Μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1936, αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου από τον Ιωάννη Μεταξά, με την ενορχηστρωμένη καύση βιβλίων σε δημόσιους χώρους.
Το ολοκληρωτικό καθεστώς, στερούμενο ευρείας λαϊκής βάσης αλλά υποστηριζόμενο από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ και την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ), χρησιμοποίησε την ενοποίηση του πληθυσμού και την πάταξη της «κομμουνιστικής απειλής» ως πρόσχημα για την εξάλειψη κάθε προοδευτικής σκέψης. Στις 8 Αυγούστου 1936, ομάδες «εθνικοφρόνων φοιτητών» πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια πυρά στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ στις 16 Αυγούστου οργανώθηκαν ταυτόχρονες τελετές αποτέφρωσης «μιαρών» εντύπων στο Πασαλιμάνι και τον Λευκό Πύργο, όπου καταστράφηκαν περισσότεροι από 10.000 τόμοι.
Η λογοκρισία και η καταστολή που εξαπέλυσε το καθεστώς, υπό την καθοδήγηση του υφυπουργού Δημοσίας Ασφαλείας Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, έλαβαν πρωτοφανείς διαστάσεις, ξεπερνώντας τα όρια των πολιτικών κειμένων. Η μαύρη λίστα του υπουργείου έφτασε να περιλαμβάνει περίπου 500 τίτλους βιβλίων, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν έργα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Φρόιντ, Γκαίτε, Δαρβίνου, Ντοστογιέφσκι, αλλά και κορυφαίων Ελλήνων συγγραφέων όπως οι Καζαντζάκης, Μυριβήλης, Καρκαβίτσας και Παπαδιαμάντης.
Ακόμη και κλασικά κείμενα της αρχαιότητας, όπως η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και ο «Επιτάφιος» του Θουκυδίδη, απαγορεύτηκαν ή υπέστησαν αυστηρή περικοπή λόγω των δημοκρατικών τους ιδεών, αποδεικνύοντας ότι το καθεστώς στόχευε στη συνολική χειραγώγηση του πνεύματος και στην επιβολή μιας ιδεολογικής στασιμότητας.
