Οι ομιλίες των αρχηγών των κομμάτων πραγματοποιήθηκαν στη Θεσσαλονίκη όπως κάθε χρόνο. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γιαυτό. Όντως ανέβηκαν κανονικά στο βήμα, μίλησαν μπροστά στα ακροατήρια των οπαδών τους, οι κάμερες ήταν εκεί όπως και οι δημοσιογράφοι, τα τηλεοπτικά κανάλια και τα κοινωνικά δίκτυα.
Και όμως τα μετά τις ομιλίες γεγονότα έχουν ενδιαφέρον, αφού αποκτούν τη δική τους οντότητα. Γιατί οι ομιλίες φιλτράρονταν σε δημοσιογραφικά σχόλια, πάνελ, ειδησεογραφικά δελτία , κομματικές αντιδράσεις , πλατφόρμες, σε αποσπάσματα των ομιλιών που παρουσιάζουν διαφορετικές εκδοχές. Εκδοχές πολλές φορές διαφορετικές από τα πραγματικά γεγονότα.
Τι μένει τότε από το αρχικό γεγονός; Μερικές κατασκευές εικόνων, μηνυμάτων που παρουσιάζουν τα γεγονότα, ως αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων, αντί των ίδιων των γεγονότων. Όπου η προσομοίωση της πραγματικότητας γίνεται πιο σημαντική από την “πραγματική” πραγματικότητα, μια “υπερπραγματικότητα”, όπως έχει γράψει ο μποντριγιάρ.
Όπου η επαναλαμβανόμενη τελετουργία της Θεσσαλονίκης,τα κλισέ, ο ανταγωνισμός παροχών και υποσχέσεων αφήνει λίγα περιθώρια για κάτι το απρόβλεπτο και όπου περισσότερη σημασία έχει “ποιος νίκησε”, από το “τι διαφορετικό” ειπώθηκε που αξίζει να συζητηθεί.
Από το σκηνικό δεν λείπουν βέβαια και οι ηθελημένες παρανοήσεις των γεγονότων, οι προσπάθειες ποδηγέτησης, οι καθοδηγούμενες επιθέσεις κακοποίησης χαρακτήρων-πάντα υπάρχουν οι “τσαγκαρουσιάνοι”, της διάβρωσης του δημόσιου λόγου από εξαρτήσεις και υποτέλειες.
Παρόλα αυτά, ας μην φτάσουμε στο άλλο άκρο ορισμένων αναλύσεων και θεωρήσουμε ότι τίποτα δεν είναι πραγματικό, όλα είναι δημιουργήματα των ΜΊΝΤΙΑ, όλα είναι ελεγχόμενα και καθοδηγούμενα.
Οι πολιτικοί αρχηγοί μίλησαν στη Θεσσαλονίκη. Οι ομιλίες έγιναν, μεταδόθηκαν, σχολιάστηκαν. Κι όμως, λίγες ώρες αργότερα, αυτό που έμεινε από αυτές δεν ήταν οι ίδιες οι ομιλίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πραγματικότητα εξαφανίστηκε.
Η πολιτική δεν είναι μόνο εικόνα. Έχει υλικό βάρος και πραγματικές συνέπειες
Οι φόροι θα πληρωθούν. Οι νόμοι θα εφαρμοστούν. Η ακρίβεια εξακολουθεί να καλπάζει. Οι μισθοί δεν ανταποκρίνονται, ο μεγάλος πλούτος αυξάνει υπέρμετρα. Τα μέτρα θα κοστίσουν. Οι πολίτες θα τα αισθανθούν.
Εκεί βρίσκεται και το όριο αυτής της ανάλυσης.
Αλλά μέχρι να φτάσουμε στην πραγματικότητα, περνάμε όλο και περισσότερο μέσα από την εικόνα της.
Και ίσως το πιο ενδιαφέρον ερώτημα που αφήνει πίσω της κάθε πολιτική φιέστα της Θεσσαλονίκης είναι:
Όχι μόνο τι ειπώθηκε στο βήμα.
Αλλά τι απέμεινε από όσα ειπώθηκαν, όταν έπεσαν τα φώτα, έκλεισαν οι κάμερες και άρχισε η δοκιμασία της κοινωνικής εμπιστοσύνης. Τι από όσα ειπώθηκαν έφτασαν τελικά σε εμάς — και ποιος αποφάσισε τι θα φτάσει;
Όπως και νάχει, οι πολίτες εξακολουθούν ακόμα να αποφασίζουν...
