Έντονη κριτική στην κυβερνητική πολιτική ασκείται με αφορμή τον αποκλεισμό χιλιάδων οικογενειών από το επίδομα παιδιού, παρότι επίσημα διακηρύσσεται η στήριξη της οικογένειας και η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Όπως επισημαίνεται, η κυβέρνηση, «παραζαλισμένη από τον στόχο των υπερπλεονασμάτων», αρνείται να προχωρήσει σε τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας και των εισοδηματικών κριτηρίων. Ως αποτέλεσμα, ακόμη και οι ελάχιστες ετήσιες αυξήσεις στους μισθούς —οι οποίες ούτως ή άλλως υπολείπονται του πληθωρισμού— οδηγούν σε αύξηση του ονομαστικού εισοδήματος, με συνέπεια οι πολίτες να χάνουν τις κρατικές ενισχύσεις.
Το πρόβλημα εντείνεται από το γεγονός ότι οι οικογένειες καταλήγουν να πληρώνουν υψηλότερους φόρους αποκλειστικά λόγω του ονομαστικά μεγαλύτερου εισοδήματος, χάνοντας παράλληλα την πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές για τα παιδιά και τους φοιτητές. Σύμφωνα με το κείμενο, από αυτό το «φοροξεφλούδισμα» και την περικοπή των ενισχύσεων προκύπτουν τα θηριώδη δημοσιονομικά πλεονάσματα, τα οποία χρησιμοποιούνται για την πρόωρη αποπληρωμή των διακρατικών δανείων του πρώτου μνημονίου.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποδεικνύουν την παραγωγή στρεβλώσεων από τα υφιστάμενα εισοδηματικά κριτήρια. Ένας φοιτητής που εργάζεται εποχιακά λαμβάνοντας 3.000 ευρώ για να βοηθηθεί στις σπουδές του εκτός έδρας μπορεί να αποκλείσει την οικογένειά του από τη στεγαστική συνδρομή. Αντίστοιχα, το εφάπαξ επίδομα τοκετού προσμετράται στο συνολικό οικογενειακό εισόδημα, με αποτέλεσμα την επόμενη χρονιά το παιδί να αποκλείεται από τους βρεφικούς σταθμούς λόγω υπέρβασης των ορίων, γεγονός που συνιστά ουσιαστικά τιμωρία της νέας οικογένειας.
Η πιο «κραυγαλέα περίπτωση» αφορά το ίδιο το επίδομα παιδιού, όπου ένα ζευγάρι μισθωτών με δύο παιδιά, λαμβάνοντας τον βασικό μισθό μαζί με μία τριετία και το επίδομα γάμου (δηλαδή περίπου 1.080 ευρώ έκαστος), υπερβαίνει σε ετήσια βάση το εισοδηματικό όριο των 30.000 ευρώ. Με αυτόν τον τρόπο, οι εργαζόμενοι αυτοί αποκλείονται ακόμη και από τη χαμηλότερη κρατική ενίσχυση των 56 ευρώ μηνιαίως, καταδεικνύοντας το χάσμα ανάμεσα στις κυβερνητικές εξαγγελίες και την πραγματικότητα.
