Με λόγια που αποτυπώνουν μια δύσκολη προσωπική διαδρομή μίλησε η Μαρία Κίτσου, αναφερόμενη τόσο στα παιδικά της χρόνια όσο και στον τρόπο που οι εμπειρίες αυτές διαμόρφωσαν την πορεία και τον χαρακτήρα της.
Η ηθοποιός περιέγραψε χωρίς ωραιοποιήσεις το οικογενειακό της περιβάλλον, σημειώνοντας:
«Μεγάλωσα πολύ δύσκολα, κακοποιητικά και από τους δύο γονείς και εγώ και ο αδερφός μου. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει, η μητέρα μου είναι πολύ άρρωστη, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να φερθώ με τη σκληρότητα που μου φέρθηκαν».
Όπως τόνισε, η δική της στάση ζωής αποτέλεσε συνειδητή αντίδραση σε όσα βίωσε, επιλέγοντας μια εντελώς διαφορετική πορεία από εκείνη που γνώρισε στο σπίτι της:
«Έγινα το ακριβώς αντίθετο από τον τρόπο που επέλεξαν οι γονείς μου να μας μεγαλώσουν».
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει και σε μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της ζωής της, όταν χρειάστηκε να ανέβει στη σκηνή την ίδια ημέρα που τελέστηκε η κηδεία του πατέρα της. Η ίδια θυμάται:
«Εκείνη τη μέρα κήδεψα τον πατέρα μου. Όταν έκλειναν τα φώτα και έφευγα από τη σκηνή, κατέρρεα και με μάζευαν τα παιδιά».
Η Μαρία Κίτσου ανέφερε επίσης πως ο πατέρας της είχε προλάβει να τη δει μόνο σε σπουδαστικές παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο, γεγονός που εξακολουθεί να τη συνοδεύει συναισθηματικά μέχρι σήμερα.
Στη συνέχεια, μίλησε για τη σχέση της με την ψυχική υγεία και την προσωπική της προσπάθεια να βρει ισορροπία, επισημαίνοντας:
«Με αναγέννησε ο εαυτός μου. Παλιά πίστευα ότι ο έρωτας θα με βγάλει από την κατάθλιψη. Τελικά κατάλαβα ότι αν δεν είσαι καλά με σένα, δεν μπορείς να είσαι καλά με κανέναν».
Παράλληλα, αναγνώρισε πως μεγάλωσε χωρίς την ασφάλεια και τη στήριξη που συνήθως παρέχει μια οικογένεια, κάτι που προσπαθεί πλέον να διαχειριστεί μέσα από προσωπική φροντίδα και αυτογνωσία. Όσον αφορά το ενδεχόμενο μητρότητας, ξεκαθάρισε ότι δεν αποτελεί άμεση προτεραιότητα, υπογραμμίζοντας πως πρώτα θέλει να έχει επουλώσει τις δικές της εσωτερικές πληγές και να νιώσει έτοιμη για μια τόσο σημαντική ευθύνη.
Αναφέρθηκε επίσης στις απαιτήσεις του θεάτρου, που αφήνουν περιορισμένο προσωπικό χρόνο, εκφράζοντας ωστόσο τον σεβασμό της προς συναδέλφους που καταφέρνουν να συνδυάζουν καριέρα και οικογενειακή ζωή.
