Χθες η σκακιέρα άδειασε. Τα θέματα γράφτηκαν.

Τα στυλό σταμάτησαν. Οι αίθουσες σίγησαν.

Οι μαθητές που για έναν χρόνο και κάτι παραπάνω έζησαν με προγράμματα, επαναλήψεις, ξενύχτια και αμέτρητες ώρες διαβάσματος, έκλεισαν έναν από τους σημαντικότερους κύκλους της σχολικής τους ζωής.

Μια παρτίδα που δεν κρίθηκε σε μία μέρα, αλλά σε στιγμές αμφιβολίας, κούρασης και επιμονής.

Για μήνες ο χρόνος μετριόταν διαφορετικά. Από διαγώνισμα σε διαγώνισμα. Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Από μάθημα σε μάθημα.

Και τώρα… Σιωπή.

Όχι σιωπή αγωνίας. Σιωπή ολοκλήρωσης.

Η τελευταία κίνηση έγινε Τα πιόνια έμειναν ακίνητα. Οι παίκτες σηκώθηκαν.

Κάποιοι έφυγαν με χαμόγελο. Κάποιοι με δάκρυα στα μάτια.

Κάποιοι αναρωτώμενοι αν θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι καλύτερο.

Όλοι όμως έφυγαν έχοντας κερδίσει κάτι που δεν αποτυπώνεται σε μόρια και βαθμολογίες: την εμπειρία μιας δύσκολης διαδρομής που τους βρήκε διαφορετικούς από ότι ξεκίνησαν.

Γιατί μέσα σε αυτή τη δοκιμασία δεν χτίστηκαν μόνο γνώσεις. Χτίστηκαν χαρακτήρες.

Καλλιεργήθηκε η επιμονή. Γεννήθηκε η αντοχή.