Σε μια βαρυσήμαντη και συναισθηματικά φορτισμένη επιστολή διαμαρτυρίας προχώρησαν οι γονείς της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Ελληνικού Κολλεγίου Θεσσαλονίκης, τοποθετούμενοι ανοιχτά για τις καταιγιστικές εξελίξεις γύρω από την υπόθεση χειραγώγησης αγώνων στο ελληνικό μπάσκετ.
Οι γονείς καταγγέλλουν πρωτοφανή περιστατικά αλλοίωσης αποτελεσμάτων, εκφράζοντας παράλληλα την ικανοποίησή τους για τις παρεμβάσεις του Αθλητικού Εισαγγελέα.
Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση των γονέων:
«Βρισκόμενοι στην εξαιρετικά δυσάρεστη θέση να παρακολουθούμε δημοσίως τον εξευτελισμό και διασυρμό υψηλόβαθμων στελεχών της ΕΟΚ καθώς και διαιτητών θέλουμε να επισημάνουμε τα κάτωθι:
Η ομάδα καλαθοσφαίρισης του Ελληνικού Κολλεγίου Θεσσαλονίκης έλαβε μέρος στους τελικούς αγώνες (Final Four) που έγινε στην Πάφο της Κύπρου στις 27-28 Μαρτίου 2026
Δυστυχώς τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί μας βρήκαν εντελώς απροετοίμαστους και μας άφησαν πραγματικά με πικρία και βαθιά απογοήτευση.
Μεγαλώσαμε αθλητές με ηθικές αξίες και αρχές. Μεγαλώσαμε παιδιά που από το δημοτικό μέχρι και την Γ’ Λυκείου βίωναν και μετενσάρκωναν στην καθημερινότητά τους την αρχή του «ευ αγωνίζεσθαι».
Όλα τα παιδιά μας είναι διακεκριμένοι αθλητές των μεγαλύτερων ομάδων πανελλαδικά και οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν φορέσει τα χρώματα της γαλανόλευκης. Πρόκειται για παιδιά που τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια της ζωής τους ακολουθούν σκληρά προγράμματα προπονήσεων και διατροφής και έχουν θυσιάσει διασκέδαση και διακοπές, προσπαθώντας να εξισορροπήσουν τα μαθητικά τους καθήκοντα με τη λατρεία τους προς τον αθλητισμό και το ταλέντο που τα προίκισε ο Θεός.
Εμείς πάλι, ως οικογένειες, έχουμε κάνει τεράστιες επαγγελματικές, προσωπικές και οικονομικές θυσίες προκειμένου να στηρίξουμε τα παιδιά μας στον δύσκολο δρόμο που επέλεξαν. Οι διπλές προπονήσεις της τελευταίας χρονιάς, σε συνδυασμό με τους δύο και τρεις αγώνες εβδομαδιαίως, επέφεραν στα παιδιά τεράστια κούραση, τραυματισμούς, χειρουργεία, φυσικοθεραπείες. Και κάπου εκεί ανάμεσα έπρεπε να μελετούν, να παρακολουθούν σχολεία και φροντιστήρια για να επιτύχουν την εισαγωγή τους στην ανώτατη εκπαίδευση. Η τελευταία χρονιά του Λυκείου υπήρξε εξαντλητική για όλους μας, μαθητές και γονείς.
Δυστυχώς όμως, στο τέλος αυτής της διαδρομής, αντί οι κόποι των παιδιών μας να ανταμειφθούν με ένα δίκαιο και αξιοκρατικό Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην Κύπρο, ήρθαμε αντιμέτωποι με διαιτησίες και συμπεριφορές που δεν είχαμε δει ποτέ ως τότε σε κανέναν αγώνα, οιασδήποτε βαθμίδας πρωταθλήματος, σχολικού ή μη.
Όταν βγήκαν οι αθλητές από το γήπεδο είπαν ξεκάθαρα «ό,τι και να κάναμε ήταν μάταιο». Τα σφυρίγματα ήταν έξω από κάθε κανόνα του αθλήματος και η συμπεριφορά των διαιτητών ακραία εχθρική. Και πιστέψτε μας….. τα παιδιά αυτά ξέρουν να χάνουν και να αναγνωρίζουν και να τιμούν τον καλύτερο εντός αγωνιστικού χώρου.
Οι γονείς που βρεθήκαμε στην Κύπρο αλλά και όσοι μιλήσαμε με τα παιδιά μας τηλεφωνικά, βρεθήκαμε στην εξαιρετικά άβολη θέση να πρέπει να αποδομήσουμε στα μάτια τους όλα αυτά για τα οποία αγωνίζονταν τόσα χρόνια. Να τους εξηγήσουμε ότι ήταν η πρώτη τους επαφή με την Ελλάδα της ρεμούλας και της διαφθοράς. Να τους πούμε ότι αγωνίστηκαν σε αγώνα που από πριν είχε αποφασιστεί ο νικητής. Να τους πούμε ότι οι θυσίες τους όλη τη χρονιά και τα πονεμένα κορμιά τους δεν είχαν καμία αξία στα μάτια όσων ορίζουν τις τύχες του αθλητισμού στη χώρα μας.
Μετά το πέρας των αγώνων όλοι οι γονείς διαμαρτυρηθήκαμε έντονα μέσα και έξω από το γήπεδο αλλά δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Ούτε του εκπροσώπου του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας που βρισκόταν μέσα στο γήπεδο και που έβγαλε στο τέλος έναν περισπούδαστο λόγο περί των ευεργετημάτων του αθλητισμού στη ζωή των παιδιών και περί της πραγμάτωσης της αρχής του «ευ αγωνίζεσθαι» μέσα από τα σχολεία
Οι αθλητές μας βίωσαν βαθύτατη θλίψη, ματαίωση και ακύρωση μέσα στο γήπεδα που έχουν τιμήσει και ποτίσει με τον ιδρώτα τους.
Τις επόμενες μέρες, το σχολείο μας διαμαρτυρήθηκε επίσημα προς το Υπουργείο Παιδείας, αλλά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».
Μετά τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι τα γεγονότα που κατακλύζουν την ειδησεογραφία των ημερών δεν μας εξέπληξαν. Το μόνο που μας εξέπληξε ευχάριστα ήταν ότι τουλάχιστον ο Αθλητικός Εισαγγελέας σε αυτή τη χώρα κάνει αμερόληπτα τη δουλειά του. Τα παιδιά μας ένιωσαν ότι κάτι έχει μείνει τελικά όρθιο.
Με την παρούσα επιστολή εκφράζουμε αφενός μεν την ικανοποίησή μας για τη διαλεύκανση της υπόθεσης έστω και τώρα αφετέρου δε αιτούμαστε από κάθε αρμόδιο φορέα την αξιοκρατική χορήγηση των προνομίων των μαθητών που επλήγη με τόσο άδικο και ανήθικο τρόπο
Αναμένουμε έστω και τώρα την αποκατάσταση του κώδικα ηθικής και αξιών μέσα στο μυαλό και τη σκέψη των δεκαοκτάχρονων παιδιών μας».
