουντρούμι και μάλιστα μέσω της νόμιμης διαδικασίας υπό τη σκέπη της νομοθεσίας που έχει θεσπίσει το ίδιο το αστικό κράτος. Αυτό το «μπες βγες» το είδαμε στην περίπτωση του Χίτλερ που συνελήφθη μετά το «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» το 1923 και εξέτισε ποινή φυλάκισης 8 μηνών, του Μουσολίνι το 1911 με ποινή φυλάκισης 5 μηνών, του Μεταξά με εξορία το 1917 και καταδίκη σε θάνατο το 1920 που δεν εκτελέστηκε ποτέ και πολλών άλλων φασιστών.
Πριν λίγες μέρες τον παραπάνω κανόνα τον διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι - κι όχι μέσω της μελέτης των ιστορικών πηγών όπως συμβαίνει με τους προαναφερόμενους - με την αποφυλάκιση του ηγέτη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Κασιδιάρη. Ωστόσο, η αφορμή για τη συγγραφή του παρόντος άρθρου δεν ήταν καθαυτή η «απόλυση» του συγκεκριμένου προσώπου. Ήταν, καταρχήν, οι εκδηλώσεις στήριξης και συμπαράστασης προς αυτόν μεγάλου, δυστυχώς, αριθμού πολιτών τόσο σε δημόσιες συζητήσεις όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η κατακεραύνωση από μέρους τους κάθε λογικής και ανθρωπιστικής φωνής με λόγια και κείμενα που βγαίνουν κατευθείαν από τον υπόνομο του μισανθρωπισμού και το βόθρο της μισαλλοδοξίας.
Φυσικά, ως προς το τελευταίο, η επιχειρηματολογία αυτού του φασιστολάγνου ελληνόφωνου κοινού χαρακτηρίζεται από απλοϊκή έως και ανόητη, ενώ παράλληλα δηλώνει αναφανδόν – και δεν υποδηλώνει – την αμορφωσιά, τη βλακεία και την υποκρισία αυτού του ανόητου εσμού.
Γράφει, για παράδειγμα, ο άλλος πως έχουμε γεμίσει πακιστανούς, κίτρινους και μαύρους χωρίς καμία μομφή για κάποια πράξη των ανθρώπων αυτών, παρορμώμενος μόνο και μόνο από την εθνικότητα, το διαφορετικό χρώμα τους και την μισανθρωπιά του. Την ίδια στιγμή ο μπατζανάκης του, που τον ενοχλεί κι αυτόν η παρουσία αλλοεθνών και αλλόχρωμων, εκμεταλλεύεται αυτούς τους δυστυχείς στα χωράφια του και στα κτήματα στο χωριό. Πονηρούλης και υποκριτής ο φασίστας.
Κοντά σ’ αυτό γράφουν και κάποιες για την πολλά υποσχόμενη αρρενωπότητα που επιτέλους με πυγμή θα καταπολεμήσει την αλλοδαπή εγκληματικότητα, τη στιγμή που στη φασιστική ιδεολογία ο μόνος προορισμός της γυναίκας είναι η τεκνοποίηση και η υπακοή στον αρχηγό του σπιτιού άντρα, και περιέργως ξεχνούν πως οι γυναικοκτονίες έχουν ως βάση την πατριαρχία και πως οι συνήθεις ύποπτοι και δράστες είναι σύντροφοι, σύζυγοι και πατέρες ακροδεξιάς ιδεολογίας και πατριαρχικών καταβολών. Η περίπτωση των κυριών αυτών εντάσσεται ξεκάθαρα στο φάσμα της ανοησίας. Και μέσα σ’ όλα, ξανά μανά, τα βαλκανικά ζόμπι στο προσκήνιο.
Όχι «τώρα θα τιμωρήσει αυτούς που πουλήσανε τη Μακεδονία», όχι «άμα δε σας αρέσει, να φύγετε από την Ελλάδα» και τα όμοια από τους γνωστούς ελληναράδες «σκοπιανοφάγους», τα τούβλα της εθνικοφροσύνης και του «ένδοξου» μακεδονικού τους παρελθόντος, που, παρόλα αυτά, συστήνονται στα σόσιαλ (sic!) με τα τουρκογενή, ιταλογενή και αρβανιτογενή επίθετά τους παρασυρμένοι από τον εθνοκρατικό τους νταλκά.
