Την πολυεπίπεδη ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα βρήκε την ευκαιρία να θίξει ο Άδωνις Γεωργιάδης, με αφορμή τον τραγικό θάνατο 4 ανθρώπων, ανάμεσα τους μια μητέρα με το ανήλικο παιδί.
Βέβαια η αντίφαση είναι εμφατική: Από τη μια απαιτεί σιωπή μπροστά στην οδύνη, από την άλλη δε χάνει την ευκαιρία για να κάνει την συνηθισμένη (ακροδεξιά) μικροπολιτική του.
Και φυσικά, δεν ξεχνά να ποδοπατήσει και την μνήμη της μητέρας και του ανήλικου παιδιού, που καρφώθηκε πάνω τους η "αφηνιασμένη Πόρσε", ή μάλλον ο αφηνιασμένος οδηγός της.
Γιατί, κύριε Γεωργιάδη, ούτε το κισμέτ, ούτε η μοίρα όρισε πως άνθρωποι πρέπει να χάνονται στην άσφαλτο κατά εκατοντάδες. Αντίθετα, είναι η αρρωστημένη νοοτροπία των απανταχού "βασιλιάδων της ασφάλτου", που παίρνουν την προσωπική επιλογή να θέσουν ζωές σε κίνδυνο, καρφώνοντας το πόδι τους στο γκάζι. Και αυτή τη νοοτροπία πρέπει να καταπολεμίσουμε, εκτός και αν προτιμούμε να μεμψιμοιρούμε πάνω από πτώματα, θυμάτων και θυτών.
