Με τη φράση «Είμαι ο Δημήτρης Κουτσόπουλος, ο πατέρας του Τάσου που δολοφονήθηκε στα Τέμπη» ξεκίνησε την κατάθεσή του ο πατέρας του 21χρονου Τάσου Κουτσόπουλου, ο οποίος έχασε τη ζωή του στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Ο νεαρός δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη ούτε συνέχισε τις σπουδές του στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο του ΑΠΘ. Στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, οι γονείς του και ο αδελφός του μίλησαν για τις πρώτες ώρες μετά τη σύγκρουση, τις εικόνες που αντίκρισαν στον τόπο της τραγωδίας και στο νοσοκομείο της Λάρισας, αλλά και για τα ερωτήματα που, όπως ανέφεραν, εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις.
«Δεν υπήρχε καμία οργάνωση»
Οι καταθέσεις της οικογένειας είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς ο Δημήτρης Κουτσόπουλος, η Βάσω Κούλπα και ο γιος τους Γιώργος βρέθηκαν από τους πρώτους κοντά στον τόπο της σύγκρουσης, ενώ στη συνέχεια έφτασαν και στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας.
Μέσα σε ένα σκηνικό φωτιάς, καπνού και απόλυτης σύγχυσης, όπως το περιέγραψαν, οι συγγενείς αναζήτησαν πληροφορίες για τον Τάσο και προσπάθησαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί.
Ο πατέρας του 21χρονου περιέγραψε την κατάσταση που συνάντησε κατά τη διαδρομή προς τον Ευαγγελισμό:
«Στον τόπο του δυστυχήματος είδαμε πυκνό άσπρο καπνό. Πηγαίνοντας με το αυτοκίνητό μας στον Ευαγγελισμό προσπεράσαμε τα πυροσβεστικά οχήματα. Δεν έδειχναν να βιάζονται. Δεν υπήρχε καμία οργάνωση. Δεν υπήρχε τίποτα».
Όπως πρόσθεσε, οι εικόνες που αντίκρισε παρέπεμπαν σε πλήρη αποδιοργάνωση: «Επιβάτες που έφευγαν μόνοι τους. Ένα λεωφορείο που έπαιρνε τραυματίες. Ένα χάος. Χάος και στο νοσοκομείο».
Η παρουσία του στρατού στο σημείο
Ιδιαίτερη αναφορά κατά τη διάρκεια των καταθέσεων έγινε και στην παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων στον τόπο του δυστυχήματος.
Ο αδελφός του Τάσου, Γιώργος Κουτσόπουλος, ανέφερε ότι στο σημείο υπήρχαν σκηνές του στρατού, ενώ, σύμφωνα με την κατάθεση της οικογένειας, βρίσκονταν εκεί και αξιωματικοί που κρατούσαν σημειώσεις.
Το στοιχείο αυτό προκάλεσε την παρέμβαση του δικηγόρου υποστήριξης της κατηγορίας, Νίκου Κωνσταντόπουλου, ο οποίος ανέφερε ότι θα καταθέσει αίτημα στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας προκειμένου να διερευνηθεί ο λόγος της παρουσίας στρατιωτών και αξιωματικών από τις πρώτες ώρες της τραγωδίας, καθώς και το περιεχόμενο των εκθέσεων που συντάχθηκαν.
Η οικογένεια υποστήριξε, παράλληλα, ότι από τις πρώτες ώρες μετά τη σύγκρουση έως και σήμερα απουσίασε, κατά την άποψή της, η αναγκαία κρατική μέριμνα.
Τα ηχητικά του 112 και η δεύτερη κηδεία
Σημαντικό μέρος των καταθέσεων αφορούσε και τα ηχητικά από τις κλήσεις στο 112, τα οποία, όπως ανέφεραν οι γονείς, πληροφορήθηκαν από τα Μέσα Ενημέρωσης περίπου έναν χρόνο μετά το δυστύχημα.
Η μητέρα του Τάσου, Βάσω Κούλπα, υποστήριξε ότι αναγνώρισε αμέσως τη φωνή του παιδιού της.
«Άκουσα τα ηχητικά του 112 και από την πρώτη στιγμή αναγνώρισα τη φωνή του Τάσου. Ξαναέζησα δεύτερη φορά τον θάνατό του. Έναν χρόνο μετά την κηδεία κάναμε δεύτερη κηδεία».
Στη συνέχεια, συγκλονισμένη, ανέφερε:
«Το παιδί μου ταλαιπωρήθηκε. Το έκαψαν ζωντανό».
Η ίδια κατέθεσε ότι, όταν πληροφορήθηκε τη δημοσιοποίηση των ηχητικών, επισκέφθηκε το γραφείο του εφέτη ανακριτή, προκειμένου να ζητήσει εξηγήσεις για το γεγονός ότι η οικογένεια δεν είχε ενημερωθεί νωρίτερα.
Όπως ανέφερε, η απάντηση που έλαβε από τον Σωτήρη Μπακαΐμη ήταν: «Κυρία μου, δεν θέλαμε να σας στενοχωρήσουμε περισσότερο».