Ιδίας φύρας κρετίνοι και οι λεγόμενοι «τουρκοφάγοι», που υποχρεώνουν μεν οι αλητήριοι ένα παιδάκι της μειονότητας να φωνάξει «ζήτω ο Κασιδιάρης», αλλά, όταν βρεθούν απέναντι σε ομοίους τους της γείτονος χώρας, σίγουρα το ποδοβολητό τους θα ακουστεί μέχρι το Εσκί Σεχίρ.
Και μια που μιλάμε για «το θρασύδειλον» της υπόθεσης, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο φασίστας είναι από τη φύση του άνθρωπος δειλός. Υπήρξε μάλλον θύμα κατά το παρελθόν και κάποια στιγμή στη ζωή του παλεύει να ξεπεράσει τα συμπλέγματα που του προκαλεί ο φόβος, όχι όμως με το να γίνει αγωνιστής της ζωής και πολέμιος της κοινωνικής αδικίας, αλλά με το να μεταμορφωθεί σε θύτη. Επιδιώκει να πάρει την εκδίκησή του όχι από του κύριους υπεύθυνους της κατάντιας και της θλιβερής του ζωής, αλλά από οποιονδήποτε αδύναμο βρεθεί στο πέρασμά του.
Ξορκίζει την ανυποληψία του, τη μικρότητα, την αξεσιά και τη μηδαμινότητά του προβαίνοντας σε λεκτική και σωματική βία κατά ανθρώπων που αγωνίζονται απλώς για την επιβίωση και την αξιοπρεπή τους διαβίωση και που, πολύ πιθανόν, να διαθέτουν όλες τις ψυχικές και πνευματικές αρετές που ο ίδιος ποτέ δεν είχε ή μάλλον δε μπήκε ποτέ στον κόπο να αποκτήσει και μάλιστα ζώντας σε πολύ πιο προνομιούχα περιβάλλοντα απ’ αυτούς. Παροιμιώδης είναι η αλλεργία του προς καθετί πνευματικό και η διανοητική βάσανος είναι γι’ αυτούς στην κυριολεξία ένα βασανιστήριο το οποίο ποτέ δε σκοπεύουν να υποστούν. Επικίνδυνα συμπλεγματικός, λοιπόν, ο φασίστας.
Τέλος, το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι ο φασισμός ξέρει να κρύβεται πολύ καλά στις λέξεις και στις πράξεις, μέχρι να εδραιωθεί και να αποκαλυφθεί η βία του. Μέσα στις απλές καθημερινές εκφράσεις «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…», «δεν έχω τίποτα με τους Αλβανούς, αλλά…», «ναι, κι εμείς ήμασταν πρόσφυγες, αλλά…», «έναν τσαμπουκά χρειάζεται η Ελλάδα…», υφέρπει μια μισάνθρωπη νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία που θρέφει το τέρας του φασισμού και κάποια στιγμή καταπίνει μαζί με τους εχθρούς του και τα ίδια τα ανόητα παιδιά του.
Και την ανοησία αυτή θα πρέπει να τη χρεώσουμε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα και σε μια παρελθούσα κοινωνία που ποτέ δεν κατάφερε να κάνει τα παιδιά αυτά να μάθουν ιστορία. Να κατανοήσουν μέσα από τα γεγονότα τη γένεση του φασισμού και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξελίχθηκε και εγκαθιδρύθηκε στις συνειδήσεις μεγάλης μερίδας ανθρώπων και ολόκληρων λαών. Να καταλάβουν ότι για τη δυστυχία τους δε φταίει ο διπλανός τους, που κι αυτός έχει τις ίδιες έγνοιες και αγωνίες, αλλά κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι που πλουτίζουν στην πλάτη του και δε δίνουν δεκάρα για τη μόρφωση και την υγεία του. Και, κυρίως, να εμπεδωθεί στις συνειδήσεις τους ότι ο φασισμός δεν έχει τίποτε καινούριο να τους φέρει, παρά μόνο το μίσος, τη βία και την καταστροφή.
Δημήτρης Μαυρίδης
