Νίκος Τσούλιας 
Πρόκειται για μια γενική και ουσιαστική κατηγορία, που απευθύνουν οι πολίτες και ιδιαίτερα οι νέοι προς τις πολιτικούς, ότι είναι όλοι το ίδιο.
Και αυτή η εκτίμηση απορρέει κυρίως από το γεγονός ότι ασκούν ίδιες ή παρόμοιες πολιτικές, και ακόμα ότι την εξουσία επιζητούν, για τα οφέλη της ενδιαφέρονται και αγχώνονται, και όχι για μια σωστή διακυβέρνηση ή, πολύ περισσότερο, για τα συμφέροντα της χώρας και της κοινωνίας.
Αυτή η εκτίμηση έχει οδηγήσει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας σε αποστασιοποίηση από τα πολιτικά πράγματα. Στην ουσία πρόκειται για μία ήττα της πολιτικής, της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού. Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει μπροστά – όπως και καμιά χώρα – όταν σχεδόν οι μισοί πολίτες της για διάφορους λόγους δεν συμμετέχουν στις θεσμικές λειτουργίες – ούτε καν στις εκλογές – του δημόσιου βίου.
Δυστυχώς με το πέρασμα του χρόνου τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σοβαρά. Πολλοί πολιτικοί μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο, στο κόμμα με το οποίο ήταν σε μετωπική αντιπαράθεση και το υπηρετούν μόνο και μόνο για να αποκομίσουν οφέλη όταν το κόμμα αυτό βρίσκεται στην κυβέρνηση. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο των ημερών μας είναι ότι ενώ παλιότερα αυτές οι μετακινήσεις συναντούσαν την απόλυτη απόρριψη των πολιτών και τους θεωρούσαν “αποστάτες” και “προδότες”, σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς.
Μετακινούνται οι πολιτικοί αλλά και η παρατρεχάμενοί τους – ως απόλυτα χειραγωγημένα άτομα – χωρίς να έχουν κανένα ίχνος ντροπής γι’ αυτές τις πρακτικές, οι οποίες έχουν λογικές οφελών, ανεξάρτητα από τις όσες κυνικές και ευτελείς δηλώσεις τους. Τέτοια παραδείγματα είδαμε αρκετά στη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στην εφαρμογή του πρώτου μνημονίου. Με μια περισσή αναίδεια πρώην κυβερνητικά στελέχη εξαπέλυαν μύδρους κατά του πρώην κόμματός τους πουλώντας μάλιστα και πλούσια ηθικολογία!
Είδαμε τον Τζουμάκα και τον Ραγκούση, για παράδειγμα, να τρέχουν πίσω από τον Τσίπρα μήπως πάνε επικεφαλής σε κανένα δημόσιο οργανισμό, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά, είδαμε τον Φλωρίδη και τον Χρυσοχοϊδη να ευλογούν τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη, για να πάρουν υπουργικό θώκο. Και όλα αυτά – και αρκετά άλλα παραδείγματα – για να …μη χάσει η χώρα μας την αξιοσύνη τους και τις ικανότητές τους και ζημιωθεί ο λαός και το έθνος.
Στους σημερινούς παρακμιακούς καιρούς μας βλέπουμε και κάτι άλλο. Μεσαία στελέχη της Διοίκησης και των κοινωνικών χώρων να ακολουθούν την ίδια πρακτική. “Αφού το κάνουν οι …πιο πάνω, γιατί όχι και εμείς, εμείς δεν έχουμε φιλοδοξίες;” είναι το “ηθικό τους πρόταγμα”. Ο ευτελισμός της αξιοπρέπειας είναι εύκολος, αν νιώθεις ότι θα σε “καμαρώνουν” τα παιδιά σου και ο περίγυρός σου για τη λογική της ασυνέπειας, που δεν είναι τίποτα άλλο από την ενθυλάκωση χρημάτων, προφανώς νόμιμων. Έχει πολύ ενδιαφέρον να τους δει κανείς, όταν τελειώνει το πανηγύρι τους, χωρίς το περίβλημα της εξουσίας, όταν βρίσκονται στα “κανονικά μεγέθη τους”…
Τι βλέπουμε λοιπόν; Έναν χυλό πρακτικών και επιλογών, πολιτικών προσώπων και στελεχών, που η ζωή τους έχει νόημα και αξία μόνο στην υπηρεσία του οικονομικού συμφέροντός τους, που η ιδεολογία τους και το αξιακό τους φορτίο είναι κέλυφος, για να αποκρύβεται το άδειο περιεχόμενο. Γιατί αν ήταν διαφορετικά, θα μπορούσαν να μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο, χωρίς όμως να επιδιώκουν και να αποκομίζουν άμεσα οφέλη, όπως μπορεί να κάνει κάθε πολίτης και κάθε ψηφοφόρος.
Όχι, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί το ίδιο, αλλά είναι πολλοί που προκαλούν αυτό το σύμπτωμα – στοιχείο που θέτει σε προβληματισμό τους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες για τον ρόλο της πολιτικής. Όμως, η απάντηση στα παρακμιακά φαινόμενα δεν μπορεί να είναι η αποστασιοποίηση από τα δημόσια πράγματα, αλλά τουναντίον η ενεργητική συμμετοχή και η ανάδειξη της συλλογικότητας ως βασικό στοιχείο κάθε δημιουργικής κοινωνίας.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
