Πώς το πλαστικό μετατρέπεται σε μπισκότο
Η διαδικασία βασίζεται στο PET (τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο), το υλικό που χρησιμοποιείται ευρέως για την κατασκευή πλαστικών μπουκαλιών. Στην παραγωγή των µBites αξιοποιούνται παράλληλα αγροτικά υπολείμματα, όπως στελέχη και φύλλα καλαμποκιού.
Τα συγκεκριμένα υλικά υφίστανται μια διαδικασία που ονομάζεται οξειδωτική υδροθερμική διάλυση (OHD). Με τη χρήση νερού και οξυγόνου υπό υψηλές θερμοκρασίες και πιέσεις, τα σύνθετα μόρια του πλαστικού και της φυτικής βιομάζας διασπώνται σε μικρότερα, πλούσια σε άνθρακα μόρια.
Στη συνέχεια, μικροοργανισμοί αξιοποιούν αυτά τα παράγωγα και τα μετατρέπουν σε νέα βιολογικά συστατικά, μεταξύ των οποίων πρωτεΐνες, λιπίδια και οργανικά οξέα.
Στο τελικό μείγμα προστίθενται επίσης φυτικές ίνες, άμυλο και γλυκαντικό. Το υλικό οδηγείται έπειτα σε έναν 3D εκτυπωτή τροφίμων, ο οποίος διαμορφώνει το τελικό προϊόν σε μικρά μπισκότα.
Δεν περιέχουν απλώς κομμάτια πλαστικού
Παρά τον εντυπωσιακό χαρακτηρισμό «μπισκότα από πλαστικό», η διαδικασία δεν σημαίνει ότι οι ερευνητές προσθέτουν πλαστικό απευθείας στο φαγητό.
Το PET πρώτα διασπάται σε μικρότερα μόρια και στη συνέχεια γενετικά τροποποιημένες ζύμες χρησιμοποιούν αυτά τα μόρια ως πρώτη ύλη για την παραγωγή νέων βιολογικών συστατικών.
Ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό στάδιο που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Τα µBites δεν έχουν δοκιμαστεί μέχρι σήμερα από ανθρώπους ως προς τη γεύση τους, καθώς η ερευνητική ομάδα αναμένει τις απαραίτητες εγκρίσεις για να προχωρήσει σε δοκιμές.
Μέχρι στιγμής έχει αξιολογηθεί το άρωμά τους, με τα πρώτα αποτελέσματα να χαρακτηρίζονται ενθαρρυντικά.
Προσπαθούν να βελτιώσουν και τη γεύση
Η ερευνητική ομάδα εξετάζει παράλληλα τρόπους ώστε τα µBites να γίνουν πιο ελκυστικά ως τρόφιμο.
Μία από τις τροποποιημένες μορφές μαγιάς μπορεί να παράγει βανιλίνη, το μόριο που ευθύνεται για το χαρακτηριστικό άρωμα και τη γεύση της βανίλιας.
Παράλληλα, άλλη μορφή ζύμης μπορεί να αξιοποιήσει αιθυλενογλυκόλη που προέρχεται από το PET για την παραγωγή β-καροτενίου. Το συγκεκριμένο συστατικό μπορεί να μετατραπεί από τον ανθρώπινο οργανισμό σε βιταμίνη Α.
Με αυτόν τον τρόπο, οι ερευνητές προσπαθούν να συνδυάσουν τη διατροφική αξία με χαρακτηριστικά που θα κάνουν το τελικό προϊόν περισσότερο αποδεκτό από τους ανθρώπους.
Γιατί ενδιαφέρει η συγκεκριμένη τεχνολογία
Το βασικό ερώτημα πίσω από την έρευνα είναι πώς θα εξασφαλίζεται επαρκής ποσότητα τροφίμων σε αποστολές που θα διαρκούν μήνες ή ακόμη και χρόνια.
Ένα ταξίδι προς τον Άρη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η αποστολή όλων των απαραίτητων τροφίμων και πρώτων υλών από τη Γη θα απαιτούσε σημαντικούς πόρους και θα δημιουργούσε επιπλέον περιορισμούς για τους αστροναύτες.
Η ιδέα πίσω από τα µBites είναι να αξιοποιούνται υλικά που διαφορετικά θα θεωρούνταν απόβλητα και να μετατρέπονται σε χρήσιμα συστατικά για την παραγωγή τροφής. Έτσι θα μπορούσε να περιοριστεί η ανάγκη μεταφοράς μεγάλων ποσοτήτων πρώτων υλών από τη Γη.
Η τεχνολογία αναπτύχθηκε αρχικά στο πλαίσιο του NASA Deep Space Food Challenge, όμως οι πιθανές εφαρμογές της δεν περιορίζονται στις διαστημικές αποστολές.
Από το Διάστημα σε απομονωμένες περιοχές
Οι ερευνητές εξετάζουν το ενδεχόμενο η συγκεκριμένη προσέγγιση να αξιοποιηθεί και σε περιβάλλοντα όπου η πρόσβαση σε τρόφιμα ή πρώτες ύλες είναι δύσκολη.
Μελλοντικές εφαρμογές θα μπορούσαν να αφορούν, μεταξύ άλλων, υποβρύχιες εγκαταστάσεις, απομονωμένες περιοχές ή ζώνες που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές.
Η βασική ιδέα είναι κοινή: η μετατροπή διαθέσιμων αποβλήτων και υπολειμμάτων σε πρώτες ύλες για την παραγωγή τροφίμων, μειώνοντας παράλληλα την εξάρτηση από εξωτερικές προμήθειες.
Προς το παρόν, πάντως, τα µBites παραμένουν ένα πειραματικό προϊόν που βρίσκεται σε ερευνητικό στάδιο. Δεν πρόκειται για μπισκότα που διατίθενται στην αγορά ή μπορούν να καταναλωθούν από το κοινό. Πριν από οποιαδήποτε τέτοια εξέλιξη, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες, μεταξύ άλλων και δοκιμές ασφάλειας και γεύσης σε ανθρώπους.
