Στην εποχή του Ομήρου ο άνθρωπος δεν διαχώριζε τη λογική από το συναίσθημα όπως συνηθίζουμε σήμερα. Αυτό αποτυπώνεται μοναδικά στη λέξη «φρήν», μία από τις πιο ενδιαφέρουσες της ομηρικής γλώσσας.
Η λέξη δήλωνε ταυτόχρονα τον νου, τη σκέψη, την κρίση, τη βούληση αλλά και τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου. Από τη ρίζα της προέρχονται πολλές νεοελληνικές και επιστημονικές λέξεις, όπως παράφρων, εύφρων, φρενήρης και σχιζοφρένεια.
Η μελέτη της αποκαλύπτει όχι μόνο τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες αντιλαμβάνονταν την ανθρώπινη φύση ως ένα αδιαίρετο σύνολο σκέψης και συναισθήματος.
Μία από τις πιο συναρπαστικές λέξεις της ομηρικής γλώσσας είναι η «φρήν». Σήμερα θα τη μεταφράζαμε ως «νους», «σκέψη» ή ακόμη και «ψυχική διάθεση», όμως στον Όμηρο είχε πολύ ευρύτερο νόημα.
