«Κάθε πρωί στο υπόγειο του σχολείου η κυρία Πάτρα η μαγείρισσα ετοίμαζε συσσίτιο. Αυτό ήταν γάλα σε σκόνη και το έβραζε με νερό κι εμείς μπαίναμε στη σειρά πριν ξεκινήσει το μάθημα και μας γέμιζε την κούπα μας.»
Η μαρτυρία περιλαμβάνεται σε συμμετοχή του μαθητή Ιωάννη Μανιάτη, από το 1ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Μηχανιώνας, στον 1ο Μαθητικό Διαγωνισμό «Αναμνήσεις από τα παλιά σχολικά χρόνια» του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης.
Η εικόνα είναι απλή: ένα υπόγειο σχολείου, μια μαγείρισσα, παιδιά που περιμένουν στη σειρά και μια κούπα ζεστό γάλα.
Στα μεταπολεμικά χρόνια, το γάλα σε σκόνη αποτέλεσε χαρακτηριστικό στοιχείο της σχολικής σίτισης. Μπορούσε να παρασκευαστεί σε μεγάλες ποσότητες και να διανεμηθεί σχετικά εύκολα στους μαθητές.
Μια άλλη μαρτυρία, του Καρυοφύλλη Νταγιούκλα, περιγράφει ότι τα παιδιά έπαιρναν γάλα το πρωί στο σχολείο και έτρωγαν το μεσημέρι σε ίδρυμα, επειδή οι οικογένειές τους δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν αρκετό φαγητό.
Οι αφηγήσεις αυτές έχουν ιδιαίτερη αξία για την ιστορία της εκπαίδευσης. Οι επίσημες καταγραφές μάς πληροφορούν για ποσότητες τροφίμων και αριθμούς μαθητών. Οι άνθρωποι, όμως, θυμούνται πρόσωπα.
Η κυρία Πάτρα, που ετοίμαζε το γάλα, έμεινε στη μνήμη των παιδιών πολλά χρόνια μετά. Μαζί της διατηρήθηκε και η ανάμνηση μιας καθημερινής πράξης φροντίδας.