«Περνούσαν τους νεκρούς μπροστά από συγγενείς»
Στη δική του κατάθεση, ο Γιώργος Κουτσόπουλος περιέγραψε τις πρώτες ώρες στον τόπο της τραγωδίας.
Όπως είπε, έφτασε στο σημείο περίπου στις 12:30 τη νύχτα και κινήθηκε μέσα από χωματόδρομο, προσπαθώντας να προσεγγίσει το σημείο της σύγκρουσης.
«Έβλεπα επιβάτες να φεύγουν με βαλίτσες, τσάντες... Γυρνώντας είδα τους γονείς μου και πήγαμε μαζί από την πάνω πλευρά. Στην αρχή δεν υπήρχαν πολλά ασθενοφόρα. Πολύ άσχημες εικόνες».
Ο ίδιος περιέγραψε τις προσπάθειες των συγγενών να πληροφορηθούν τι μπορούσαν να κάνουν, ενώ μίλησε και για εικόνες που, όπως κατέθεσε, δεν μπορεί να ξεχάσει:
«Είδαμε να μεταφέρουν πτώματα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Περνούσαν τους νεκρούς μπροστά από συγγενείς...».
Ο Γιώργος Κουτσόπουλος ανέφερε ακόμη πως από εκείνη τη νύχτα μέχρι σήμερα αισθάνεται ότι έχει δίπλα του μόνο την οικογένειά του και τον δικηγόρο τους.
«Στο πλευρό μου έχω μόνο τους γονείς μου και τον δικηγόρο μας. Κανέναν άλλο!», είπε χαρακτηριστικά.
«Την επόμενη είχαν ισοπεδώσει τα πάντα»
Οι καταθέσεις της οικογένειας περιέλαβαν και τις εικόνες που αντίκρισαν τις επόμενες ημέρες στον χώρο του δυστυχήματος.
Ο Δημήτρης Κουτσόπουλος έκανε λόγο για οργανωμένες εργασίες στον χώρο ήδη από τις πρώτες ώρες, υποστηρίζοντας ότι στη συνέχεια η εικόνα είχε αλλάξει δραματικά.
«Γερανός υπήρχε από τις πρώτες ώρες. Πατούσε κανονικά ο γερανός. Δούλευαν συνεργεία. Στις 2/3 δεν είχαν πειράξει το έδαφος. Την επόμενη ξαναπήγα και είχαν ισοπεδώσει τα πάντα!».
Για την οικογένεια, το γεγονός αυτό συνδέεται άμεσα με τα ερωτήματα που εξακολουθούν να τους βασανίζουν σχετικά με όσα συνέβησαν μετά τη σύγκρουση.
«Θέλω να μάθω τι έκαψε το παιδί μου»
Στο επίκεντρο της κατάθεσης της οικογένειας βρέθηκε ένα βασανιστικό ερώτημα: τι συνέβη στον Τάσο μετά τη σύγκρουση και τι προκάλεσε τον θάνατό του.
Οι γονείς και ο αδελφός του 21χρονου χαρακτήρισαν τη δίκη την τελευταία τους ελπίδα για να μάθουν την αλήθεια.
Με βάση όσα ανέφερε η οικογένεια για τα ηχητικά του 112, ο Τάσος είχε επιζήσει από τη σύγκρουση και στη συνέχεια βρέθηκε αντιμέτωπος με τη φωτιά.
Η μητέρα του αναφέρθηκε στη φωνή του παιδιού της, όπως, σύμφωνα με την κατάθεσή της, ακούγεται στα ηχητικά:
«Μην κινείστε, μην κινείστε, με πατάτε».
Ο 21χρονος βρισκόταν στο κυλικείο τη στιγμή της σύγκρουσης.
Η Βάσω Κούλπα ζήτησε από το δικαστήριο να αναζητήσει την αλήθεια για τις τελευταίες στιγμές του γιου της και τις ευθύνες για όσα συνέβησαν.
«Να μάθουμε την αλήθεια. Να μάθω πώς έφυγε το παιδί μου. Να μάθω τι και ποιος ευθύνεται. Χάθηκαν όλα. Μόνο εσείς μείνατε», είπε απευθυνόμενη στην έδρα.
Και συνέχισε:
«Θέλω να κάνω τα πάντα για τον Τάσο. Να μην επηρεαστεί η αλήθεια από πολιτικές σκοπιμότητες. Την αλήθεια θέλω για τον Τάσο μου. Για όλα τα παιδιά, για όλες τις οικογένειες που καταστράφηκαν».
Η μητέρα του 21χρονου περιέγραψε, τέλος, τον πόνο μιας οικογένειας που, όπως είπε, περίμενε το παιδί της να επιστρέψει σπίτι.
«Δεν υπάρχει ζωή για όλους μας. Μας διαβεβαίωναν ότι ήταν ασφαλές το τρένο και το χρησιμοποιούσαμε συχνά. Εγώ τον Τάσο ήθελα σπίτι μου. Δεν ήθελα να παιδευτεί και μου το παίδεψαν. Μου το έκαψαν».
